12 September 2012

Εγώ είμαι... θαυμάστε με!



Κάθε χώρος -και ειδικά οι χώροι των χόμπι- έχουν τις... «πριμαντόνες» τους!
Ως «πριμαντόνες», εγώ τουλάχιστον, προσδιορίζω και χαρακτηρίζω εκείνα τα...
αυτάρεσκα άτομα, που κινούνται, φέρονται και συμπεριφέρονται στα όρια του ναρκισσισμού και του... έρωτα με τον εαυτό τους... Ενα από τα προβλήματα που παρουσιάζουν οι άνθρωποι - «πριμαντόνες» εντοπίζεται στην εσωτερική σύγκρουση μεταξύ της επιθυμίας για πρωτιά και της απροθυμίας να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, ώστε να μπορέσουν να τα διορθώσουν.

Κάθε τέτοιος τύπος κυνηγού έχει μέσα του έντονη την αίσθηση... του «πρωταγωνιστή»! Χώνει παντού τη μύτη του, ακόμα και εκεί... που δεν τον σπέρνουν.
Στο κυνήγι, αυτό το πρόβλημα εμφανίζεται συχνά με την... ανεπαρκέστατη σκόπευση και το «ρεζιλίκι» των 60 βολών για κάθε πεσμένο τρυγόνι! Ενα τέτοιο πρόβλημα κλήθηκε να διορθώσει ο αξέχαστος οπλουργός Αντώνης Δεστέφανι, ο μοναδικός πραγματικά ειδικός για τα κοντάκια, στην Αθήνα της δεκαετίας του 1980...
Ιδού ένα περιστατικό στο οποίο ήμουν αυτόπτης μάρτυρας:
- «Επωμίστε παρακαλώ, για να δω την τεχνική σας» είπε με το χαρακτηριστικό του ύφος ο Αντώνης, σε «πριμαντόνα» της εποχής.
«Ξέρετε, έχω μεν πρόβλημα με τις τραβέρσες, αλλά στις υπόλοιπες τουφεκιές είμαι καλός, θα έλεγα πολύ πάνω από το μέσο όρο» απαντά ο πελάτης.
Ο «πριμαντόνας» δεν θέλει να εκθέσει σε κοινή θέα την τεχνική του, είναι θέμα ίματζ, βλέπετε...
- «Ναι είμαι βέβαιος για αυτό, αλλά ας δούμε πώς θα επωμίζατε σε μια τραβέρσα. Σκοπεύστε εκείνο το ταριχευμένο πουλί στη γωνία», ζητάει ευγενικά ο Δεστέφανι, αλλά όσοι τον ξέραμε καταλαβαίναμε ότι... αρχίζει να «φορτώνει»!
- «Ισως θα έπρεπε να σας εξηγήσω το πρόβλημά μου πιο αναλυτικά. Να, για παράδειγμα, όταν το τουφέκι κάθεται στον ώμο μου κλπ., κλπ.».... Ο τύπος δεν λέει να σταματήσει να μιλάει και ?επιτέλους? να επωμίσει.
Εξηγεί, περιγράφει, αλλά επώμιση σε κοινή θέα αρνείται πεισματικά να κάνει... Κάπου εκεί τέλειωσε και η υπομονή του Αντώνη Δεστέφανι! Κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι του και επέστρεψε στην περιστρεφόμενη καρέκλα του, μπροστά στον πάγκο της δουλειάς του...
- «Δεν έχετε κανένα σκοπευτικό πρόβλημα, από μένα είστε εντάξει» λέει στον πελάτη. «Δοκιμάστε να ρίξετε μερικά πιάτα στο σκοπευτήριο και να δοκιμάσετε διαφορετικές προσκοπεύσεις».
Βιτριολικό χιούμορ
Αφού έφυγε ο «πριμαντόνας», ο Αντώνης μουρμούρισε:
- «Αν σταυρώσεις τρυγόνι γράψε μου, εσύ είσαι για τάμα στον Αϊ-Στάθη, όχι για κοντάκι!»
Κάθε τέτοιος τύπος κυνηγού έχει μέσα του έντονη την αίσθηση... του «πρωταγωνιστή»! Χώνει παντού τη μύτη του, ακόμα και εκεί... που δεν τον σπέρνουν. Σε μια δοκιμή όπλων στους πίνακες της Καισαριανής, ένας σκοπευτής δοκιμάζει το 20άρο όπλο του... Ο «πριμαντόνας» από δίπλα βλέπει το όπλο, οπότε χωρίς καν να συστηθεί, χωρίς καν να πει μια καλημέρα, μπαίνει κατευθείαν... σε φάση υπεροψίας:
- «Εικοσάρι ε; Ξέρετε το 20άρι είναι το κατεξοχήν γυναικείο τουφέκι» εξηγεί στον σκοπευτή, φουσκώνοντας το στήθος του και κραδαίνοντας επιδεικτικά τη 12άρα μάγκνουμ καραμπίνα του.
- «Ναι, το ξέρω. Ομως, τώρα τελευταία μου μεγαλώνουν... λίγο τα στήθια μου γι' αυτό το πήρα» λέει ατάραχος ο σκοπευτής...
Ξερός ο «πριμαντόνας»! Οι χειρότεροι του είδους είναι εκείνοι που έχουν το θράσος και... τα λεφτά να επιβάλουν καταστάσεις. Μια μέρα, ένας γνωστός επιχειρηματίας επέμεινε να καθυστερήσει μια πούλα Σκητ, για να προπονηθεί στις εισερχόμενες τουφεκιές... Ετσι, έκατσε στον βατήρα 1 και του έριχναν συνέχεια εισερχόμενους δίσκους από τον χαμηλό πύργο.
Με μεγάλη νευρικότητα φώναζε «πουλ», έριχνε, γέμιζε, μάσαγε τσίχλα, ώσπου τον έπιασαν και κάτι νευρικά τικ. Κάποια στιγμή, το συσσωρευμένο στρες τον μπέρδεψε και ξέχασε να γεμίσει. Φώναξε πουλ, επώμισε και πάτησε τη σκανδάλη, οπότε... κλικ!
Ολη η γαλαρία που σύχναζε στο σκοπευτήριο είχε παρακολουθήσει τη φάση, και 40-50 στόματα... χειροκρότησαν δυνατά. Ευτυχώς, η κουλτούρα μας έχει αντίδοτο στον... «πριμαντονισμό»: και αυτό είναι το καυστικό και αμείλικτο χιούμορ.

Νικήτας Κυπρίδημος  

ΠΗΓΗ:http://www.ethnos.gr/



Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...