15 October 2012

''ΑΠΟΛΥΤΗ ΔΙΑΦΥΓΗ''


ΠΗΓΗ:
http://kynigos.net.gr

Ήταν μια τυπική ηλιόλουστη χειμωνιάτικη μέρα. Η θερμοκρασία παρέμεινε λίγο κάτω από το μηδέν όλο το βράδυ , και η πάχνη είχε καλύψει τα πάντα το πρωί. Μόλις βγήκε όμως ο ήλιος , ζεσταίνοντας το παγωμένο χώμα και λιώνοντας την πάχνη δημιούργησε μια υπέροχη ατμόσφαιρα .Ένα ανεπαίσθητο αεράκι φυσούσε από βορειοδυτικά και το χώμα ήταν υγρό σε όλα τα ανήλια . Καλές συνθήκες για κυνήγι ,από το ξεκίνημα όμως φάνηκε ότι σήμερα δεν ήταν η μέρα μας .

Οι νεαρές σκύλες Ήρα και Σπίθα ήταν πολύ νευρικές, υπήρξε αστοχία στη πρώτη μπεκάτσα που σηκώσαμε και όλα πήγαν εκτός προγράμματος. Μέχρι τις δώδεκα το μεσημέρι είχαμε μόνο μια μπεκάτσα αν και βρήκαμε αρκετά πουλιά. Τα μικρά ήταν πολύ νευρικά , έσπαζαν τις φέρμες τους από το πάθος και τον ανταγωνισμό της νεότητας και ξεσήκωναν τα πουλιά πριν προφθάσουμε να καλύψουμε όλες τις πλευρές. Μάταια ο καημένος ο Έκτορας προσπαθούσε να κρατήσει σε αξιοπρεπές επίπεδο την ομάδα.
Η περιοχή που κυνηγούσαμε ήταν άγνωστη και αυτό μας δυσκόλευε ακόμη περισσότερο στον έλεγχο των σκυλιών και στην γρήγορη τοποθέτηση μας στην καλύτερη θέση αναμονής. Με αισθήματα εκνευρισμού και απογοήτευσης αποφασίζουμε να προχωρήσουμε ακόμη περισσότερο πιο βαθιά σε μια δασωμένη πλαγιά με πολλά καλλιεργημένα χωράφια ανάμεσα στο δάσος όπως φαινόταν απέναντι μας από μακριά καθώς σταθήκαμε προς στιγμή για να επανέλθει η ηρεμία σε όλους. Ξεκινάμε με ελπίδες για καλύτερες στιγμές να κατεβαίνουμε την πλαγιά με τα σκυλιά να τρέχουν γύρω μας χαρούμενα. Κάνουμε μια ακόμη στάση για να γεμίσουμε νερό στα παγούρια μας και να πάρουμε λίγες δυνάμεις , στην βρύση χαμηλά στο ρέμα και να ηρεμήσουν τα σκυλιά πριν την νέα μας προσπάθεια..
Ανεβαίνοντας γρήγορα στο πρώτο επίπεδο πάνω από το ρέμα , γίνεται μια μικρή σύσκεψη για να κανονίσουμε την πορεία επιστροφής γιατί ήδη είχαμε απομακρυνθεί πάρα πολύ από το αυτοκίνητο. Μετά τα χωράφια μπροστά μας υπήρχε ένας χωματόδρομος με τεράστιες λακκούβες από τα τρακτέρ των αγροτών και στη συνέχεια μια στενή δασωμένη πλαγιά που χώριζε το επόμενο πλάτωμα. Φαινόταν καθαρά το τέλος του δάσους ψηλά αλλά δεν γνωρίζαμε τι υπήρχε στο επάνω πλατό. Μεταξύ του δρόμου και της πλαγιάς παρεμβάλλονταν μια μικρή επίπεδη έκταση με αραιά δένδρα. Φαινόταν καλή για μπεκάτσες περιοχή και μπορούσαμε να τη ελέγξουμε σχετικά εύκολα , ένας στον δρόμο και ένας στο τέλος του δασωμένου στο επάνω επίπεδο. Θα ακολουθούσαμε τον χωματόδρομο που οδηγούσε με πορεία προς τα πίσω στο αυτοκίνητο ,ώστε να γυρίσουμε κυνηγώντας. Προτού προλάβουμε να πάρουμε θέσεις, ένα από τα μικρά έτρεξε στη δασωμένη πλαγιά μπροστά μας και μόλις μπήκε στα δένδρα αμέσως φέρμαρε. Η δεύτερη σκύλα τρέχει προς την κατεύθυνση της σταματά όμως είκοσι μέτρα μακριά και λοξά στα αριστερά σε φέρμα.
-"Τώρα τι γίνεται …., συναίνεση ή άλλη φέρμα ?"
