18 September 2012

"Στις Σπέτσεs του '50"




                                                                   ''Τυχαία φώτο"

Κάποτε οι Σπέτσες ήταν ένα από τα καλλίτερα περάσματα των ορτυκιών... Τα τρυγόνια ήσαν λιγότερα, μα όσο και να μην έφταναν τον αριθμό των ορτυκιών, πάντα μπορούσες να κάνεις 15 ή 20 πουλιά και στα καλά περάσματα 30 ή 40!
Μα ήταν τόσο ωραίο το νησί, είχες τόσα άλλα να κάνεις όταν δεν είχε περάσματα, πού ευχαρίστως πήγαινα να καθίσω 8-10 ημέρες στο Ποσειδώνιον, στα τέλη Αυγούστου ή στις αρχές του Σεπτεμβρίου.
Κάθε πρωί στις 5.30' ανεβαίναμε με τα ζώα και φτάναμε στην κορφή, περνώντας από το


Πορτ Αρθουρ.... Εκεί στην κορυφή, στην «Κατσουλιέρα», κάναμε στάση, πίναμε καφέ και σκορπούσαμε στα καρτέρια.

Οταν ξεκινούσαμε από το Ποσειδώνειο ν’ ανεβούμε στην κορφή, έβλεπες στο χάραμα όλη τη σειρά των κυνηγών να παρελαύνουν επάνω στα ζώα.
Ο καθένας είχε το δικό του μέρος πού προτιμούσε, και κανείς δεν πήγαινε να το καταπατήσει γιατί σεβόταν ο ένας τον άλλον. Ο τεπές ήταν του Μπούμπουλη, πίσω από την «Κατσουλιέρα» ο Καραγιαννόπουλος με τον απαραίτητο Μανώλη, πιο πέρα εγώ, στην Παναγία ο Δασκαλάκης....
Κάτω στον Κουζουνό ο Κουτσής, στο Βροντάει, ο Λούης, στου ΙΙουλάκη ο Κιτροέφ, ο Παμίνος και ο Καλλιγάς.
Εκεί έρχονταν οι Λεμπέσηδες, ο Νατσούλης, ο Καλλιγάς, ο Δήμητσας, ο Γεωργιάδης, ο Δημητριάδης, ο Ισαακίδης (πού επιστρέφοντας από κυνήγι σκοτώθηκε πρόπερσι), ο Γιαννόπουλος, ο Νταλιάνης, μα το νησί ήταν μεγάλο και μας χωρούσε όλους.

Το πέρασμα...
Κάθε χρόνο διαπιστώναμε πώς λιγόστευαν τα πουλιά, μα κάθε χρόνο μαζευόμαστε πάλι να τα κυνηγήσουμε, ώσπου στο τέλος έμειναν να πηγαίνουν μόνον οι Σπετσιώτες και αυτοί που χτίσανε σπίτια στο νησί...
Κάποτε εδώ είχε γίνει σε μια ημέρα το καταπληκτικό νούμερο των 237 ορτυκιών από έναν άνθρωπο! Ηταν ο μακαρίτης Γιάννης Κουτσής, πού την ημέρα εκείνη κατέβηκε απ' το βουνό, βράδυ σχεδόν, αφού είχε στείλει δυο φορές τον αγωγιάτη του να του φέρει φυσίγγια.
Κείνη την ημέρα είχε και τρυγόνια πολλά. Εγώ στης 9.30' ήμουν πίσω στο ξενοδοχείο, αφού ξόδεψα τα φυσίγγια, έχοντας στη τσάντα 30-35 τρυγόνια και λίγα ορτύκια πού έβγαιναν μπροστά μου, εκεί πού κυνηγούσα τα τρυγόνια. Προσωπικά, σπανίως κυνηγούσα ορτύκια στις Σπέτσες. Μ' άρεσαν τα τρυγόνια. σαν πέταγμα και σαν τουφεκιά.!
Εκείνο το μονότονο του ορτυκιού δεν με συγκινούσε, ενώ η πληθώρα των εναλλασσομένων πεταγμάτων του τρυγονιού σε ενθουσιάζει... Ενα 30-35% στα τρυγόνια είναι επιτυχία πού δεν την ξέρουν πολλοί. Εκεί στις Σπέτσες θυμάμαι τον μακαρίτη καθηγητή Καραγιαννόπουλο, ένθερμο... μα αδέξιο κυνηγό!
Τον συνόδευε επί πολλά χρόνια ο Μανώλης, πού σαν Σπετσιώτης κυνηγός ήταν άσσος στης τουφεκιές.
Εστεκε πίσω από το «αφεντικό» - όπως τον έλεγε - έτοιμος να ρίξει στο τρυγόνι πού θ' αστοχούσε (ήταν βέβαιος γι' αυτό) ο καθηγητής. Και άκουγες δυο τουφεκιές... σαν ντουμπλέ: η πρώτη του Καραγιαννόπουλου, η δεύτερη του Μανώλη, πού ταυτοχρόνως φώναζε «μπράβο αφεντικό».
Και όταν στην επιστροφή περνούσε ο Καραγιαννόπουλος από την «Κατσουλιέρα» καβάλα στο μουλάρι, τον ρωτούσαμε :
- «Πόσα κύριε καθηγητά;»
Εκείνος απαντούσε τάχατες αδιάφορα 10 ή 12, ενώ ο... συνοδεύων Μανώλης σήκωνε το χέρι και έδειχνε ένα ή δύο δάκτυλα! Και όμως ο καθηγητής δεν απελπιζόταν. Εφτανε πρώτος στο στέκι του, ντυμένος άψογα, με το «Darne» πού δεν το άλλαζε με κανένα δίκαννο, και έφευγε τελευταίος.
Κάποτε συνέβη κάτι το μοναδικό!! Ηταν πρωί ακόμα και από το καρτέρι του Καραγιαννόπουλου πέρασε ένα τρυγόνι αρκετά δύσκολο.... Ο Καθηγητής ρίχνει και το πουλί έπεσε, χωρίς... τη βοήθεια του Μανώλη!Σε λίγο περνάει δεύτερο πού είχε την ίδια τύχη. Την τρίτη φορά, με ένα πετυχημένο ντουμπλέ, ο καθηγητής σκοτώνει άλλο ένα.
Και τότε ακούστηκε το αμίμητο από τον Μανώλη:
«Μπά, σε καλό σας Κύριε Καθηγητά! Τι πάθατε σήμερα;»...
Και γελούσαν οι ακηκοότες...


Θεόδωρος Γαροφαλίδης
Από το βιβλίο του «Αναμνήσεις ενός κυνηγού»

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...