20 September 2012

"Μεγάλη μπουκιά βάλε, μεγάλο λόγο μην πεις" από http://kynigos.net.gr/storys/index.html



                                                                       Τυχαία φώτο

Δεκέμβρης 2001 .Οι συνθήκες ήταν ιδανικές για κυνήγι. Το βράδυ βλέπεις έβρεχε καταρρακτωδώς σταματώντας λίγο πριν τις αυγινές ώρες λες και ο θεός έδωσε τη συγκατάθεση του για να εξορμήσουν οι κυνηγοί και να απολαύσουν το κυνήγι τους.

Από το βράδυ καταστρώνονταν τα σχέδια για τη σημερινή εξόρμηση. Στη θεωρία οι αποφάσεις παίρνονταν δημοκρατικά. Ο αδελφός μου ο Στέλιος έλεγε αυτό και ως συνήθως ο αδελφός μου έλεγε το αντίθετο. Ποιοι θα είμαστε αύριο, ρώτησε ο πατέρας. Εγώ ανταποκρίθηκα, ο Κώστας, ο Στέλιος , εσύ και ο αδελφός μου ο Πέτρος που αν και φανατικός κυνηγός των περδικιών προς το τέλος που λιγόστευε το περδίκι ερχόταν μαζί μας για λαγοκυνήγι.

Θα έρθει και ο κουμπάρος ο Γιώργος είπε ο πατέρας. Έχει πεθυμήσει να πάει κυνήγι μιας και οι δουλειές τον κρατούσαν μακριά από το αγαπημένο του χόμπι. Ήταν γεγονός ότι αυτοί οι δύο ήταν άριστοι γνώστες του λαγού και παλιά κακή συμφορά στους λαγούς που βρίσκονταν στη παγάνα μας. Απ' αυτούς είχαμε μάθει τα πιο πολλά όταν τους συνοδεύαμε σαν βουρκάτορες.

Μετά από τις προτάσεις για το που θα εξορμούσαμε και τις μικροδιαφωνίες μας, ο πατέρας έριξε τον κύβο. «Θα πάμε πευκοτό. Είναι Δεκέμβρης και οι λαγοί είναι λιγοστοί. Με τις βροχές θα έχουν βγει από τα ορμάνια και μπορεί να βρούμε κανένα». Αρχηγού παρόντος κάθε αρχή παυσάτω λεει κι ένα ρητό. Οπερ κι εγένετο. Είναι γεγονός ότι ο γέρος μιλούσε τελευταίος αλλά πάντοτε υπακούσαμε.

Το πρωινό μας βρήκε στο δάσος. Λίγη ομίχλη κι ένα κρύο αεράκι μας προειδοποιούσε εμάς τους τρελούς που αψηφήσαμε το κρύο και ξεχυθήκαμε. Παρκάραμε, ετοιμάσαμε τα όπλα και ανοίξαμε στα σκυλιά. Ο Πέτρος με ένα πονηρό χαμόγελο άρχισε να πειράζει τον αδελφό μου τον Κώστα. Η σχέση τους θύμιζε το σκύλο με το γάτο. Μαζί δεν έκαναν και χώρια δεν μπορούσαν. Ο Πέτρος κλασσικός κυνηγός του περδικιού δεν είχε την ανάλογη υπομονή και τις εμπειρίες με τους λαγούς. Γι' αυτό ερχόταν μαζί μας μόνο κάποιες εξορμήσεις περισσότερο για την παρέα. Κατά καιρούς κτυπούσε λαγούς, αλλά μόνο μέσα στο γιατάκι τους. Ποτέ δεν είχε καταφέρει να κτυπήσει λαγό καθώς έτρεχε. Κι αυτό το εκμεταλλευόταν ο Κώστας και τον πείραζε. Κι αυτός όμως δεν πήγαινε πίσω στο πείραγμα. Ξέροντας πόσο ευέξαπτος ήταν ο Κώστας του είπε γεμάτος χαμόγελο κι αυτοπεποίθηση: «Σήμερα θα είμαι συνέχεια δίπλα σου και στο βασιλιά Ρήνο όπως έλεγε το σκύλο του ο Κώστας. Έχω προαίσθημα ότι θα βγάλει λαγό ο σκύλος σου είπε του Κώστα, θα τον καλλικώσεις και μετά θα τον κτυπήσω εγώ. Ο Κώστας έσκασε στα γέλια. «Πετράκη μου να βγάλει λαγό ο σκύλος μου μπορεί να γίνει, να τον καλλικώσω κι αυτό μπορεί να γίνει. Μα να τον κτυπήσεις εσύ του βούρου αποκλείεται» είπε ο Κώστας πατώντας τον Πέτρο εκεί που πονούσε. Ο Πατέρας χαμογέλασε και είπε: «μεγάλον λόγον μην πεις μεγάλη μπουκιά βάλε» είπε. Το κυνήγι είναι όλο εκπλήξεις. Πόσες φορές την πάθαμε!!!! Πόσο το απολάμβανα αυτό το πείραγμα δεν μπορεί κανείς να φανταστεί. Ίσως ήταν η πεμπτουσία της κυνηγετικής παρέας. Δεν είχε σημασία ποιος τον κτυπούσε μιας και το θήραμα τύγχανε γαστρονομικής επεξεργασίας ενδοοικογενειακώς.