-" Ας πάει και ο Έκτορας να δούμε τι γίνεται "
Πριν φθάσει ο Έκτορας στο πυκνό τα μικρά έχουν σπάσει την φέρμα τους και ορμούν με ταχύτητα μπροστά. Κάνουν λίγα μέτρα κύκλο και φερμάρουν πάλι το ένα απέναντι στο άλλο . Όλο αυτό το διάστημα εμείς τρέχουμε στο χωράφι και έχουμε φθάσει στο χωματόδρομο όταν ο Έκτορας μπαίνει στο δασωμένο και φερμάρει μακριά από τα δυό θηλυκά .
-"Δύο θα είναι…, τα σκυλιά πιάνουν παντού"
-"Πού πιάνουμε τώρα ? Αν έφυγαν πάνω?"
-"Είναι πολύ πυκνό ,… δεν προλαβαίνουμε να ανεβούμε γρήγορα ψηλά στο καθαρό"
-"Ας μείνουμε στον δρόμο, όπου και να τις πετάξουν τα σκυλιά από εδώ θα τις δούμε τουλάχιστον "
Ανοιγόμαστε δεξιά και αριστερά από τα σκυλιά στον δρόμο και περιμένουμε. Είμαι δεξιά ,σε μια καμπή του δρόμου και ελέγχω όλη την πλαγιά μπροστά μου και χαμηλά δεξιά το δάσος όπου φαίνεται να χάνεται ο δρόμος μέσα σε πολύ ψηλές βελανιδιές. Τα σκυλιά όλα μαζί τώρα ,αρχίζουν να ψάχνουν με μανία στο πυκνό. Μια από τις σκύλες αρχίζει τα ανεβαίνει σιγά - σιγά την πλαγιά ,σταματώντας κάθε δυό βήματα.
-"Φεύγει ψηλά ,μπορείς να ανέβεις στο πάνω πλατό?" ειδοποιώ μόλις την βλέπω
-"Ανεβαίνω,…. πρόσεχε"
Το δάσος είναι αδιάβατο μπροστά του και ο Φώτης αναγκάζεται να φύγει ακόμη αριστερότερα ώστε να βρεθεί κάποιο άνοιγμα για το επάνω πλατό. Όταν φτάνει στο μέσο της πλαγιάς ,νέα αναταραχή ακούγεται μέσα στα χαμόκλαδα . Τα σκυλιά έχουν μετακινηθεί σε νέα θέση και ψάχνουν στο μέσο περίπου της πλαγιάς ενώ φαίνονται να κατεβαίνουν τώρα προς το μέρος μου .Δεν ξέρω ποιο να προσέξω. Σε λίγο φερμάρουν όλα χαμηλά προς την κατεύθυνση μου.
-"Χαμηλά και μπροστά μου είναι.." ειδοποιώ και προσπαθώ να διακρίνω μέσα στο δάσος κάποια κίνηση του συντρόφου μου κυνηγού..
-"Εδώ είμαι….. αριστερά σου …Σε βλέπω"
Στρέφομαι λίγο προς την κατεύθυνση της φωνής. Το κόκκινο καπέλο ξεχωρίζει σαν φάρος μέσα στις φυλλωσιές. Είναι εκτός βολής , μακριά από τα σκυλιά. Μπορώ όμως τώρα να ρίξω εγώ με ασφάλεια αφού τον βλέπω καθαρά. Μια σκιά κινείται αθόρυβα μέσα στα δένδρα και αμέσως μετά η σιλουέτα της μπεκάτσας διαγράφεται ανάμεσα στα κλαδιά με κατεύθυνση ψηλά και λοξά αριστερά. Πέταξε πονηρά και με μαλακό φτερό πίσω από τα σκυλιά ,χωρίς να την αντιληφθεί κανένα. Δεν φαίνεται καθαρά μέσα στα φύλλα αλλά δεν έχω και πολλά περιθώρια. Κάνω ένα μικρό βήμα δεξιά για να μην με εμποδίζει ένα μικρό δενδράκι και ήδη έχω φέρει το όπλο στον ώμο. Ενστικτωδώς ακολουθώ την κίνηση του πουλιού μέσα στα δένδρα .Ένα μικρό κενό φαίνεται στην πορεία της και μάλλον εκεί θα φανεί . Το δάχτυλο μου έχει βγάλει τη ασφάλεια και αρχίζει τα αγγίζει την σκανδάλη….
