29 March 2012

Οι Μάγισσες



Το φθινόπωρο του 2005 δούλευα στη κατασκευή αγωγού πόσιμου νερού κοντά στη Νεάπολη Κοζάνης.Η απόσταση από το σπίτι ήταν γύρω στα 80 χιλιόμετρα, οπότε πηγαινοερχόμουν καθημερινά με το αυτοκίνητο. Το όπλο ήταν πάντα μέσα αλλά χωρίς ευκαιρία λόγω φόρτου δουλειάς να μπορώ να το χρησιμοποιήσω.Το 2005 ήταν μια καλή κυνηγετική χρονιά με αρκετή μπεκάτσα, φάσσα και τσίχλα. Η περιοχή που δούλευα ήταν ακριβώς απέναντι από το χωριό Αλιάκμονα και 100 μέτρα από το ποτάμι.Κάθε πρωί έβλεπα τις φάσσες που κατεβαίναν από το Ασκιο για το κάμπο, βρίζοντας που ήμουν
εγκλωβισμένος στη δουλειά.
Κάποια πρωινά άκουγα και τα τουφέκια στο πέρασμα του κοπαδιού.Από τη πρώτη στιγμή που βρέθηκα εκεί πρόσεξα το μέρος που μου δημιούργησε την αίσθηση του<<πολλά υποσχόμενου>> Όταν στα διαλείμματα σταματούσαμε για καφέ και τσιγάρο, ανάμεσα στις διάφορες κουβέντες μεταξύ των συναδέλφων η ματιά έφευγε και σκαναρε τις απέναντι βορινέςπλαγιές που απείχαν από μένα γύρω στα δύο με τρία χιλιόμετρα. Κάθετα ρέματα στο μεγάλο ποτάμιγύρω στα είκοσι μέτρα βάθος αλλά με πλάτος εκατό με εκατόν πενήντα μέτρα.Το μήκος τους από ότι καταλάβαινα θα έπρεπε να ήταν γύρω στα χίλια μέτρα. Μας χώριζε ο Αλιάκμονας ποταμός που ήταν ντυμένος με πυκνό κάθε λογής δένδρο και βάτο. Τα ρέματα όπως μπορούσα να διακρίνω, ήταν ντυμένες οι πλαγιές τους με βελανίδι μέχρι την κορυφή τους, ακολουθούσε συνήθως ένα οργωμένο χωράφι διακόσια τριακόσια μέτρα πλάτος, και μετά ξανά ρέμα.Αλλά και μέσα στα ρέματα υπήρχαν ανοιχτά κομμάτια οργωμένα η ντυμένα με κοντό χορτάρι και σημεία πυκνά.Έδειχνε πως κάτω από τις λεύκες και τις ιτιές θα πρέπει να είχε μικρά ρυάκια από τα βρόχινα νερά που οδηγούσαν στο μεγάλο ποτάμι.Μπροστά μου κάθετα έβλεπα πέντε όμοια ρέματα που στα μάτια μου έδειχναν παράδεισος καιμε καλούσαν καθημερινά να τα εξερευνήσω.

Συνήθως όταν δεν γνωρίζουμε ένα μέρος κοιτάμε να βρούμε κάποιο ντόπιο να μας δώσει κάποιες στοιχειώδεις πληροφορίες.Στο συγκεκριμένο μέρος δυστυχώς δεν έτυχε να έχουμε μαζί μας κάποιο ντόπιο οπότε πήγαινα στα τυφλά.Κάποια βράδια έλεγχα στους χάρτες για να μαρκάρω αν έχει απαγορευμένο, έλεγχα στο google earth (μεγάλο εργαλείο) για την ευρύτερη περιοχή,διεύθυνση ανέμων, βορινά σημεία...Ο Νοέμβρης έφθασε στο τέλος του και ήδη έπαιρνα κάποια πουλάκια μαζί με τη Λουλούπου έγραφε κάτι παραπάνω από δυο χρόνια.Πλέον ήξερε τη δουλειά της και είχε άφθονο πάθος λόγω τουνεαρού της ηλικίας.Στο συγκεκριμένο μέρος ακόμα δεν την είχα βγάλει αν και με έτρωγε.Τελευταίο Σαββατοκύριακο του Νοέμβρη κάνει ένα χιόνι με αποτέλεσμα να χάσω το κυνήγι.Έρχεται η Δευτέρα πηγαίνω στη δουλειά και βλέπω ότι στη περιοχή δεν έχει πιάσει χιόνι.Το σκέφτομαι όλη τη μέρα και την επομένη παίρνω και το σκυλί μαζί μου με σκοπό να ξεκλέψω μια-δυο ώρεςτο απόγευμα και να πάω μια βόλτα τελικά στα μέρη που έχω σταμπάρει εδώ και ένα μήνα.


