04 February 2012

Υποβρύχιο ψάρεμα στη Μ.Βρετανία


Πριν από αρκετά χρόνια , βρέθηκα για δουλειά στη νότια Αγγλία στο Weymouth. Παραθαλάσσιο μέρος με άφθονο πράσινο, όπως άλλωστε και όλη η Αγγλία, που προσέχοντας τη φύση γύρω σου λες και κάθε δένδρο, κάθε θάμνος, έχει μπει με σχέδιο αφότου άπλωσαν ένα απέραντο πράσινο χαλί.

Για ένα κυνηγό της Ελλάδος που έχει συνηθίσει να βλέπει όλων των τύπων τα εδάφη, από γεμάτο
πράσινα βουνά, τους επίπεδους απέραντους κάμπους, μέχρι τα καραφλά σκληρά γεμάτα πέτρα κορφοβούνια, είναι ένα σοκ. Όσο για τα θηράματα..Οι φασσες μεσα στις πόλεις, οι φασιανοί οπουδήποτε, οι λαγοί αρκετοί, και τα κουνέλια μυριάδες.τα μαυροπούλια όπως τα δικά μας σπουργίτια, στη πίσω αυλή του κάθε σπιτιού χει και από ένα ζευγάρι κοτσύφια, σκίουρους, ακόμα και αλεπούδες! Εμ' πάση περίπτωσή βρέθηκα εκεί Γενάρη, βλαστημώντας γιατί θα έχανα το κυνήγι στην Ελλάδα και έχοντας και όλα αυτά γύρω μου να μου το θυμίζουν.Ο καιρός κρύος, όχι βεβαία σαν τη Κοζάνη αλλά κρύο.Η δουλεία μέσα σε λιμάνι όχι δύσκολη αλλά απαιτητική εφόσον ήθελες να βγάλεις λεφτουδάκια. Έντεκα με δώδεκα ώρες την ημέρα αλλά τα νιάτα δεν είχαν ανάγκη. Έτυχε να δουλεύω με ένα παλικάρι, τον Βασιλάκη που ήταν και αυτός στο ίδιο μήκος κύματος με εμένα. Κυνήγι , ψαροτουφεκο, μοτοσυκλέτες...Οπότε όταν καθόμασταν για καφέ κάπου έξω στη πόλη, που υπήρχε ''κόσμος'' καλός, αλλά συγχρόνως πάνω από τα κεφάλια μας περνούσαν φασσες οι πράσινα, ααα ξέχασα να πω, ΠΟΛΥ παπί! Μα μιλάμε για πολύ παπί όλα τα είδη και παντού!

Εγώ δεν ήξερα ότι πάπιες κάνουν φωλιά μέσα σε κουφάλες δένδρων τέσσερα μέτρα από το έδαφος, σε καμινάδες σπιτιών και όπου μπορείς να φανταστείς..Anyway εκεί που πίναμε καφέ και χαζεύαμε τον όμορφο κόσμο που περνούσε σε απόσταση βολής.,αν περνούσε φασσα η παπί από πάνω συχρονως και οι δυο στρέφαμε το κεφάλι προς τα εκεί αδιαφορώντας για όλα τα άλλα.Μονο το χέρι δεν σηκώναμε να κάνουμε εικονική σκόπευση. Και αμέσως μετά κοιταζόμασταν με χαμόγελα. Πόσο άρρωστοι είμαστε?

Δεν ήταν λίγες οι φορές που κατά τη διάρκεια της δουλειάς μας σταματούσε το πέρασμα ενός φασιανού σε λιγότερο από δέκα μέτρα με αποτέλεσμα να βρίσκουμε ευκαιρία για τσιγάρο και ιστορίες. Ένα πρωινό ενώ είμαστε πάνω στη προβλήτα που από τη μια μεριά έβλεπε ανοιχτή Θάλασσα και από την άλλη το λιμάνι, πιάνει το μάτι μου τα μικροψαρα να πηδούν έξω από το νερό και με κατεύθυνση προς τη προβλήτα. Γνωρίζοντας ότι αυτό το κάνουν για να αποφύγουν τον θηρευτή, έδωσα προσοχή στο να δω τι τα ακολουθεί.Στα τρία με τέσσερα μέτρα από μένα βλέπω ένα κοπάδι από λαβράκια να κατασπαράζουν τα μικρόψαρα που μάταια προσπαθούσαν να ξεφύγουν.Οι θηρευτές τελικά είναι ίδιοι μέσα η έξω από το νερό.Κλικ.Οπλίστηκε η σκανδάλη του μυαλού μου.Φωνάζω τον Βασιλάκη και του λέω το περιστατικό.Έχει ψάρι εδώ.Εφόσον δεν μπορούμε να βγούμε για κυνήγι θα κάνουμε ψαροτούφεκο!