Εκείνη την στιγμή η δεύτερη μπεκάτσα σηκώνεται μεγαλόπρεπα με θόρυβο μπροστά και αριστερά μου στα πέντε μέτρα ,εντελώς στα ανοιχτά από την άκρη του πυκνού , καθώς μια από τις σκύλες κινείται προς την κατεύθυνση της . Υψώνεται κάθετα μέχρι τις κορυφές των δένδρων δείχνοντας με θράσος την κοκκινωπή κοιλιά της ,με τα φτερά της να φτεροκοπούν με μανία και αρχίζει να στρίβει δεξιά μόλις βγήκε στις κορφές των δένδρων.. Η χειρότερη στιγμή για μένα που μπορούσε να διαλέξει για να σηκωθεί. Το οπτικό μου πεδίο γεμίζει από την πτήση της δεύτερης μπεκάτσας που προκλητικά περνά με άνεση από μπροστά μου. Διστάζω προς στιγμή να πυροβολήσω και τα μάτια μου ακολουθούν ενστικτωδώς την πτήση της καθώς πετά προκλητικά μπροστά μου ,χάνοντας για λίγο τον έλεγχο της πρώτης μπεκάτσας. Είναι σε καλύτερη θέση και μάλλον θα ρίξω σ'αυτήν τελικά . Μια στιγμιαία αναποφασιστικότητα με κρατά παγωμένο πριν σκοπεύσω προς την κατεύθυνση της και τελικά μια σκέψη αστραπιαία περνάει από το μυαλό μου. ......"Και τις δυό. Προλαβαίνω να ρίξω και στην δεύτερη ,είναι στα ανοικτά " .....
Επικεντρώνομαι γρήγορα στην πρώτη μπεκάτσα που φάνηκε για λίγο στο άνοιγμα μέσα από τα φυλλώματα . Πυροβολώ μια σκιά που ελίσσεται ανάμεσα στα δένδρα ,και αμέσως αρχίζω να στρίβω δεξιά .Εξ άλλου δεν είχα περιθώρια για δεύτερη βολή μέσα στο πυκνό ,καθώς εξαφανίσθηκε χαμηλώνοντας μέσα στα κλαδιά. Με την άκρη του ματιού μου όμως πιάνω μια ασυνήθιστη κίνηση της, κάτι δεν πήγε καλά στο πέταγμα της,….. ένα στιγμιαίο σταμάτημα στον αέρα …..,μια ανεπαίσθητη αλλαγή της πορείας της ….., όμως δεν διακρίνω περισσότερα γιατί έχω στραφεί ήδη προς την δεύτερη.
Η δεύτερη μπεκάτσα πετά γρήγορα πάνω από τις κορυφές των δένδρων , ακριβώς στο όριο του δάσους και παράλληλα με τον δρόμο , ενώ έχει απομακρυνθεί αρκετά. Το όπλο μου διαγράφει ένα ημικύκλιο καθώς παρακολουθώ την πτήση της σκοπεύοντας την , ενώ η σιλουέτα της προβάλει καθαρά στο φόντο του δάσους . Σκέφτομαι με αγωνία ,ότι είναι μακριά και θα την χάσω, πρέπει να την πάρω με την πρώτη σφαίρα. Πριν τραβήξω την σκανδάλη ,ένα εκτυφλωτικό φως πέφτει επάνω μου και κλείνω ασυναίσθητα τα μάτια . Η μπεκάτσα κινείται κατευθείαν προς τον ήλιο και ακολουθώντας την κίνηση της , τυφλώνομαι από το φως καθώς η σιλουέτα της χάνεται μέσα σε μια φωτεινή έκρηξη που σκεπάζει τα πάντα .Απεγνωσμένα και χωρίς βλέπω τίποτε πυροβολώ στα τυφλά κάπου μέσα στην λάμψη , ελπίζοντας μόνο να κράτησε σταθερή πορεία. Αμέσως γυρίζω το κεφάλι μου στο πλάι ώστε να μην έχω τον ήλιο στα μάτια. Αν δεν πέσει θα φανεί.
Χάνεται όμως πολύτιμος χρόνος καθώς στρέφομαι σκυφτός να την περιμένω ακόμη δεξιότερα γιατί δεν μπορώ να διακρίνω τίποτε μπροστά μου καθώς ο ήλιος με έχει θαμπώσει και ο καπνός της τουφεκιάς δημιουργεί ένα πέπλο ομίχλης που θαμπώνει ακόμη χειρότερα το οπτικό πεδίο με τον ήλιο πίσω του. Ανοιγοκλείνω βιαστικά τα μάτια μου για να συνέλθω και την βλέπω να συνεχίζει την πτήση της με γρήγορους ελιγμούς χαμηλώνοντας στις μεγάλες βελανιδιές .Ακόμη μια τουφεκιά απελπισίας ,πάνω της καθαρά αυτή την φορά αλλά χωρίς αποτέλεσμα . Είναι πολύ μακριά και δεν πέφτει παρά μόνο από τύχη. Η τύχη όμως σήμερα φαίνεται ότι δεν είναι με το μέρος μας.