Πράγματι κατά τις τρεις και μισή το μεσημέρι ξεκινάω να περάσω το ποτάμι και να βρεθώ στον ‘’παραδεισο’’.Το δρόμο τον βρίσκω αν και χωματόδρομος αρκετά καλός.Σε ποιο όμως από τα πέντε θα πάω πρώτα?Περνάω τα δυο πρώτα, γιατί δεν είχαν δρόμο να πλησιάσω κοντά, και στο τρίτο μπαίνω σε ένα στένωμα σα να υπήρχε δρόμος, με χορταράκι κάτω που αριστερά υψώνετε η πλαγιά και δεξιά έχει ένα ρυάκι με δένδρα και την άλλη πλάγια του ρέματος. Όλο το άνοιγμα είναι δεν είναι 10 μέτρα.Σκέφτομαι μήπως έκανα βλακεία και μπήκα εδώ μέσα αλλά δεν έχω επιλογή.Θα προχωρήσω μέχρι να βρω καθαρό να γυρίσω το αυτοκίνητο.Εκατό μέτρα μετά ανοίγει το μέρος και βλέπω μπροστά μου μια κοιλάδα με δεξιά το ρυάκι με πυκνά από λεύκες 10 μέτρα ψηλές ,βελανιδιές, βάτα, εκατό μέτρα οργωμένο στη μέση και πλαγιά με βελανίδι από την απέναντι.Απ ότι δείχνει το μέρος πρόβατα περνούσαν από εκεί γιατί έχουν αφήσει καθαρά σημεία ανάμεσα από τα δένδρα.Ελπίζω μόνο να μην πέσω πάνω στη στάνη και έχουμε άλλα προβλήματα.

Κατεβαίνω απ τα αυτοκίνητο δένω το όπλο βγάζω το σκύλο και νιώθω τον χειμωνιάτικο απογευματινό ήλιο στο πρόσωπο.Ησυχία.Το μέρος είναι απόλυτα μονωμένο από θόρυβο και αέρα.Ξεκινώ να περπατώ παράλληλα με το ρυάκι και με πορεία προς την αρχή του ρέματος ψηλά.Η Λουλού με όρεξη βουτάει στο πυκνό που αποδεικνύεται πολύ πιο σφιχτό από ότι είχα υπολογίσει.

Ένα κοπαδακι φάσες περνάει από πάνω μου αλλά με πιάνουν στον ύπνο. Εκατό μέτρα περπάτημα και το σκυλί δεν μου έχει δείξει ότι υπάρχει κάτι. Περνάω το ρυάκι και βγαίνω στη σφιχτή μεριά του ρέματος.Ορατότης πέντε μέτρα! Το αγκάθι δίνει και παίρνει. Στο έδαφος είναι καθαρά αλλά πάνω από το μέτροαπροσπέλαστο.Τα πρόβατα εδώ έχουν κάνει δουλειά. Βόσκοντας καθάρισαν το έδαφος μέχρι το ύψος τους.Δεξιά μου υψώνετε είκοσι μέτρα πλαγιά απότομη αλλά ντυμένη.
Που και που στα είκοσι μέτρα απότομης πλάγιας διακρίνω επίπεδα τριών-τεσσάρων τετραγωνικών.Πονηρά μέρη αλλά με δύσκολη πρόσβαση.

