29 February 2012

ΕΥΘΥΒΟΛΟΣ: Η ανύπαρκτη ενημέρωση του κυνηγού

Εδώ το άρθρο


 Οι αναγνώστες του περιοδικού αυτού, αλλά και του κυνηγετικού τύπου γενικότερα, αποτελούν μέρος μιας ισχνής μειοψηφίας κυνηγών, που ενημερώνονται έγκαιρα, έγκυρα και συστηματικά για τις εξελίξεις του χώρου. Το υπόλοιπο τμήμα της μειοψηφίας αυτής αποτελούν οι διοικήσεις των κυνηγετικών οργανώσεων, οι οποίες λόγω θέσεως έχουν πρόσβαση στις εξελίξεις. Αυτοί λοιπόν ανήκουν στο κλαμπ των ενημερωμένων, που γνωρίζουν και καταλαβαίνουν, ενώ οι υπόλοιποι ζουν στο παχυλό σκοτάδι των αναξιόπιστων και συχνά διαστρεβλωτικών της πραγματικότητας φημών. Οι τελευταίοι όπως είναι φυσικό, ούτε γνωρίζουν, αλλά ούτε και καταλαβαίνουν τις εξελίξεις και αποτελούν την πλειοψηφία. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Τυχαία φώτο από τεύχος του περιοδικού


Κυνηγοί δύο ταχυτήτων, τους οποίους εύκολα θα αναγνωρίσετε από την συμπεριφορά τους. Ο «μυημένος» κυνηγός φαίνεται στο βουνό από τον τρόπο που ντύνεται, από τον σεβασμό του στο θήραμα, από τον σεβασμό του στον συνάδελφο, από την σχέση του με τον σκύλο του, από το όπλο του και την χρήση του. Πολύ περισσότερο όμως φαίνεται από την ενεργή παρουσία του στον σύλλογο και στις διάφορες δραστηριότητές του. Εκεί όμως που ο ενημερωμένος κυνηγός αστράφτει, βροντάει και λάμπει, είναι οι κοινωνικές του συναναστροφές, όπου δίνει και τη μεγάλη και πιο δύσκολη μάχη απ’ όλες. Την υπεράσπιση της κυνηγετικής ιδέας και τιμής.
Φίλοι αναγνώστες, το σημείο αιχμής σήμερα είναι η πολιτική διάσταση του κυνηγίου, με την έννοια ότι το κυνήγι επηρεάζεται από πολιτικές αποφάσεις και ακόμα πως ο σύγχρονος κυνηγός είναι και σύγχρονος πολίτης, ενεργό μέλος της κοινωνίας και όχι ένας απομονωμένος ημιάγριος. Και από την στιγμή που οι κοινωνικές ζυμώσεις επηρεάζουν τις πολιτικές αποφάσεις, ο κυνηγός οφείλει να δίνει ένα συνεχές παρόν επί καθημερινής βάσης. Εκεί, ή έστω, κυρίως εκεί, θα κριθεί η έκβαση του μέλλοντος του κυνηγίου. Πολλές ατομικές αψιμαχίες θα κρίνουν τη μεγάλη μάχη της μεταστροφής της κοινής γνώμης και τότε, με τη βοήθεια φυσικά πολλών άλλων μέσων, θα μας δουν και οι πολιτικοί με διαφορετικό μάτι. Η ενημέρωση του κυνηγού δεν περιορίζεται πια μόνο στους σκύλους και στα όπλα. Ασφαλώς η κυνηγετική παιδεία οπλίζει τον κυνηγό με τις απαραίτητες γνώσεις που απαιτούνται για την ποιοτική εξάσκηση του κυνηγίου, το οποίο λόγω της προόδου της τεχνολογίας και της επιστήμης έχει αποκτήσει πλέον υψηλού επιπέδου υπόβαθρο. Στα