Γεμίζω ασυναίσθητα το όπλο και στέκομαι αποσβολωμένος . Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πως τα κατάφερα και έχασα τις μπεκάτσες ενώ φάνηκε κατ αρχάς ότι θα τις πετύχω και τις δυό. Τα σκυλιά έχουν τρέξει κοντά μου και ψάχνουν γύρω μου στο δρόμο και στο πυκνό δεξιά , αναζητώντας μάταια κάποια γνωστή μυρωδιά του νεκρού θηράματος. Μόνο την δεύτερη μπεκάτσα αντιλήφθηκαν καθώς σηκώθηκε με θόρυβο μπροστά τους. Η πρώτη έφυγε πονηρά και αθόρυβα .
-"Τι έγινε ?"ακούγεται μέσα από το πυκνό."
-"Δύο ήταν τελικά ,….. έριξα και στις δύο …… δεν ξέρω όμως σίγουρα τι έγινε …. "
-"Έπεσε καμία?"
-"Η πρώτη χτυπήθηκε σίγουρα ,……έτσι μου φάνηκε, …αν έπεσε θα είναι ψηλά στην κορυφή όπως ανεβαίνεις δεξιά σου…. .Η δεύτερη έφυγε χαμηλά δεξιά μου στο δάσος…Πήγα να σιγουρέψω και τις δυό και τις έχασα μου φαίνεται και τις δύο"
Κατεβαίνει γρήγορα στο δρόμο και του εξηγώ τι συνέβη .Θα μπορούσα να τις πάρω άνετα και τις δύο. Αν η δεύτερη σηκωνόταν μερικά δευτερόλεπτα αργότερα θα έβλεπα την πρώτη καθαρά μέσα στο άνοιγμα των δένδρων ,ενώ θα είχα χρόνο να την σημαδέψω με την ησυχία μου καθώς πετούσε μπροστά μου. Όμως έφυγαν σαν να ήταν συνεννοημένες …. . Αποφασίζουμε να ψάξουμε πρώτα για την δεύτερη μήπως σταμάτησε κάπου στην αρχή του δάσους ή ακόμη και να έπεσε ,όπως ελπίζουμε .Ψάχνουμε μισή ώρα την περιοχή χωρίς να βρούμε κανένα ίχνος που να δείχνει ότι υπάρχει μπεκάτσα ζωντανή ή σκοτωμένη. Πάει η μία , σκέφτομαι ,μας έφυγε ,ας ελπίσουμε τώρα να έπεσε τουλάχιστον η πρώτη που έδειξε ότι κάτι δεν πήγε καλά στο πέταγμα της. Γυρίζουμε γρήγορα πίσω ,διασχίζουμε κάθετα το πυκνό και ανεβαίνουμε στο σημείο που υπολόγισα ότι πυροβόλησα , σχεδόν στο τέλος των δένδρων λίγα μέτρα πριν το ανοικτό. .
Μετά την δασωμένη πλαγιά υπάρχει ένα χωράφι ελαφρά κατηφορικό , προς τα αριστερά μας ενώ δεξιά και πάνω από το χωράφι συνεχίζει μια χορταριασμένη πλαγιά εντελώς ανοιχτή όπου δεν υπάρχουν δένδρα ούτε για δείγμα. Μόνο μερικοί ξεροί καμένοι κορμοί κέδρων υψώνονται πάνω από τα ξερόχορτα. Λίγα δενδράκια σε μια στενή λωρίδα φαίνονται μακριά στα δεξιά μας. .
-"Αν δεν έπεσε ,λογικά πήγε αριστερά προς το χωράφι, και ξαναμπήκε πάλι στην δασωμένη πλαγιά από εκεί που σηκώθηκε … έτσι έδειχνε η πορεία της." είναι η διαπίστωση που κάνω μετά από λίγο. Η δασωμένη αυτή πλαγιά απλώνεται αρκετά μακριά και στο βάθος χαμηλά φαίνεται να συνεχίζει προς τα δεξιά , ακολουθώντας την καμπή της ράχης ,περιτριγυρίζοντας το στενόμακρο χωράφι. Μια πολύ μεγάλη δασωμένη έκταση όπου μπορεί να έχει σταματήσει η μπεκάτσα απλώνεται μπροστά μας. Ψάχνουμε στην άκρη του δάσους κατ' αρχάς , μήπως έπεσε με την τουφεκιά , χωρίς όμως να βρούμε κανένα ίχνος της , άρα ξέφυγε είναι η πρώτη μας διαπίστωση..
-"Είσαι σίγουρος ότι είναι τραυματισμένη?"