Αντιλαμβάνομαι φερμα αλλά δεν βλέπω το σκύλο.Η αδρεναλίνη κόκκινα προσπαθώντας να γράψω το σενάριο.Ακούω φτερούγισμα αλλά ... δεν είδα....''μάγισσα''.Συνεχίζω γονατιστός, έρποντας, αφήνοντας που και που δέρμα στα αλύπητα αγκάθια, λες και με τιμωρούν που μπήκα στη περιοχή τους.Προσπαθώ να ανοίξω δρόμο με ακάλυπτα τα χέρια και κατατρυπιέμαι.Όσο μου κλείνουν το δρόμο τόσο περισσότερο πεισμώνω και πιστεύω ότι κάτι προσπαθούν να κρύψουν.Ανοίγει λίγο το σκηνικό και διακρίνω ξανά το σκύλο σε φερμα.Πλησιάζω πλάι του αλλά μπροστά μας υπάρχει βατο γύρω στα δυο μέτρα και ακριβώς από κάτω το ρυάκι.Ψάχνω με τα μάτια σημείο να περάσω ... το κοντινότερο πενήντα μέτρα μακρυά.Η φερμα συνεχίζει αλλά δεν έχω οπτικό πεδίο.
Τουλάχιστον να δω αν οι υποψίες μου για το μέρος ήταν σωστές.Ότι θέλει ας γίνει...Προστάζω το σκύλο και με μια χωρίς δισταγμό κίνηση ορμάει στο αγκάθι.

Το πάθος για το θήραμα νικάει τη λογική.Τα μακρύτριχα αυτιά της πιάνονται στα αγκάθια αλλά εκείνη συνεχίζει. Ακούω το πλατσούρισμα στο νερό και αμέσως μετά το χτύπημα των φτερών στα κλαδιά. Γυρνώντας το κεφάλι νευρικά ψάχνω κάποιο σημείο που θα μπορούσε να μου αποκαλυφθεί..... η ''μάγισσα''.Για δεύτερη φορά προφυλαχτηκε από τα βλέμματα.Μέσα σε μια ώρα δυο σηκωματα αν και μπορεί να ήταν το ίδιο, δεν είναι και άσχημα. Μια ώρα και έχω προχωρήσει150 μέτρα! Δύσκολη περίπτωση αλλά με τσιτώνει....Συνεχίζω περισσότερο για να αναγνωρίσω το μέρος, να βρω τα πονηρά κομμάτια, να καταλάβω τις διαδρομές διαφυγής.Μίση ώρα μετά βρίσκω μια τσιμεντένια ποτίστρα για τα ζώα και λίγο πιο πέρα μια χειμωνιάτικη στάνη ευτυχώς παρατημένη.Από εδώ προέρχεται το νερό άρα θα κρατάει όλο το χρόνο υγρασία.
Οι σωροί από κοπριά πλάι στο ρυάκι σίγουρα έχει κάνει δουλειά και το μέρος θα είναι γεμάτο σκουλήκι.Κάθομαι στη βρύση ,στρίβω ένα τσιγάρο.
Η Λουλου γλύφει τη ματωμένη της ουρά... Εγώ κοιτώ τα τρυπημένα μου χέρια.
