22 May 2013

Η ''σχέση'' με μια Harley



Ήδη ''έγραφα'' ενάμιση χρόνο στο Κατάρ. Μου έλειπε η οικογένεια,οι φίλοι,το κυνήγι, το Ducati που είχα αφήσει Ελλάδα,το κρύο... Σε ποιον λείπει το κρύο αλλά για κάποιον που σχεδόν όλη του τη ζωή, η δουλειά του, τα χόμπι του είναι έξω στο ανοιχτό περιβάλλον, και γενικά για κάποιον που η μέρα του περνούσε κατά το μεγαλύτερο μέρος εκτεθειμένη στα στοιχεία της φύσης, ένιωθε ''έξω από τα νερά του'' εδώ που η χαμηλότερη θερμοκρασία είναι 10 βαθμούς και αυτό 2-3 μέρες το χρόνο.

Έπρεπε να βρω κάτι να ασχοληθώ, πέραν της δουλειάς, γιατί ένιωθα να βουλιάζω σε ένα βάλτο απραξίας που μόνο καλό δεν μου έκανε. Από συζητήσεις που κάναμε με τον Χάρη, συνεργάτης με χρόνια διαμονής στη Μέση Ανατολή, έμαθα ότι σε αυτά τα μέρη οι τιμές των μοτοσυκλετών ήταν αρκετά χαμηλότερες απ'οτι στην Ελλάδα. Ήδη βρισκόταν ο ''σπόρος'' στο μυαλό μου και δούλευε. Μότο στο Κατάρ. Η κατάσταση στους δρόμους δεν ήταν ότι καλύτερο, με Ινδούς, Πακιστανούς, Φιλιππινέζους και τη κάθε εθνικότητα με τα τόσα διαφορετικά στυλ οδήγησης, αλλά και η αγάπη για τη μοτοσυκλέτα μεγάλη.

Μετά από τις συνεχείς προτροπές του ''μόνο να δούμε'' ενέδωσα και ένα μεσημέρι κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού διαλείμματος αποφασίζουμε να πάμε. Και σε πια αντιπροσωπεία θα πάμε? Στη Harley...Εγώ Harley? Μια Ζωή γιαπωνέζικα και τώρα Ηarley? Ντρέπομαι.. Από την άλλη ποιος με ξέρει εδώ? Ευκαιρία να δοκιμάσουμε τι φρούτο είναι αυτό. Πλάκα θα έχει. Έξαλλου δυο ρόδες έχει πόσο διαφορετικό θα είναι? Το ίδιο απόγευμα πηγαίνουμε στην αντιπροσωπεία που βρισκόταν πάνω στο κεντρικό δρόμο για Doha, με 30 εκθεσιακές μηχανές μέσα και άλλες τόσες έξω, καλογυαλισμένες να σε προσκαλούν να τις πάρεις... όλες. Από κάποια ηλικία και μετά κατάλαβα ότι μοτοσικλετιστή η ''μηχανόβιο'' όπως λέγαμε κάποτε δεν σε κάνουν τα κυβικά η το μέγεθος αλλά το πόσο βάζεις αυτό το μηχάνημα στη ζωή σου. Οπότε δεν κοιτούσα για κάτι φανταχτερό και τεράστιο αλλά κάτι σεμνό και γνήσιο, όσο το δυνατό κοντύτερα στα αρχικά μοντέλα μότο. Κλασικό. Για αυτό το λόγο μου αρέσουν τα τελευταία χρόνια τα V2 και τα μονοκύλινδρα. Στη γωνία υπήρχε το 1200 sportster nightster. Απλή μότο με μαύρο ματ και ασημί χρώμα, η μικρότερη σε μέγεθος της οικογένειας, με ένα απλό κοντεράκι στο τιμόνι. ακτινωτές ζάντες, μονή σέλα. Με τράβηξε. Ο Χάρης με ρώτησε:
-Σίγουρα αυτό το τσικρίκι θες να πάρεις? γελώντας...

Πράγματι ένιωθα περίεργα αλλά από την άλλη ήθελα να δοκιμάσω τι σόι φρουτo είναι αυτές οι μότο που όλοι τις ξέρουν και το εννοώ.Τη Harley τη ξέρουν από τα παιδιά μέχρι τις γιαγιάδες...την MV Agusta ποιος?