-"Δεν φάνηκε να πετάει κανονικά μόλις πυροβόλησα….Δεν την είδα όμως καθαρά να πέφτει…Σαν να ακινητοποιήθηκε μια στιγμή στον αέρα…Τα σκάγια φάνηκαν καθαρά πάνω της όπως πετούσε μέσα στα κλαδιά." Απαντώ καθώς προσπαθώ να θυμηθώ την εικόνα του πυροβολισμού όπως αποτυπώθηκε στιγμιαία στο μυαλό μου. Αρχίζουμε να ψάχνουμε την στενή πλαγιά χαμηλά αφού πιο ψηλά από το χωράφι δεν υπάρχει δάσος. Ότι και να έγινε μπήκε πάλι στο δάσος. Εγώ μένω έξω στο χωράφι και ο Φώτης μπαίνει μέσα στο δάσος με τα σκυλιά. Ψάχνουμε όλη την πλαγιά , μέχρι εκεί που τελειώνει το χωράφι και αρχίζει πάλι το δάσος. Κατεβαίνουμε χαμηλότερα κάτω από τον δρόμο, δεξιά ,αριστερά για περισσότερο από μία ώρα ψάχνουμε σε όλα τα πιθανά και απίθανα σημεία του δάσους που μπορεί να κατέφυγε χωρίς να βρούμε ούτε το παραμικρό σημάδι παρουσίας μπεκάτσας.
Αποφασίζουμε να ξαναγυρίσουμε στο αρχικό μέρος και να ξαναψάξουμε καλύτερα μήπως τελικά έπεσε χτυπημένη πάνω σε κάποιο δένδρο. Έτσι και αλλιώς είναι στην πορεία επιστροφής μας. Σε ένα ωραίο προσήλιο με στεγνά χόρτα , σταματάμε να φάμε το κολατσιό μας και να ξεκουραστούμε για λίγο. Μετά από ένα εικοσάλεπτο χαλάρωσης για μας και τα σκυλιά με συζήτηση για το πώς μας ξέφυγαν οι τελευταίες μπεκάτσες , την νευρικότητα και απειρία των νεαρών σκυλιών αλλά και την δική μας αστοχία και ατυχία, ξεκινάμε κουρασμένοι και απογοητευμένοι μέσα από το χωράφι αυτή την φορά. Δεν υπάρχει λόγος να πάμε μέσα από το δάσος .Τα σκυλιά άκεφα μας ακολουθούν. Λίγο πριν φτάσουμε στο σημείο που ξεκινήσαμε ,η Σπίθα ,που έχει φύγει μπροστά μας , σταματάει μέσα στο χωράφι και φερμάρει προς ένα μεμονωμένο δένδρο στην άκρη του χωραφιού.
-"Τι έγινε πάλι, δεν περάσαμε από εδώ? "
-"Εγώ πρέπει να πέρασα ακριβώς δίπλα από το δένδρο. Τι βρήκε πάλι κανέναν τρυποφράχτη ?"
Προχωρούμε βαριεστημένα προς το σκυλί με τα όπλα κρεμασμένα στον ώμο ,χωρίς πολλές ελπίδες ότι είναι κάτι σοβαρό .Όμως η σκύλα φαίνεται να φερμάρει σταθερά προς το δένδρο.
-"Δεν ετοιμαζόμαστε καλού κακού μήπως είναι καμιά μπεκάτσα και την πάθουμε στα ανοικτά."
-"Πού διάολο βρέθηκε εδώ μπεκάτσα….Πίσω μας ήρθε?" ... απαντώ ενώ ήδη τρέχω πρώτος και φτάνω δίπλα στο σκυλί. Παίρνω θέση πίσω του και περιμένω τον Φώτη να περάσει στην απέναντι πλευρά. Σε λιγότερο από δέκα μέτρα απόσταση ,στην άκρη του χωραφιού υπάρχει ένα δένδρο και δύο τρία χαμόκλαδα με μερικά αγκάθια γύρω στην ρίζα του. Πίσω από το δένδρο είναι καθαρό και στα πέντε μέτρα περίπου αρχίζει η δασωμένη πλαγιά που ψάξαμε . Τα υπόλοιπα σκυλιά η Ήρα και ο Έκτορας έρχονται από την άκρη του δασωμένου και φερμάρουν από την απέναντι μεριά στο ίδιο δένδρο.
-"Τώρα φέρμα είναι ή συναίνεση ?"
-"Πρέπει να είναι κάτι ,όλα φερμάρουν με ένταση προς το δένδρο"
-"Έχει πλάκα να είναι κανένας λαγός…….Καλά δεν περάσαμε από εδώ ?…Πώς δεν σηκώθηκε ?"
-"Μάλλον θα είναι η μπεκάτσα που ψάχναμε τόση ώρα"
Παρατηρώ προσεκτικά την περιοχή . Δέκα μέτρα πριν το δένδρο βγήκα από το χωράφι και πέρασα σκοπίμως δίπλα στο δένδρο , μήπως η μπεκάτσα που ψάχναμε ήταν στην άκρη του δάσους. Δεν σηκώθηκε τίποτε όταν πέρασα, ενώ μετακίνησα κιόλας με θόρυβο τα κλαδιά του δένδρου , γιατί ήταν στον δρόμο μου . Τα σκυλιά πέρασαν μέσα από το δάσος χαμηλά και στην άκρη της πλαγιάς χωρίς να πλησιάσουν αυτό το σημείο.
