22 March 2012

''Νικητής''




Ένα πραγματικά παγωμένο πρωινό... Ίσα που μπορώ να διαβάσω το θερμόμετρο που είναι κρεμασμένο έξω από το παράθυρο...-8.Με το καφέ στο χέρι σκέφτομαι τι να κάνω.

Να βγω η όχι.
7 το πρωί και η πόλη ξεκουράζεται από το Σαββατόβραδο. Μόνο κάτι τρελοί σα και του λόγου μου, ψάχνονται κυριακάτικα, να τρέχουν στα βουνά μες τη καρδιά του χειμώνα. Αφήνοντας το ζεστό κρεβάτι και πυροδοτώντας τη γρίνια της συζύγου. Ακούω να περνάει στο δρόμο κάποιο αυτοκίνητο που σέρνει τρέιλερ φορτωμένο με σκυλιά... 


Αυτό ήταν! θα πάω και ας παγώσω... Στη χειρότερη θα έχω κάνει τη βόλτα μου.Να βγει και ο σκύλος που περιμένει πως και πως το σαββατοκύριακο.


Σε χρόνο μηδέν είμαι στο αυτοκίνητο και τραβάω για κοντινή περιοχή ανάμεσα σε δυο καλυμμένα με βελανίδι υψώματα που το μικρο ποτάμι ανάμεσα τους δεν παγώνει όσο χαμηλά και να πέσει η θερμοκρασία. Όλο το χειμώνα βρίσκουν εκεί καταφύγιο κάποιες μπεκάτσες με αποτέλεσμα να βρίσκω πάντα πουλιά εφόσον προσέχω τη κάρπωση. Πυκνά σημεία διαδέχονται ανοιχτά χέρσα κομμάτια. Οι όχθες του ποταμού είναι καλυμμένες με βάτα, ιτιές, κάποιες καρυδιές δημιουργώντας καταφύγιο από τον παγωμένο αέρα και τα αδιάκριτα βλέμματα των θηρευτών. 


7 και 45. Ο ήλιος δειλά δειλά ξεπροβάλει αλλά δεν θα καταφέρει να ζεστάνει τη μέρα. Βγαίνω απ το αμάξι δένω τ΄όπλο, βάζω σκούφο γάντια, αμολάω το σκυλί και κατηφορίζω να πιάσω το ποτάμι.Τα χνώτα μου στον παγωμένο αέρα σα καπνός από τραίνο...

Το ίδιο και του σκύλου που προσπαθεί να ξεμουδιάσει τρέχοντας αριστερά δεξιά . Όλα γύρω είναι καλυμμένα με ένα λεπτό στρώμα πάχνης. Η ησυχία απόκοσμη. Δεν κινείται τίποτα, δεν ακούγετε τίποτα.
Έχει πιάσει δουλειά το σκυλί, ψάχνοντας στα πυκνά και ακούγοντας το κάποιες στιγμές να περνάει πλατσουρίζοντας μέσα από το ρηχό ποτάμι. Περπατώ παράλληλα προσπαθώντας να το ακούω συγχρόνως σε πια θέση βρίσκεται. Κάποιες στιγμές η ησυχία φέρνει ένταση αλλά όχι για πολύ. 
Αποφασίζω να ανεβώ λίγο ψηλότερα σε προσήλια μέρη που ο ήλιος ήδη χαϊδεύει τα παγωμένα χώματα. Κάθετα στεγνά ρέματα μόλις εκατό μέτρα από το ποτάμι μου έχουν δώσει πουλιά παγωμένες μέρες σαν τη σημερινή. Αρχίζω να ανεβαίνω έχοντας τον ήλιο στη πλάτη, και βλέποντας στα προσήλια ψηλότερα να παίζουν κάποια κοτσύφια. Στα πενήντα μέτρα η ησυχία με προειδοποιεί ότι το σκυλί είναι σε φέρμα και σχεδόν τρέχοντας ψάχνω να το εντοπίσω και να βρεθώ πίσω του. 
Κακός υπολογισμός και περνώντας τη πυκνούρα που μας χωρίζει, αφήνοντας και το σκούφο κρεμασμένο στα αγκάθια βρίσκομαι ακριβώς απέναντι του στα δέκα μέτρα. Στη φέρμα κι εγώ προσπαθώντας να καταλάβω που είναι το πουλί. Ενδιάμεσα σε μένα και σκύλο δέκα μέτρα καθαρού, στρωμένου με ξερά φύλα εδάφους. Δεν μπορεί κάπου εδώ είναι..
Σκανάρω το έδαφος σπιθαμή προς σπιθαμή για να την εντοπίσω. Παίζω μόνο τα μάτια μου χωρίς να κινούμε γιατί έχω βαλθεί να τη δω. Σε μια στιγμή ρίχνω το βλέμμα ένα μέτρο από τα πόδια μου και καρφώνομαι σε δυο ορθάνοιχτα βελουδένια μάτια...