Μετά απο μια σύντομη γραφειοκρατική διαδικασία  πάει έκλεισε είμαι Χαρλεας. Περνάει μια βδομάδα και στο τέλος της πηγαίνουμε να παραλάβουμε τα καινούργια εργαλεία.Το συναίσθημα για κάθε καινούργια μότο είναι πάντα το ίδιο. Σαν να ξεκινάς να γνωρίζεις κάποιον άνθρωπο. Στην αρχή επιφυλακτικά μέχρι να καταλάβεις τι ''ρόλο παίζει'' και μετά έρχεται ο έρωτας η το μίσος. Η αλήθεια είναι ότι με το που ανέβεις στη σέλα νιώθεις διαφορετικά.Χαμηλά. Ανοιχτή γωνία στα πόδια. Καλά, με το που βάζεις εμπρός τον κινητήρα να δεις τι γίνεται! Νιώθεις κομμάτι του όλου συνόλου. Οι κραδασμοί μεταφέρονται καθαροί σε όλο σου το σώμα και σου κάνουν μασάζ στον εγκέφαλο. Συμπλέκτη, πρώτη και κλωτσιά το ξεκίνημα! Αληθινά έχω την εντύπωση ότι οδηγώ πρωτότυπο εταιρείας πριν από 50 χρόνια!Τελείως διαφορετικό απ' αυτά που μας έχουν συνηθίσει οι εταιρείες. Στρίβει δύσκολα, και όταν τελικά στρίβει βρίσκει κάτω, φρενάρει δύσκολα, αλλά επιταχύνει εύκολα, τουλάχιστον μέχρι τα 80kmh. Ο ήχος...τον περίμενα πιο δυνατό..καταραμένο euro4.. έφθασε μέχρι εδώ. Από την επόμενη μέρα άρχισαν οι βόλτες. Ευτυχώς ο καιρός καλά κρατεί με θερμοκρασίες 25-30 βαθμούς Οκτώβρη μήνα οπότε έχω καιρό να χαρώ το καινούργιο μηχάνημα. Η κίνηση μέσα στη Doha λίγο επικίνδυνη αλλά όχι και αδύνατη. Μήπως στην Αθήνα είναι καλύτερα? Τουλάχιστον εδώ έχει δρόμους. Η βενζίνη? 0.78 QR το λίτρο τουτέστιν 0.18 Ευρω. Όρεξη να έχεις για βόλτες. Ο ήχος...δεν μου αρέσει. Δεν αργήσαμε να ψάχνουμε για έξτρα. Που θα βρούμε τα καλύτερα? Μα φυσικά στη χώρα παραγωγής.Αμερική.Πραγματικά βρίσκεις ότι μπορείς να φανταστείς για να βάλεις στη καλή σου.Εξάλλου η Harley είναι φτιαγμένη για πείραγμα.Δυο βδομάδες υπομονή και άρχισαν να μπαίνουν οι παραγγελίες.Πρώτα-πρώτα εξατμίσεις...ο ήχος. ''Loud pipes save lifes'' λένε οι Αμερικάνοι και έτρεξα να τους ακολουθήσω. Είκοσι μέρες έκανε να έρθει η πρώτη παραγγελία. Τοποθέτηση από εμένα,και ανακάλυψη ότι η Harley δεν γνωρίζει τι είναι το αλουμίνιο η το ανθρακόνημα. Όλα μα όλα είναι ατσάλι. Συνειδητοποιώ ότι καιρό είχα να ''πειράξω'' μοτοσυκλέτα. Μου έφερε στο μυαλό το καιρό που όλη τη μέρα ήμασταν με ένα κατσαβίδι και πειράζαμε χωρίς λόγο τις μότο. Όταν το ''Mad Max" και το ''Ρόδα Τσάντα Και Κοπάνα'' το είχαμε για παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγή...

11 η ώρα το βράδυ τέλειωσα τη τοποθέτηση των εξατμίσεων και είχα την ιδέα να τις ακούσω. Οϊμέ!!! Αυτές είναι ελευθέρας! Τρίζει το σύμπαν! Χαχαχα. Σε κάθε κλείσιμο του γκαζιού μπλε φλόγα μισού μέτρου εμφανίζετε και τα σκασίματα σαν να είσαι σε σκοπευτήριο. Ας ελπίσουμε ότι δεν ισχύει ο Νόμος 4000 περί τετιμποισμού στο Κατάρ!

Τώρα ακούγετε Harley! Ακούν τον ήχο και μου ανοίγουν δρόμο τα αυτοκίνητα! Είχαν δίκιο οι Αμερικάνοι. "Loud Pipes Save Lifes" Τώρα που το κοιτώ καλύτερα αν ήταν όλο μαύρο ματ σίγουρα θα ήταν ομορφότερο, πιο άγριο. Και το εμπρός φτερό...πολύ μεγάλο.

Συχνά πυκνά πηγαίναμε στη Harley για μπλουζάκια ,μπιχλιμπιδάκια για τις καλές μας. Φοβερή ποικιλία η Harley, με αποτέλεσμα συνέχεια να ζητάς να βάζεις κάτι επάνω.

Βρίσκω ένα Γάλλο που κάνει αερογραφιες και μπαίνω στον πυρετό ανεύρεσης σχεδίου. Ο Χάρης ήδη άλλαξε χρώμα στο δικό του με μία υπέροχη αερογραφια. Ναι αλλά σ'άυτο το ντεπόζιτο? Παραγγελία διαφορετικής σχεδίασης και χωρητικότητας. Άλλη σέλα για πιο άνεση γιατί η δική του είναι ''ξύλινη''. Άλλο ένα μήνα αναμονής για να έρθει η παραγγελία. Στο διάστημα αυτό οι βόλτες πολλές, μέρα νύχτα. Είπαμε κάποια στιγμή με τον φίλο Χάρη να οργανωθούμε όσο αφορά το Harley Club.