-"Πρέπει να ήρθε κατευθείαν εδώ καρφωτή μόλις βγήκε από το πυκνό, γι αυτό δεν την βρήκαμε πουθενά .Είναι σίγουρα η μπεκάτσα που ψάχνουμε."
Περιμένουμε ήρεμα μερικά λεπτά. Είναι κυκλωμένη και όπου να πετάξει μπορούμε να ρίξουμε...
-"Δεν θα περιμένουμε άλλο. Θα την σηκώσω να έρθει πάνω σου" .. μου λεει.
-"Στείλε την ,περιμένω…όπου να πετάξει τη βλέπω…Σκοποβολή θα κάνω στο χωράφι"
Κάνει ένα βήμα απότομα προς το δένδρο , κουνώντας με θόρυβο ένα κλαδί του ,ενώ εγώ ετοιμάζομαι να πυροβολήσω την μπεκάτσα που θα σηκωθεί.. Καμιά κίνηση. Δεύτερο βήμα ,ακόμη πιο κοντά προς το δένδρο. Η Ήρα σπάει την φέρμα και τινάζεται μπροστά ,όμως σταματάει απότομα πέφτοντας μπρούμυτα με την φόρα που πήρε. Τώρα θα πεταχτεί σκέφτομαι και σηκώνω λίγο το όπλο. Τίποτε. Η Ήρα παραμένει σε φέρμα ξαπλωμένη μπρούμυτα ενώ και η Σπίθα μόλις έκανε μισό βήμα ακινητοποιήθηκε και πάλι. Ο Έκτορας δεν σάλεψε από την θέση του. Είναι σίγουρα μπεκάτσα κάπου στον κορμό. Ο Φώτης πλησιάζει προσεκτικά στο δένδρο και προσπαθεί να δεί μέσα από τα χαμηλά κλαδιά που απλώνονται μπροστά του.
Μετατοπίζει μερικά με τα χέρια και σκύβει λίγο χαμηλά…
-"Την βλέπω…. ,είναι εδώ μπροστά μου στο δένδρο ……..κοιτάει προς τα σένα.."
-"Πέτα μια πέτρα πάνω της να φύγει"
Ανασηκώνεται και στρέφεται γύρω ,ψάχνοντας για κάποια πέτρα.
-"Δεν έχει πέτρες γύρω μου…...Άσε θα την πλησιάσω και άλλο να σηκωθεί …Εσύ έχε το νου σου"
Απομακρύνομαι λίγο ακόμη από το δένδρο για να ελέγχω περισσότερο χώρο. Έτσι όπως είμαστε τοποθετημένοι με τα δύο σκυλιά και ένα κυνηγό πολύ κοντά πίσω της ,λογικό είναι να φύγει από την πλευρά μου. Είτε προς τα αριστερά ή δεξιά σηκωθεί θα αναγκασθεί να βγει στο ανοικτό από τα χαμόκλαδα πριν στρίψει πάλι στο δάσος. Αν φύγει ευθεία πάνω μου έχω χώρο να την αφήσω να περάσει και να ρίξω. Αν φύγει ψηλά πάλι μπορώ να ρίξω με ασφάλεια. Ελέγχω σχεδόν περιμετρικά όλο τον χώρο διαφυγής της, και προλαβαίνω να ρίξω τρεις τουφεκιές άνετα.
-" Όπου και να φύγει την ελέγχω, σήκωσε την" ..λέω με σιγουριά
-"Πρόσεχε μην σου φύγει στα ανοικτά και γίνουμε ρεζίλι των σκυλιών"
-"Αποκλείεται αυτή την φορά να μας αιφνιδιάσει….Προς τα πού να φύγει ?….Όπου και να πετάξει μπορούμε να ρίξουμε…..Σε κλουβί είναι..."
Πολλές φορές έχουμε κυκλώσει φερμαριστά πουλιά τα οποία βλέπουμε καθισμένα , και ενώ νομίζουμε ότι ελέγχουμε όλες τις δυνατές πορείες φυγής τους, πάντα καταφέρνουν να βρίσκουν μια απρόβλεπτη. Αυτή την φορά όμως είναι τόσο καθαρά στριμωγμένη που δεν νομίζω ότι θα μας αιφνιδιάσει με την πορεία της . Ο Φώτης πλησιάζει ακόμη λίγο το δένδρο και σκύβει προσεκτικά όσο πιο κοντά στον κορμό μπορεί..