Έχω ακόμη μια ωρίτσα να κάνω αναγνώριση.Προχωρώ προς τα πάνω και έχω λίγο διαφορετικό σκηνικό με περισσότερα δένδρα και φυσικά υγρασία.
Πονηρά σημεία παντού, αλλά όχι τα αναμενόμενα αποτελέσματα.Θα πρέπει να σκεφτώ πως θα μπορέσω να προχωρώ μέσα από το πυκνό.Δεύτερο κοπαδακι φάσες σπάνε την ησυχία με το σφύριγμα των φτερών τους.Αποφασίζω να ανέβω την πλαγιά για να ρίξω μια ματιά από ψηλά.
Πράγματι από εδώ που είμαι βλέπω το ποτάμι στα δυο χιλιόμετρα και μετά τον κάμπο.Συστάδες από κοντό βελανίδι γύρω από οργωμένο χωράφια και στα πεντακόσια μέτρα πλάι άλλο ρέμα.
Απ ότι φαίνεται θα φάω όλο το χειμώνα να ψάχνω το μέρος.Κάτι μαύρες τελείες στον ορίζοντα με σπρώχνουν να χωθώ στη βελανιδιά που βρίσκετε πίσω μου.
Αλλάζω φισέκια με κάποια εξάρια ξεχασμένα στη τσάντα, σκύβω το κεφάλι να μην φαίνονται τα μάτια και περιμένω να φθάσουν σε μένα.
Σε δέκα δευτερόλεπτα είναι πάνω μου δίνοντας μου ευκαιρία για δυο ρουαγιάλ που κατεβάζουν στη γη ένα πουλί.Το σκυλί που όλη αυτή την ώρα είχε κολλήσει στο αριστερό μου πόδι, τρέχει να φέρει τη φάσσα που πέφτοντας άφησε ένα σύννεφο από πούπουλα να αιωρούνται στον αέρα.Το μυαλό μου είναι σε αυτό που άκουσα όμως, και σε αυτά που δεν κατάφερα ακόμα να δω.
Ο ήλιος έχει πέσει με αποτέλεσμα το ρέμα να δείχνει ακόμα πιο σκοτεινό.
Ανοίγω το δίκαννο και βιαστικά τραβώ για το αυτοκίνητο...οι σκιές έγιναν ακόμα πιο σκούρες μέσα στο ρέμα. Προς στιγμήν σκέφτομαι να μείνω δέκα λεπτά ακόμη να δω στο σούρουπο αν έχει ''μάγισσες''.
Λένε ότι στο σούρουπο μπορείς να δεις πολλές.
Μετά όμως το μέρος δεν θα είναι το ίδιο.Νιώθω παρείσακτος. Με γοργό βήμα και τα μάτια χαμηλά φθάνω στο αυτοκίνητο λύνω τ’οπλο και ξεκινώ για το σπίτι.Ήδη φτιάχνω στο μυαλό μου το πλάνο για το ερχόμενο Σαββατοκύριακο που θα μπορέσω να το ψάξω από το πρωί....’’Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλίκι’’.