Με το που αγοράζεις Harley αυτομάτως γίνεσαι μέλος για το πρώτο χρόνο. Μετά πρέπει να πληρωθεί συνδρομή. Σύμφωνα με τα χιλιόμετρα που γράφεις ''ανεβαίνεις '' και στη ιεραρχία. Καλά... Εμείς είμαστε Ελληνες! Είμαστε από μόνοι μας αρχηγοί! Θα γινόταν μια συγκέντρωση και δηλώνουμε συμμετοχή. Ωραία θα γνωρίσουμε και άλλους ΄΄ Άγριους ΄΄.

Πολλές μηχανές στο χώρο συνάντησης.  Ποιοι ''άγριοι''? οι περισσότεροι είναι Φιλιππινέζοι ένα και μισό μέτρο, ντυμένοι ''Born To Be Wild''! Οι υπόλοιποι μέσο όρο ηλικίας 60 χρόνων! Στα ΚΑΠΗ της Harley ήρθαμε? Μας δίνουν οδηγίες για το πως θα πηγαίνουμε στο δρόμο!? Με 80kmh!!! Τι έγινε ρε παιδιά? Που είναι εκείνοι οι άπλυτοι αληταράδες με τα λαδωμένα τζιν και οι sexy κοπελιές με τα δερμάτινα χωρίς ταμπού που συνήθως βλέπουμε στις ταινίες? Αυτοί είναι πιο νόμιμοι από αστυνομικό! Ο Χάρης έτοιμος να στρίψει εκτός ομάδας σε κάθε σταυροδρόμι που συναντούσαμε! Αυτό ήταν. Εμείς είμαστε Ελληνες και θέλουμε την ελευθερία μας. Δεν μπαίνουμε ούτε σε ομάδες ούτε σε καλούπια. Ξανά δεν πήραμε μέρος σε αυτό το φιάσκο για νοικοκυρές με Harley. Μόνοι μας κάναμε 25 φορές το γύρο του Κατάρ, αφού είναι μικρο, με τις τρελες μας και τις παραβάσεις μας.

Ήρθαν τα ανταλλακτικά που περίμενα, λύνω το μηχανάκι για βάψιμο και συγχρόνως βάζω ότι έξτρα είχε έρθει αλλά και ότι είχα αγοράσει από την τοπική αντιπροσωπεία. Με προσοχή το δέσιμο και επιτακτική τη χρήση Loctite σε όλες τις βίδες γιατί ειδάλλως θα πρέπει να έχω μια τσάντα για το δρόμο να μαζεύω τα κομμάτια που λασκάρουν ... Μεταμόρφωση!

Ολοκληρωτική αλλαγή σε όλο το στυλ. Άλλα φιλτρα αέρος. αλλα φτερά. σέλα, φώτα, τιμόνι, μαρσπιε, κόρνα.... Τι να λέμε..

Κορνάρω και ακούγεται σα SCANIA. O Χάρης έβαλε τενόρο. Με τη νέα σέλα ανακουφίστηκαν τα μαλακά μου μόρια. Ήρθε Ιούνιος. Για μπυριτσα το βραδάκι ,που έχει και δροσιά. Πια δροσιά  Σταματάμε στο φανάρι, κατεβάζουμε το σταντ, και καθόμαστε στο πεζοδρόμιο περιμένοντας να ανάψει πράσινο! Η ζέστη του περιβάλλοντος σε συνδυασμό με τη ζέστη από τον αερόψυκτο κινητήρα ανάμεσα στα πόδια σου είναι ικανή να σε καταστήσει στείρο! Οπότε μάθημα: Από τον Ιούνιο μέχρι το Σεπτέμβρη μοτοσυκλέτα γιοκ στο Κατάρ.

Έκανα με τη Harley γύρω στα 20 χιλιάδες χιλιόμετρα. Σ αυτά τα χιλιόμετρα κατάλαβα ότι η αγάπη για τη μοτοσυκλέτα δεν έχει ούτε μάρκα ούτε κυβικά.Δεν μπορώ να πω ότι την ερωτεύτηκα αλλά ούτε ότι τη μίσησα. Είναι μοναδική, με χαρακτήρα και προσωπικότητα. Αυθεντική. Λίγο περισσότερο ''σκληρή'' απ΄ όσο ήθελα. Πάντως από τη ζωή μου δεν πέρασε αδιάφορα.

Ήταν μια γεμάτη ''κραδασμούς'' εμπειρία.


ΠΡΙΝ......................................... 







ΜΕΤΑ....................................








Και του Χάρη..........




Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...