Ξεκινήσαμε με κέφι. Πήραμε τη θέση μας στην παγάνα κι ακολουθούσαμε την προδιαγεγραμμένη πορεία μας. Τα σκυλιά γεμάτα κέφι έψαχναν για τον ντορό. Πέρασε μια ώρα κι ακόμη τίποτα. Θα πάμε από την άλλη μεριά εκει που δεν έχει δρόμους είπε ο πατέρας. Οι λαγοί έχουν δεχτεί πίεση και θα είναι μακριά από τους τεμπέληδες κι εύκολους στην πρόσβαση κυνηγούς. Πολλές φορές διερωτώμαι πως ο πατέρας κατάφερνε να βγαίνει πάντα αληθινός.

Σε μια γωνιά ο Ρήνος έπιασε τον ντορό και ανέβαινε στον πατέρα μου που πάντα ήταν σκοπός λίγο πιο μπροστά. «Πρόσεχε πατέρα έρχεται ο σκύλος κοντά σου, είπε ο Κώστας» Ο Παβαρότι όπως τον αποκαλούσε ο αδελφός μου άρχισε το κλαφούνισμα. Καθώς εντόπισε το γιατάκι όρμηξε και ξεπέταξε το λαγό μέσα στο πυκνό δάσος. Ο πατέρας κατά παράδοξο τρόπο αντί να σημαδεύει το λαγό, έμεινε να σημαδεύει ακίνητος ένα σημείο που ομολογουμένως ήταν το μόνο καθαρό οπτικό πεδίο δεξιά από την πορεία του λαγού. Ξαφνικά ο λαγός έστριψε στο μονοπάτι δεξιά και ο λαγός με μία και μοναδική ντουφεκιά ήταν χάμω. Μπράβο ρε γέρο φωνάξαμε όλοι. Ο παλιός είναι αλλιώς απάντησε ο πατέρας. Καλά πού ήξερες ότι θα πάει δεξιά; Όταν έρθει η ώρα θα σου πω μου είπε και γέλασε. Δεν μολοάς τα κόζια μου είπε χαμογελώντας. Μα ενομίσετε πως αμέσως θα γίνετε παντογνώστες; Και γύρισε.

Η αδρεναλίνη ανέβηκε στα ύψη μετά την επιτυχία της παρέας. Το νου σας έλεγε συνεχώς ο πατέρας. Ο Πέτρος μετά την επιτυχία του Ρηνου αποφάσισε να τον κρατά από κοντά. Ο Κώστας άρχισε να νευριάζει. Μα τι θα γίνει ρε Πέτρο; Έτσι θα σε έχω; Παρ' το απόφαση. Δεν μπορείς να κτυπήσεις λαγό του βούρου. Σήμερα είναι η μέρα μου του απάντησε. Είναι της μοίρας μου να τον καλλικώσεις και να τον κτυπήσω εγώ απάντησε ο Πετρος με αυτοπεποίθηση.

Λίγο πιο πέρα ο Ρήνος ανέλαβε δράση. Έπιασε τον ντορό και σαν τρελός έψαχνε το λαγό. Ο Κώστας νοιώθοντας τα λόγια του Πέτρου άρχισε να τον λούζει κρύος ιδρώτας. Τα γαυγίσματα του Ρήνου που ξεφώλιαζε το λαγό διέκοψαν βίαια τις σκέψεις του Κώστα. Ο λαγός κατευθυνόταν μπροστά του μέσα σε καθαρό οπτικό πεδίο. Σήκωσε το όπλο και μπαμ. Ο λαγός συνέχιζε. Όπλισε τον εαυτό του με περισσότερη συγκέντρωση και ξαναπυροβόλησε. Μάταιος κόπος. Ο λαγός επιτάχυνε βάζοντας πέμπτη ταχύτητα και κολλώντας τα αυτιά του στους ώμους του βελτίωσε την αεροδυναμική του. «Πάνω σου ρε Πέτρο» ούρλιαξε ο Κώστας.

Ο Πέτρος σήκωσε το όπλο, και με τεράστια ψυχραιμία πυροβόλησε. Ο λαγός σπαρταρούσε. Το τι ακολούθησε δεν περιγράφεται. Ο Πέτρος να ουρλιάζει και να λεει: «έπιασα λαόν του βούρου έπιασα τον». Έσκυψε, τον άρπαξε από τα αυτιά και τον ανασήκωσε πάνω επιδεικνύοντάς τον στον Κώστα. Σου το είπα Κωστάκη μου. Στο είπα. Ο Κώστας έδειχνε σαν να τον έπιασε πυρετός. Κρατούσε το κεφάλι του και γέλασε αμήχανα. Από τη μια χαιρόταν που δε μας έφυγε και το ότι τον έπιασε ο Πέτρος, από την άλλη δεν μπορούσε να αντέξει τον εξευτελισμό. Τα πειράγματα έπεσαν βροχή. «καλλικά, ανίδεε κι ένα σωρό άλλα. Ο Πετρος, χάιδεψε το Ρήνο, τον φίλησε και του είπε: « Να έρχεσαι μαζί μου που τους κουμαντάρω τους λαγούς, γιατί ο μάστρος σου είναι καλλικάς» Ο Πατέρας θέλοντας να δώσει τη χαριστική βολή είπε: «Εγώ στο είπα. Μεγάλη μπουκιά βάλε, μεγάλο λόγο μην πεις. Η αλαζονεία και η υπερβολική σιγουριά είναι κακός συνοδός του ανθρώπου»

Μάριος Στυλιανού

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...