Τις επόμενες μέρες επικεντρωθήκαμε στο να παρατηρούμε τη θάλασσα και όχι τον ουρανό.Στο κάτω κάτω ο κυνηγός είναι στο μυαλό και οχι στο περιβάλλον που θα κυνηγήσει.Αν έχεις το γονίδιο, το ένστικτο, θα σου βγει ακόμα και σε μύγες.

Παρακολούθησε ένα πρόβατο, μία αγελάδα, δεν πρόκειται ποτέ να προσπαθήσει να ''πιάσει'' κάτι.Δες ένα κουτάβι, ένα γατί,ακόμα και ένα μωρό παιδί.Όταν μπροστά του περάσει ένα πουλάκι αυτομάτως κάνει κίνηση να το πιάσει. Αν δεν είναι άπο γονείς δήθεν οικολόγους που θα το μαλώσουν να πάει κόντρα στη φύση και στα ένστικτα.

Πράγματι από ότι είδαμε τις επόμενες μέρες υπήρχε πολλή κίνηση στα σκουροπράσινα νερά έξω από το λιμάνι.Μας απασχολούσε η θερμοκρασία του νερού και αν θα μας κάλυπταν οι 5 χιλιοστών φόρμες που θα φέρναμε από την Ελλάδα.

Οι πληροφορίες μας ήρθαν από έναν τύπο το Tim που είχε έξω από το λιμάνι μία σχολή καταδύσεων και τύχαινε να τρώμε στην ίδια παμπ κάποια μεσημέρια.Οι Αγγλοι γενικά είναι φιλικοί ειδικά αν μεταξύ σας υπάρχει και ένα ποτήρι μπύρα. Τον κεράσαμε ένα pint Stella κάποιο μεσημέρι που τον πετύχαμε εκεί, και μας κατατόπισε πλήρως. Τι επιτρέπετε τι απαγορεύετε,τι ψάρια παίζουν, τι βαθμούς θα έχει αρχές Μαρτίου.....5 με 9 Κελσίου! Λίγο κρύο για αυτά που έχουμε συνηθίσει αλλά αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε όπως και να έχει.

Τέλη Φλεβάρη φύγαμε για άδεια κατεβήκαμε σε μιά Ελλάδα που ζούσε το πυρετό της προετοιμασίας των Ολυμπιακών αγώνων.Τότε που βλέπαμε τους πολιτικούς να πανηγυρίζουν που πήραμε την ανάθεση και σκεφτόμασταν ''Τι πατριώτες'' ''Μπράβο!!!''''Σωθήκαμε'' Που να ξέρουμε ότι χαιρόντουσαν γιατί θα γέμιζαν τους λογαριασμούς στην Ελβετία. Γυρίζουμε με το καλό με τις βαλίτσες γεμάτες με τον εξοπλισμό.Φόρμες, μάσκες, γάντια, ζώνες, μαχαίρια.Τα όπλα, χωρίς τις βέργες γιατί φοβόμασταν το αεροδρόμιο λόγο μεγέθους, τα είχα πακετάρει χώρια, βατραχοπέδιλα...Αγοράζουμε απο Άγγλια μολύβια και βέργες για τα όπλα και περιμένουμε το πρώτο Σαββατοκύριακο.

Η Κυριακή έφθασε και μας βρήκε στη μικρή παραλία πλάι ακριβώς από το λιμάνι.Η θερμοκρασία ήταν 18 βαθμούς Κελσίου, αρκετά καλά για Άγγλια.Για το νερό δεν το συζητώ...8.Ντυνόμαστε με τα νεοπρέν, φουσκώνουμε τις σημαδούρες, κρέμασμα τα όπλα στις σημαδούρες και βουρ!

Ωπα! προς στιγμή σκέφτηκα να κάνω μεταβολή και να πάω στη παμπ για πρωινό.

Πάγος! Καμία σχέση νερού με τη Χαλκιδική, το Βόλο, τη Κέρκυρα Γενάρη μήνα. Αυτό είναι παγωμένο! Μαζεύω όλο το κουράγιο μου και ρίχνω το κεφάλι μέσα.Μετά το πρώτο σοκ, μέχρι να γεμίσει η φόρμα νερό δεν έβλεπα τίποτα.Μόλις συνήθισα προσπαθώ να δω γύρω και δεν βλέπω τίποτα.Τι έγινε? Γιατί όλα είναι πράσινα? Πλανκτον!Τα γνωστά με την Ελλάδα.