θέματα αυτά η γνώση είναι ανεξάντλητη. Όσο και να ασχολείσαι, πάντα μαθητής θα είσαι. Αυτά, αν θέλετε, είναι η συναρπαστική πλευρά της μάθησης. Στο κάτω-κάτω αν κάποιος δεν ταΐζει τον σκύλο του σωστά, ή δεν τον εκπαιδεύει σωστά με αποτέλεσμα το ζώο αυτό να μην αποδίδει, είναι ατομικό του πρόβλημα. Το ίδιο ισχύει και γι αυτόν που χρησιμοποιεί λάθος φυσίγγια ή δεν επωμίζει σωστά, ή δεν έχει σωστό κοντάκι στο όπλο του. Οι βολές του θα είναι αποτυχημένες. Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις αυτές, μπορεί η βόλτα στο βουνό και μόνο να τον ικανοποιεί. Και ίσως κάποια στιγμή, αν δεχτεί τις κατάλληλες σωστές συμβουλές και καλό σκύλο να μπορέσει να φτιάξει και το σωστό φυσίγγι να μπορέσει να διαλέξει. Ποτέ δεν είναι αργά και γηράσκουμε αεί διδασκόμενοι. Τα όποια λάθη μας στον τεχνικό τομέα μπορούν να διορθωθούν. Όλα αυτά όμως – σωστά και λάθη – είναι ατομική μας υπόθεση. Το να μπλεχτώ όμως σε μια συζήτηση στο καφενείο, στην δουλειά ή στην όποια κοινωνική συναναστροφή για να υπερασπίσω το κυνήγι, παύει να είναι ατομική υπόθεση. Από την στιγμή που θα αποφασίσω να αντιπαρατεθώ με ένα κατήγορο του κυνηγίου, τότε αυτόματα μεταμορφώνομαι σε ένα είδος «πρεσβευτή» ολόκληρου του κυνηγετικού κόσμου. Εκεί δεν εφαρμόζω απλώς προσωπικές απόψεις, αλλά αντίθετα υπερασπίζομαι 300.000 συναδέλφους. Πρέπει να είμαι καλά καταρτισμένος ώστε να μπορώ να ανατρέψω τα επιχειρήματα του αντιπάλου, χωρίς ν’ αφήσω τίποτα να πέσει κάτω, χωρίς καμία σκιά. Αλλά και κάτι περισσότερο. Να μπορώ να περάσω στην αντεπίθεση, αποδεικνύοντας όχι απλώς ότι το κυνήγι προστατεύει τη φύση, αλλά και ότι είναι μία νόμιμη, παραδοσιακή και υγιής δραστηριότητα. Οι δε αντίπαλοι του κυνηγίου είτε δεν έχουν γνώση του θέματος, είτε ωθούνται από ύποπτα κίνητρα. Οι τρίτοι παρατηρητές μιας τέτοιας συζήτησης, μοιραία θα είναι και οι κριτές. Τα επιχειρήματά μας απευθύνονται στον αντίπαλο, αλλά στόχο πρέπει να έχουν τα δικά τους αυτιά. Δεν χρειάζεται ούτε τον τόνο της φωνής να υψώσω, ούτε να βωμολοχήσω, ούτε να επιτεθώ προσωπικά στον συνομιλητή μου. Με την αυτοπεποίθηση της γνώσης, σοβαρός αλλά αμείλικτος, θα πρέπει να μπορώ να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων. Αν μπορούσαμε να τα κάνουμε όλα αυτά, τα πράγματα σήμερα θα ήταν διαφορετικά. Δυστυχώς όμως, σε αντίθεση με την μειοψηφία των ενημερωμένων, ο χώρος κυριαρχείται από λεγεώνες αμαθών και ημιμαθών, οι οποίοι κυκλοφορούν ανεξέλεγκτοι και ενώ είναι έντιμοι κυνηγοί και έχουν