11 October 2012

Η μέρα που ο Τζόνι πήρε το όπλο..


ΠΗΓΗ: http://thesecretrealtruth.blogspot.com


                            της Γωγώς Βαλκανά                     

"Προχθές", ένα παιδί σκότωσε έναν άντρα. Αναφέρομαι, φυσικά, στην υπόθεση του 20χρονου της Παιανίας και του 40χρονου διαρρήκτη. Με το σύνολο της τοπικής κοινωνίας να στέκεται στο πλευρό του ως μάρτυρας υπεράσπισης, παρακολουθώ όπως οι υπόλοιποι πολίτες αυτής της χώρας τις εικόνες από τα δικαστήρια στην Ευελπίδων, καθώς μεταφέρουν τον νεαρό, και για πρώτη φορά πιάνω τον εαυτό μου να δυσκολεύεται να πάρει θέση. Οι συνθήκες της ανθρωποκτονίας – γιατί περί αυτού πρόκειται – είναι τέτοιες, που υποχρεώνουν κάθε είδος Δικαίου να κονταροχτυπηθεί. Τουλάχιστον στην δική μου συνείδηση. Τα ερωτήματα πολλά. Ήταν ο νεαρός, από νομική πλευρά, σε θέση
αυτοάμυνας; Ποια τα όρια στο δικαίωμα να προστατεύει κανείς την περιουσία του και την σωματική ακεραιότητα την δική του και της οικογένειας του; Ποια η ευθύνη της Πολιτείας που δεν κατορθώνει να επιβάλει τον Νόμο και την Τάξη όπως έχει συνταγματική υποχρέωση να πράττει, και γίνεται ηθικός αυτουργός μίας κοινωνίας που εγκληματεί; Πού χάθηκε το ιερό δικαίωμα στη Ζωή, όταν μια ολόκληρη κοινότητα, δικαίως αγανακτισμένη από τα αλλεπάλληλα πλιάτσικα, μόνη, αθωράκιστη, καταλήγει να επικροτεί την αφαίρεση της για παραδειγματισμό ή, ακόμα χειρότερα, για εκφοβισμό;

Η υπόθεση αυτή καθιστά πιο επίκαιρο από ποτέ το θέμα της οπλοκατοχής και της αυτοπροστασίας. Γραφικά μπορεί κανείς να θέσει το ερώτημα κάπως έτσι: “Τι, θα γίνουμε Φαρ Ουέστ;” Και να το πάμε και ένα βήμα παρακάτω: “Πρέπει να γίνουμε Φαρ Ουέστ;”. Στα θέματα που έχουν πραγματική αξία, ίσως αυτό που πρέπει να μετρά περισσότερο να είναι η απόφαση που παίρνει κανείς να προχωρήσεις σε κάτι και όχι ο τρόπος υλοποίησης του. Δεν συνηθίζω να γράφω τόσο άμεσα για θέματα που με προβληματίζουν, όμως στην περίπτωση της Παιανίας, πιστεύω πως η Ελληνική κοινωνία έχει ίσως την τελευταία ευκαιρία να ανοίξει ένα σοβαρό διάλογο για την ιεράρχηση των Αξιών της. Φοβάμαι μόνο μην είναι ήδη αργά. Φοβάμαι ότι ο Τζόνι πήρε το όπλο και έφυγε στον πόλεμο. Αναρωτιέμαι, όμως αν γνωρίζει πως όταν ο πόλεμος τελειώσει και γυρίσει σπίτι, δεν θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος. Αναρωτιέμαι αν συλλογίζεται τα κομμάτια που θα χάσει εκεί, στο πεδίο μάχης.


Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...