Όλη η βδομάδα πέρασε με παγωνιές και χιονοπτώσεις, με αποτέλεσμα να σβήνει η ελπίδα ότι σύντομα θα μπορέσω να κυνηγήσω στο μέρος που μόλις είχα ανακαλύψει.
Μέσα Δεκέμβρη κάπως καλύτερα πηγαίνει ο καιρός με ηλιοφάνεια αλλά βαρύ παγετό νωρίς το πρωί.Συνεχίζω να δουλεύω στην ίδια περιοχή και να βασανίζομαι καθημερινά που έχω κυνηγοτόπι δυο χιλιόμετρα μακριά, το βλέπω αλλά δεν μπορώ να πάω.
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα και ενώ το σαράκι με έτρωγε, αποφασίζω να επισκεφθώ το μέρος πεπεισμένος ότι δεν θα βρω τις ''μάγισσες'' λόγω της κακοκαιρίας που είχε χτυπήσει τη περιοχή.Σάββατο απόγευμα ετοιμάζω μπεκατσοπαντέλονο, γκέτες, δερμάτινα γάντια, για να πιάνω τ' αγκάθια χωρίς φόβο, λαστιχένιες μπότες για να περνώ άνετα το ποτάμι, αλλαγή τσοκ στο όπλο σε κύλινδρο, και μπουφάν ''αλεξίσφαιρο''.
Όλα έτοιμα, αλλά στο μυαλό τρέχει ότι οι ''μάγισσες'' έχουν πιάσει Πελοπόννησο.
Πριν το ξημέρωμα με βρίσκει στο γνωστό πλέον δρόμο, με -5 να δείχνει το θερμόμετρο και κάπως μετανιωμένο που ξεκίνησα για ένα τόσο αμφίβολο κυνήγι.
Φτάνω στο μέρος ,παρκάρω στο ίδιο ακριβώς σημείο,και βγαίνω απρόθυμα να ετοιμαστώ.Ανοίγω το σκύλο και με το που πηδάει έξω από το αυτοκίνητο ....κόκαλο! Κάθομαι και τη κοιτάω σαστισμένος να φερμάρει ακριβώς πίσω από το αυτοκίνητο,στο σημείο που περάσαμε πριν από κάποια δευτερόλεπτα.
Φερμάρει και εγώ πιστεύω ότι με δουλεύει.
Πλησιάζω δίπλα της κάνω ένα βήμα πιο μπροστά αλλά εκείνη μένει ακίνητη.Μπροστά μας έχουμε 30 πόντους ύψος αγριόχορτα σε μια έκταση όχι μεγαλύτερη από δυο τετραγωνικά. Όλη η γύρω περιοχή έχει κοντό χόρτο που είναι άσπρο τώρα λόγω του παγετού.Στο επόμενο βήμα μου δύο πουλιά σηκώνονται, λίγα εκατοστά από εκεί που είχε περάσει η ρόδα του αυτοκινήτου, γεμίζοντάς μου ελπίδες ότι οι μάγισσες είναι ακόμη εδώ.Με καινούργια διάθεση βάζω μπουφάν,μπότες,γάντια και αυτή τη φορά μπίπερ στο σκύλο και ξεκινώ με την ίδια κατεύθυνση αλλά από την δύσκολη μεριά του ρέματος. Περνώ το μισοπαγωμένο ρυάκι σπάζοντας ο πάγος κάτω από τα πόδια μου και βαδίζω αργά ανάμεσα στα ψηλά βάτα ανοίγοντας δρόμο με τα χέρια που είναι πλέον προστατευμένα με τα δερμάτινα γάντια.
Στα πέντε λεπτά ακούω το μπίπερ και προσπαθώ να βρεθώ όσο το δυνατόν πιο γρήγορα κοντά στο σκύλο.Τον διακρίνω ανάμεσα στα αγκάθια αλλά δεν μπορώ να δω τίποτα μπροστά από αυτόν.
Πρόσταγμα και ορμάει μπροστά, ακούω το πουλί, και μετά από λίγα δευτερόλεπτα εμφανίζεται στα δυόμιση μέτρα από το έδαφός, περνάει ακριβώς πάνω από το κεφάλι μου και εξαφανίζεται σε χρόνο μηδέν πίσω από τους θάμνους...Θα είχα επιτυχία αν σήκωνα το όπλο να την χτυπήσω με την κάννη! Τόσο κοντά μου πέρασε.Δεν θέλω να χαλάσω τη διάθεση μου και συνεχίζω προσπαθώντας να βρω τη καλύτερη δυνατή διαδρομή που θα μου δώσει ευκαιρία για τουφεκιά.
Προχωρώ μέσα από το μικρο ποταμάκι γιατί είναι το καθαρότερο σημείο.
Πράγματι στην επόμενη φερμα ο σκύλος σηκώνει μια ακόμη που προσπάθησε να διαφύγει πετώντας στα δυο μέτρα πάνω από το ποτάμι με αποτέλεσμα να δεχθεί την εύκολη τουφεκιά μου.

Εκείνη τη μέρα πήρα αρκετά πουλιά τα οποία θυμάμαι ένα προς ένα.Θα μπορούσα να πάρω ακόμα περισσότερα αν συνέχιζα το κυνήγι μου την ίδια μέρα.Με σταμάτησε το ότι πλέον ήξερα πως ήταν το μέρος που κάποιες ''μάγισσες'' περνούσαν το χειμώνα και ίσως μου έδιναν ξανά την ευκαιρία να τις συναντήσω, εφόσον ήμουν διακριτικός.

    Πάντως... τίποτα δεν είναι δεδομένο όταν αφορά αυτή τη ''μάγισσα''.




                        

© A.Prosalentis   +Κοινός Θνητός 

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...