όλο το δίκιο με το μέρος τους, δεν μπορούν να το διεκδικήσουν. Γιατί; Γιατί δεν έχουν τα κατάλληλα επιχειρήματα και στις σχετικές συζητήσεις είτε τρέπονται σε φυγή, είτε χάνουν την ψυχραιμία τους και παρεκτρέπονται, με αποτέλεσμα να αφήνουν δυσμενείς εντυπώσεις για το κυνήγι. Ο ακροατής μιας τέτοιας συζήτησης δεν θα πει μόνο ότι «ο Α έκανε σκόνη τον Β, τον κυνηγό», αλλά θα οδηγηθεί και στο συμπέρασμα ότι οι κυνηγοί δεν έχουν επιχειρήματα. Αν μία τέτοια συζήτηση την πολλαπλασιάσετε επί 100.000 ή 200.000, πιθανούς συζητητές, τότε θα έχετε μπροστά σας την εικόνα μιας καταστροφής. Μα θα μου πείτε: όλοι οι αντίπαλοι θα είναι τόσο καλά καταρτισμένοι ώστε να κατατροπώσουν τους δικούς μας ; Η απάντηση είναι παράδοξη: «όχι, αλλά τελικά, ναι». Όχι, για τον απλούστατο λόγο πως ο μέσος άνθρωπος, που δεν είναι κυνηγός, δεν έχει γνώση του θέματος. Ναι, γιατί αυτός ο ίδιος μέσος άνθρωπος, βομβαρδίζεται καθημερινά με ένα σωρό αντικυνηγετικές ανοησίες, υπό τη μορφή «επιχειρημάτων», «καταγγελιών» και «ρεπορτάζ», τα οποία απευθύνονται κυρίως στο συναίσθημα και σχεδόν ποτέ στη λογική. Είναι τέτοια η ένταση της φτηνής αυτής προπαγάνδας, που πλέον έχει περάσει στον κόσμο σαν αυτονόητη αλήθεια. Ακόμα και παιδιά του Δημοτικού γνωρίζουν πόσο «κακοί» είναι οι κυνηγοί. Οι ίδιοι οι κυνηγοί άραγε γνωρίζουν πόσο «καλοί» είναι; Αμφιβάλλω και θα σας φέρω ένα απτό παράδειγμα.
Σε προηγούμενο τεύχος ένας εκλεκτός συνεργάτης του περιοδικού, επιστήμονας δασολόγος – θηραματολόγος, παρουσίασε μία στατιστική, σύμφωνα με την οποία από τα 500 είδη πανίδας της χώρας, επιτρέπεται η θήρα των 37. Από αυτά τα 37 κανένα δεν κινδυνεύει με εξαφάνιση!!!
Ομολογώ ότι ούτε εγώ το γνώριζα, αλλά όλοι καταλαβαίνουμε πως αυτή η πληροφορία είναι ένα παντοδύναμο όπλο σε μία αντιπαράθεση, όταν ο αντίπαλός μας ισχυριστεί πως οι κυνηγοί αφανίζουν τη φύση. Είναι τελείως διαφορετικό να μιλάς με επιχειρήματα από την προσωπική σου εμπειρία, τα οποία μπορούν να αμφισβητηθούν ως ψευδή ή ως υποκειμενικά και τελείως διαφορετικό να χρησιμοποιείς την ψυχρή, αλλά αποτελεσματική, δύναμη των επιστημονικών στοιχείων.
Αν συμφωνούμε με τα όσα έχουν αναφερθεί μέχρι εδώ, τότε αναγκαστικά πρέπει να αναρωτηθούμε: από πού θα ενημερωθεί ο κυνηγός; Ποιος έχει την ευθύνη και την υποχρέωση της ενημέρωσης του κυνηγού; Με ποιο τρόπο θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο; Μία πρώτη διαπίστωση είναι ότι πρόκειται για παράδοξο, τον 21ο αιώνα να μιλάμε για έλλειμμα ενημέρωσης.