-"Είναι τραυματισμένη ,…..είχες δίκιο ότι την χτύπησες….Έχει αίμα στο ένα μάτι…Με το καλό μάτι βλέπει προς σε σένα …εμένα μάλλον δεν με βλέπει….…Δεν κουνιέται καθόλου όμως……Αν απλώσω το πόδι θα την κλοτσήσω …..Είναι καθισμένη δίπλα στον κορμό ,την βλέπεις εσύ?"
Για λίγα λεπτά την περιεργάζεται και προσπαθεί να με κατατοπίσει μήπως την δώ και εγώ από την πλευρά μου.
-"Πιάστην ζωντανή με τα χέρια…Να πιάσουμε μία και με τα χέρια κάποτε ".. του λέω.
-"Δεν μπορώ να φτάσω εύκολα με τα χέρια εκεί που είναι…Έχει κλαδιά μπροστά…….Θα την ακουμπήσω λίγο με την κάνη για να σηκωθεί"..
Απλώνει το όπλο πλησιάζει την κάνη στην μπεκάτσα και την αγγίζει ελαφρά .
-"Θα μας τρελάνει…..Δεν φεύγει….την ακουμπάω με την κάνη και δεν κουνιέται……μήπως δεν μπορεί να πετάξει ?"
-" Αναποδογύρισε την…να δούμε θα πετάξει τότε " ... λέω γελώντας.
Ξαναπλησιάζει την κάνη χαμηλά στο δένδρο.
-"Δεν φεύγει με τίποτε ….Σχεδόν την έχω σπρώξει στο πλάι και δεν κουνιέται…… Ούτε το κεφάλι γυρίζει…...Είναι έτοιμη να αναποδογυρίσει σχεδόν και δεν φεύγει…....Μάλλον δεν θα μπορεί να πετάξει ".
-" Ας την πιάσουν τα σκυλιά τότε ….Πιάστην Ήρα…"
Η Ήρα που είναι σχεδόν στα δύο μέτρα κινείται προς την μπεκάτσα ενώ ο Φώτης κάνει δυό βήματα πίσω για να απομακρυνθεί από το δένδρο. Εγώ περιμένω ήρεμα, βλέποντας την μούρη του σκυλιού. Η μπεκάτσα δεν φαίνεται καθόλου από την θέση μου. Λίγο πριν την αρπάξει το σκυλί σηκώνεται από το έδαφος στους τριάντα περίπου πόντους ,κάτω από τα κλαδάκια ,και με πολύ αργά φτερουγίσματα , έτοιμη σχεδόν να καταρρεύσει κινείται αριστερά για να βγεί στο ανοικτό. Πίσω της κολλητά σχεδόν η Ήρα προσπαθεί μέσα στα χαμόκλαδα να την αρπάξει στον αέρα. Δείχνει έτοιμη να πέσει και μου φαίνεται ότι δεν έχει κουράγιο να ξεμπλέξει από τα κλαδιά. Σχεδόν έρπει στο έδαφος με άστατα και απεγνωσμένο φτερουγίσματα χωρίς δύναμη. Θα την πιάσει το σκυλί είναι η πρώτη σκέψη μου....Θέλει ένα μέτρο ακόμη για να φανεί στο ανοικτό και μετά θα μπορώ άνετα να ρίξω όπου και αν συνεχίσει να πετάει. Η Ήρα έχει μείνει πίσω, μπλεγμένη στα κλαδιά. Ας είναι χαμηλά ,θα προλάβω άνετα να πυροβολήσω ,πριν χωθεί πάλι στο δάσος . Αυτά σκέφτομαι και αρχίζω να ετοιμάζομαι για να την περιμένω μόλις έλθει σε θέση βολής λίγο μακριά από τα σκυλιά. Το δάχτυλο μου αγγίζει ήδη την ασφάλεια και το όπλο κινείται προς τα πάνω ,ώστε να έρθει σε θέση βολής … Ακόμη και ο Φώτης . σε λίγο θα μπορεί να ρίξει αν και είναι πολύ κοντά, αφού θα την έχει δεξιά και μπροστά του. Αν και τραυματισμένη έχει τελικά κουράγιο ,προσπαθεί να ξεφύγει και τα κατάφερε σχεδόν από τα σκυλιά ,δεν φαίνεται όμως να μπορεί να γλιτώσει από τα όπλα..