Μονο που εδώ είναι πιο έντονο.Βγάζω κεφάλι έξω και βλέπω τον Βασιλάκη να με κοιτά μέσα από τη μάσκα με ένα βλέμμα παιδιού που του πήραν το παγωτό από το στόμα.

-Τι κάνουμε? με ρωτάει

-Θα κολυμπήσουμε καμιά πενηνταριά μέτρα μέσα, ίσως καθαρίσει...

Βάζω ξανά τον συλικονούχο αναπνευστήρα στο στόμα το κεφάλι μέσα και ευκαιρία για ζέσταμα.

Τα Αpnea βατραχοπέδιλα που έφερα σκληρά για την εποχή αλλά ότι πρέπει για γρήγορα ανεβάσματα και αλλαγές τόπου. Τρια με τέσσερα λεπτά κολύμπι και μπροστά μου απλώνετε ο βυθός της Αγγλίας.

Μαγεύτηκα.Ο βυθός στρωμένος με ολοστρόγγυλα βότσαλα όλων των διαστάσεων.Αριστερά μου έχω τον κυματοθραύστη που ως συνήθως είναι φτιαγμένος με βράχους ενός μέτρου διάμετρο στοιβαγμένους ο ένας πάνω στον άλλον δημιουργώντας κενά και τρύπες κατάλληλες φωλιές για συκιους, σαργούς, ροφούς. Φύκια κοντά στα δύο μέτρα δημιουργούν συστάδες πυκνές που φιλοξενούν μυριάδες μικρόψαρα.
Το βάθος γύρω στα τέσσερα με πέντε μέτρα. Παίρνω κανα δυο καλές αναπνοές και κάνω ένα αναγνωριστικό πλανάρισμα κοντά στα βράχια.
Τριάντα με σαράντα δευτερόλεπτα και πολύ είναι με αποχή από το ψάρεμα πέντε μηνών.

Το κρύο δεν μ'αφήνει να χαλαρώσω. Επαναληπτικές βουτιές κάθε τέσσερα πέντε λεπτά δεν απέδωσαν τίποτα.Κάτι τρέχει. Μάλλον ακούν το κροτάλισμα των δοντιών μου.Αδύνατον, εχω δαγκώσει τον αναπνευστήρα τόσο δυνατά που θα τον κόψω. Πρέπει να χαλαρώσω.
Πρέπει να δω όχι απλώς να κοιτάω.Το υποβρύχιο ψάρεμα είναι σα το κυνήγι στο δάσος, αν δεν αδειάζεις το μυαλό σου δεν πρόκειται να δεις τη ζωή που υπάρχει γύρω σου.

Μένω ένα πεντάλεπτο στην επιφάνεια πέρνοντας χαλαρές αναπνοές και ο ήλιος που έχει ανέβει μου ζεσταίνει τη πλάτη.Η τουλάχιστον νομίζω.Αναπνοές και βουτιά.

Στο πλαναρισμα αριστερά μου βλέπω ένα κεφάλι να εξέχει ανάμεσα από δυο βράχους καμουφλαρισμένους από κοντό φύκι. Αλλά τι χρώμα είναι αυτό? Πράσινο μοβ? Τι σόι ψάρι είναι αυτό?Ανεβαίνω για αναπνοή και ξανά με την ίδια κατεύθυνση. Συνεχίζει να μου δείχνει κεφάλι και σβέρκο.

Ευθυγραμμίζω το ''Λαναρα'' που είναι για καρτέρι και όχι τρύπα με το φόβο ότι θα χαλάσω τη μύτη αν αστοχήσω αλλά η περιέργεια να με τρώει. Νιώθω τα 20αρια λάστιχα να εκτονώνονται και το ψάρι έρχεται νεκρό μαζί μου στην επιφάνεια. Βγάζοντας τη βέργα από το νεκρό σώμα είδα καλύτερα τα χρώματα.Και τι χρώμα δεν είχε. Ουράνιο τόξο ψάρι. Ακούω τις φωνές του Βασίλη και γυρνάω το κεφάλι για να τον βρω.Μου κάνει νόημα ότι βγαίνει και καταλαβαίνω ότι έχω παγώσει.

''Καλύτερα να βγω να δω και τι σόι πράγμα είναι αυτό που χτύπησα'' σκέφτομαι...

Στη παραλία και αφού περασαν δεκαπέντε λεπτα μέχρι να στρώσει το στόμα από το κρύο και να μπορούμε να πούμε δυο αξιοπρεπείς και ολόκληρες λέξεις, τραβάω τη σημαδούρα έξω για να δείξω στο Βασίλη το τρόπαιο. Ακόμα φαίνονται τα χρώματα του οχι τόσο έντονα αλλά φαίνονται.
Μοβ, πράσινο, κόκκινο, καφέ. Τελικά είναι μια βελτιωμένη χειλού με διαφορετικά χρώματα απ αυτές τις Ελλάδας.
Ο Βασιλης είπε ότι είδε λαυρακια αλλά το κρύο δεν τον άφηνε να κάνει καρτέρι.
Τελικά είμαστε σε καλό δρόμο.
Η αναγνωριστική βουτιά καλά πήγε αν καταφέρουμε να νικήσουμε το κρύο....