Ακίνητη , καθισμένη στα ξερά φύλλα δείχνει ήρεμη αλλά ξέρω ότι είναι έτοιμη για εκτίναξη. Ακίνητος και χωρίς ανάσα παρατηρώ το πλάσμα που με βγάζει από το σπίτι και με σέρνει στις ερημιές κάθε χειμώνα...

Το ράμφος της έχει υπολείμματα από χώμα πιθανόν από το γεύμα πριν πέσω πάνω της. Τα φτερά της σε άριστη κατάσταση με το χρώμα της ξερής φτέρης έντονο. Τα μάτια της...να σε υπνωτίζουν μη θέλοντας να πάρεις το βλέμμα σου από πάνω τους....Ένα παγωμένο χάδι αέρα με φέρνει πάλι πίσω.. Σκέφτομαι να βγάλω από τη τσέπη το κινητό για να πάρω μια φωτογραφία αλλά το βρίσκω κακή ιδέα. Χαϊδεύω τη κρύα σκανδάλη πιστεύοντας ότι είμαι έτοιμος για τη στιγμή. Ο χρόνος που περνάει σίγουρα δεν ανήκει σε αυτόν που βιώνουμε καθημερινά. Νιώθω τα πόδια μου ότι έχουν βγάλει ρίζες και τα χέρια μου παγωμένα πάνω στο όπλο.
Με μια τελείως χαλαρή και γαλήνια κίνηση, το πουλί στέκεται στα πόδια του, κάνει τρία τέσσερα βήματα., και απογειώνετε αστραπιαία..


Εγώ...εγώ είμαι ακόμη στη στιγμή που έβλεπα τα μάτια της ένα μέτρο μακρυά από μένα.....και ακόμη εκεί είμαι. Πάγωσε η στιγμή για πάντα...
 Το σκυλί κοιτώντας μια εμένα και μια τη μπεκάτσα που απομακρυνόταν κατά περίεργο λόγο ευθεία, προσπαθούσε να καταλάβει τι έγινε και δεν σήκωσα το όπλο... Για ποιο λόγο ένα τόσο ωραία στρωμένο θήραμα δεν μας ακολούθησε στο σπίτι...
Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι ότι εκείνη τη φορά η εμπειρία, δεν ήταν αρκετή για να αντιμετωπίσει τη μαγεία της φύσης. 


Εκείνη τη φορά, η φύση βγήκε νικητής.-


© Ordinary Mortal  +Κοινός Θνητός  22-3-2012


   Υ.Γ.
( Έχουν περάσει κάποια χρόνια από το περιστατικό, έξω την ώρα που γράφω μπροστά στην οθόνη αυτές τις αράδες έχει 30 βαθμούς, κι όμως έχω την εντύπωση ότι θα γυρίσω το βλέμμα μου στο πάτωμα και θα αντικρίσω τα ίδια μάτια...)

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...