Περιοδικά, εφημερίδες, βιβλία και το διαδίκτυο, προσφέρουν άφθονη πληροφόρηση. Ορισμένοι κυνηγετικοί σύλλογοι (που δεν ξεπερνούν τους δέκα) βγάζουν εφημερίδα ή κάποιο ενημερωτικό έντυπο. Σε τοπικό επίπεδο επίσης, γίνονται τηλεοπτικές ή ραδιοφωνικές εκπομπές. Αυτός που θέλει, μπορεί εύκολα να βρει αυτό που ζητάει. Όμως υπάρχουν δύο προβλήματα.
Πρώτα απ’ όλα ο συντάκτης ενός άρθρου ή ο παρουσιαστής μίας εκπομπής, όσο κι αν προσπαθήσει δεν μπορεί να αποβάλλει εντελώς κάποια στοιχεία υποκειμενικότητας. Αυτό σημαίνει πως θα παρουσιάσει την πραγματικότητα όπως αυτός την βλέπει ή την αισθάνεται και ίσως όχι όπως είναι.
Δεύτερον, οι εφημερίδες κυκλοφορούν σε επίπεδο συλλόγου, άρα δεν έχουν όλοι οι κυνηγοί πρόσβαση σε αυτά τα μέσα.
Ένα άλλο θέμα είναι ότι κάποιοι κυνηγοί μπορεί να μην μπορούν ή να μην θέλουν να αγοράσουν ένα περιοδικό ή να ακούσουν μία ραδιοφωνική εκπομπή. Δεν είναι υποχρεωτικό και κανένας δεν μπορεί να τους το επιβάλει. Επομένως, η μόνη δυνατή λύση του προβλήματος είναι να φροντίσει η Κ.Σ.Ε. να ενημερώσει τους κυνηγούς. Υποστηρίζω μάλιστα ότι έχει την ευθύνη και την ηθική υποχρέωση να κάνει κάτι τέτοιο, για όλους τους λόγους που ανέφερα πιο πριν. Θα μπορούσε η Κ.Σ.Ε. να εκδίδει ανά τρίμηνο ένα έντυπο (π.χ. εφημερίδα) το οποίο θα πήγαινε ταχυδρομικώς στο σπίτι καθενός από τους 300.000 κυνηγούς-μέλη της.
Ο ίδιος ο πρόεδρος της Κ.Σ.Ε. είχε αναγγείλει προ τριετίας ότι θα καταβληθεί προσπάθεια για την επιμόρφωση των κυνηγών, προφανώς με κάποιο πρόγραμμα κυνηγετικής εκπαίδευσης. Μεταξύ των πολλών άλλων που θα μπορούσαν να γίνουν προς αυτή την κατεύθυνση (σεμινάρια, βιβλία, DVD, κ.λ.π.) είναι και η έκδοση του ενημερωτικού αυτού εντύπου, το οποίο μάλιστα θα μπορούσε να έχει και συντονιστικό ρόλο στην όλη προσπάθεια. Δεν γνωρίζω για ποιους λόγους δεν έχει υλοποιηθεί μέχρι τώρα, αλλά πιστεύω πως πρέπει να τεθεί σε προτεραιότητα. Στο έντυπο αυτό θα αναφέρονται οι τρέχουσες εξελίξεις σχετικά με το κυνήγι. Επίσης θα παρουσιάζονται συνοπτικά, με εύληπτο τρόπο, διάφορες στατιστικές από μελέτες σχετικά με τα θηράματα. Η δράση της Θηροφυλακής είναι ένα ζωτικής σημασίας θέμα, το οποίο δεν θα πρέπει να λείπει. Οι επαφές με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Γεωργίας, τα νέα από τις ευρωπαϊκές οργανώσεις, οι νόμοι για τα όπλα και τους σκύλους, οι κόντρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μία πλειάδα από άλλα θέματα, θα παρουσιάζονται στις σελίδες αυτού του εντύπου, με τρόπο συνοπτικό και με την μορφή σημείων, ώστε να μπορούν να διαβαστούν και να απομνημονευθούν. Με τον τρόπο αυτό και ο κυνηγός ενημερώνεται για την πολιτική διάσταση του κυνηγίου αλλά αποκτά και επιχειρήματα. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι «οπλίζεις» τον κυνηγό με γνώση και επιχειρήματα, δίνοντάς του την δυνατότητα να γίνει καλύτερος και χρησιμότερος απ’ ότι ήταν πριν. Εκτός αυτού, έχω τη γνώμη ότι είναι ωραίο, ευγενικό, πολιτισμένο και δημοκρατικό ν’ αποκτήσει η Κ.Σ.Ε. μία πιο άμεση επαφή με τον απλό κυνηγό, ο οποίος πιστεύω πως θα εκτιμήσει και θα επικροτήσει μία τέτοια κίνηση. Και ποιος ξέρει; Μπορεί κάποιοι να φιλοτιμηθούν και να ασχοληθούν πιο ενεργά με τον σύλλογό τους, αν βρουν το κατάλληλο ερέθισμα. Εννοείται ότι το έντυπο αυτό θα είναι δωρεάν για τον κυνηγό και θα είναι η επίσημη φωνή της Κ.Σ.Ε., η οποία φαντάζομαι ότι θα θέλει να πει πολλά στους κυνηγούς. Το έντυπο αυτό δεν είναι ανταγωνιστικό προς τις άλλες μορφές ενημέρωσης, αλλά συμπληρωματικό. Φυσικά θέμα οικονομικό δεν νομίζω ότι τίθεται, αφού όλοι ξέρουν ότι η Κ.Σ.Ε. είναι μία δυνατή και εύρωστη οικονομικά οργάνωση. Όμως ακόμα και αν κριθεί ότι τα χρήματα πρέπει να πάνε σε άλλες - περισσότερο αναγκαίες κατευθύνσεις – κάτω από κάποιες διαδικασίες, το κόστος του θα μπορεί να καλυφθεί και από χορηγούς. Ποια εταιρία θα κλωτσήσει την ευκαιρία να μπει το μήνυμά της σε 300.000 σπίτια; Και οι εταιρίες αυτές δεν είναι ανάγκη να είναι του χώρου μας, αλλά οποιαδήποτε εταιρία (π.χ. κινητής τηλεφωνίας, αυτοκινήτων, κ.λ.π. Μία άλλη πηγή χρηματοδότησης μπορεί να είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν γνωρίζω καλά, υπήρχε κάποια στιγμή αυτή η δυνατότητα και ελπίζω να υπάρχει ακόμα. Δεν θα πρέπει λοιπόν λογικά το οικονομικό να είναι πρόβλημα.
Αγαπητοί φίλοι, η ενημέρωση του κυνηγού, μέχρι και αυτή τη στιγμή που μιλάμε, είναι πρακτικά ανύπαρκτη και αυτό έχει αρνητική επίπτωση στην εικόνα μας και στα καλώς εννοούμενα κυνηγετικά μας συμφέροντα. Το ζήτημα αυτό δεν είναι πολυτέλεια, αλλά μια μεγάλη πρόκληση για τις ηγεσίες των κυνηγετικών οργανώσεων, οι οποίες οφείλουν να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση με την περιοδική έκδοση ενός ενημερωτικού – επιμορφωτικού εντύπου. Ο στόχος αυτός φαίνεται εφικτός, αρκεί να υπάρχει και η ανάλογη πρόθεση.

Υ.Γ. Η ενημέρωση βέβαια, επειδή αφυπνίζει συνειδήσεις, δίνει ερεθίσματα και πολλαπλασιάζει τις ερωτήσεις, έχει θεωρηθεί κατά καιρούς, από πάσης φύσεως κατεστημένα, ως επικίνδυνη. Φυσικά στον δικό μας χώρο κάτι τέτοιο δεν τίθεται!!! Άρα δεν υπάρχει λόγος περαιτέρω καθυστέρησης της ενημερωτικής προσπάθειας.

Από το περιοδικο Κυνηγεσία και Κυνοφιλία

+Κοινός Θνητός 


Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...