Επίσκεψη στο γνωστό πλέον μαγαζί, αγορά έξτρα γιλέκου νεοπρέν 5mm και χοντρότερα γάντια,
οπότε έτοιμοι για την επόμενη βουτιά.Αρκετές βουτιές τις επόμενες μέρες, οργάνωση της ψησταριάς στο μηχανουργείο που δουλεύαμε και που ήταν ακριβώς πλάι στη ακτή που βουτούσαμε οπότε μετά τη δουλειά κατευθείαν για ψάρεμα.

Πιάσαμε Απρίλη και δύο με τρεις φορές τη βδομάδα είχαμε ψάρεμα και μετά, το απαραίτητο τσιμπούσι στο εργοτάξιο.Σε μια βουτιά στα μέσα Απρίλη είδα καβούρια. Όχι όπως αυτά της Ελλάδας
αλλά 30cm διάμετρο με μακρυά πόδια και λεπτές δαγκάνες.Ερώτηση στον Tim και μας λέει αυτά είναι τα spider και έρχονται στις ακτές για να γεννήσουν. Αφήσαμε τα όπλα και πήραμε από ένα αυτοσχέδιο καλάθι για να μαζεύουμε καβούρια.Μέρα με τη μέρα αυτά γινόταν όλο και ποιο πολλά στη παραλία μας. Ώσπου στο βυθό έβλεπες μόνο καβούρια! Μυριάδες!

Έβαζα το χέρι από πάνω του και εφόσον ήταν μεγαλύτερο από την ανοιχτή μου παλάμη ερχόταν μαζί μου στην επιφάνεια.Στο τέλος στη ψησταριά με τη συνοδεία ούζου ήταν απόλαυση.
Μαζί όμως με τα καβούρια ήρθαν και άλλα άγνωστα για μένα όντα.Ένα ζευγάρι θαλάσσιοι λέοντες που το μέγεθος τους δεν έχει καμία σχέση με αυτά που έβλεπα στα ντοκιμαντέρ.

Τα ζώα είναι τεράστια! Ακόμα μεγαλύτερα όταν τα δεις μέσα στο νερό, και ειδικά ενώ είσαι χωμένος
ο μισός μέσα στη τρύπα προσπαθώντας να ξεβραχώσεις ένα ροφό.Στην ανάδυση δεν έβλεπα τίποτα.
Όταν βουτούσα και έμπαινα στη τρύπα ερχόταν και έκαναν βόλτες πάνω από τη πλάτη μου.Τους είδα τη στιγμή που για να βγάλω τον χτυπημένο ροφό, γύρισα ανάσκελα στη τρύπα και είδα αυτά τα τεράστια πλασματα να γυροφέρνουν απο πάνω μου με χάρη παρά τον όγκο τους.

Πιθανών να τα τραβούσε τα ψάρια που κρεμόταν στη ζώνη μου.
Περιττό να αναφέρω οτι βγήκα έξω σε χρόνο μηδέν, και δεν ξαναμπήκα στο νερό
μέχρι τη μέρα που ο Tim με διαβεβαίωσε ότι δεν διατρέχω κανένα κίνδυνο και ότι είναι πολύ φιλικοί.

Η φύση της Μεγ. Βρετανίας δεν είναι πλούσια μόνο πάνω από το νερό αλλά και κάτω.
Η θάλασσα τους μπορεί να υστερεί σε παραλίες αλλά ο βυθός ειναι κυριολεκτικά παράδεισος.
Απ ότι μάθαμε αυτό ήταν το αποτέλεσμα σωστής διαχείρισης βιομηχανικών λυμάτων και
διαχείρισης του θαλάσσιου πλούτου της.
Στο ένα χρόνο που έμεινα Αγγλία ψάρεψα ποικιλία ψαριών όπως χειλουδες, ροφούς, λαυρακια, καβούρια, και λίγα μαγιάτικα του κιλού.
Μεγάλη ποικιλία από μια ακτή πλάι στο λιμάνι.Αυτό που σίγουρα κατάλαβα είναι ότι οι Αγγλοι αγαπάνε τον τόπο τους και προσέχουν το περιβάλλον με αποτέλεσμα τη πλούσια πανίδα αλλά και πλούσια υποθαλάσσια ζωή.



Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...