Ενώ την περιμένουμε και οι δυό να συνεχίσει χαμηλά την πτήση της, ξαφνικά σαν να την εκτόξευσε καταπέλτης , με ένα ξερό και δυνατό φτερούγισμα ,τινάζεται με φοβερή ταχύτητα προς τα δεξιά κατευθείαν επάνω στον Φώτη που είναι στα τρία περίπου μέτρα. Μου φαίνεται ότι θα χτυπήσει πάνω του και θα την πιάσει τελικά με τα χέρια .Όμως με ένα εντυπωσιακό ανοδικό ελιγμό την τελευταία στιγμή περνάει ξυστά πάνω από το κεφάλι του και βρίσκεται αμέσως πάνω από τις κορυφές των δένδρων. Είναι απίστευτο πώς μπόρεσε να αναπτύξει τόση ταχύτητα σε τόσο μικρή απόσταση. Μόλις φθάνει στο ψηλότερο σημείο της πτήσης, ακριβώς πάνω από τα πρώτα δένδρα ,κάνει κατακόρυφη βουτιά και αρχίζει να κατεβαίνει την πλαγιά ,ώστε να καλυφθεί πίσω από τα δένδρα και το πρανές.....
Εγώ δεν μπορώ πλέον να ρίξω τουφεκιά .Σκύβω χαμηλά προσπαθώντας να διακρίνω μέσα από το δένδρα ποια κατεύθυνση θα πάρει ή μήπως σπάσει απότομα κάπου πλάγια. Ο Φώτης γυρίζει απότομα μετά τον αιφνιδιασμό του και καταφέρνει να πυροβολήσει την στιγμή που η μπεκάτσα έχει αρχίσει να κατεβαίνει τη πλαγιά. Δύο γρήγορες απελπισμένες τουφεκιές μέσα στα φυλλώματα ακολουθούν την πιθανή πορεία της .Τρέχει γρήγορα στην άκρη της πλαγιάς μήπως και την αντιληφθεί να πετά χαμηλά στο δάσος. Ενώ είμαι σκυμμένος και προσέχω μπροστά μου ,πιάνω μια κίνηση με την άκρη του ματιού μου , αριστερά μας στα πενήντα μέτρα απόσταση ,πάνω από τα δένδρα στο τέλος του δάσους. Γυρίζω αμέσως και προλαβαίνω να την δώ για λίγο στο αέρα να πετά με ελιγμούς ,πριν χαθεί πίσω από την στροφή της πλαγιάς.
Η μπεκάτσα μετά τη βουτιά της χαμηλά στην δασωμένη πλαγιά , μόλις έφθασε στον χωματόδρομο έσπασε αριστερά, συνέχισε παράλληλα στον δρόμο για λίγο και έστριψε πάλι προς τα επάνω βγαίνοντας πιο ψηλά από εμάς αφού διέσχισε πάλι προς τα πάνω τώρα την δασωμένη πλαγιά. Στεκόμαστε ακίνητοι με δέος μπροστά στην απίθανη διαφυγή της τραυματισμένης και εγκλωβισμένης μπεκάτσας. Πάλι διάλεξε μια πορεία που δεν περιμέναμε. Έβγαλε εμένα εκτός θέσης και δεν άφησε καθόλου χρόνο στον Φώτη να αντιδράσει.
-" Τι ήταν αυτό που έκανε ?…..Πως μας έφυγε έτσι…" είναι οι πρώτες κουβέντες του Φώτη..
-"Μόνο έτσι μπορούσε να φύγει και το πέτυχε….Ποτέ δεν θα μπορέσουμε να προβλέψουμε από πού θα μας φύγουν"
-"Την είδες μήπως προς τα που πήγε ?"
-"Την είδα …… πέρασε αριστερά και πάνω μας"
-"Αριστερά και πάνω ?….Κάτω χαμηλά και δεξιά δεν έφυγε ?"
-"Όχι ,πέρασε τελικά αριστερά και πάνω μας ….Την είδα καθαρά….Πρέπει να είναι στα τελευταία δένδρα πριν το ανοικτό, κοντά μας ,ούτε εκατό μέτρα δεν είναι."
-" Τι τρίπλες είναι αυτές που μας κάνει …..και είναι και με ένα μάτι"
Ξεκινάμε προς την κατεύθυνση που την αντιλήφθηκα να χάνεται ,φωνάζοντας τα σκυλιά που έχουν ξεχυθεί μέσα στο δάσος ,ψάχνοντας μάταια την μπεκάτσα χαμηλά, προς την κατεύθυνση των πυροβολισμών. Μετά το χωράφι αραιώνουν τα δένδρα ,υπάρχει μια στενή συστάδα μόνο στην ακάλυπτη πλαγιά , και ένα υποτυπώδες ρέμα ,πιο πολύ με νεροφάγωμα μοιάζει, χωρίς βλάστηση που ανεβαίνει ψηλά. Ψάχνουμε την συστάδα πρώτα ,γιατί προς τα εκεί έδειχνε η πτήση της , μέχρι το τέλος της σχεδόν εκατό μέτρα μακριά και γυρίζουμε πάλι ψάχνοντας την για δεύτερη φορά. Ακριβώς στη αρχή του ρέματος και λίγο πιο πάνω από τα δενδράκια , τα σκυλιά πιάνουν μυρωδιές και αρχίζουν να ψάχνουν με ένταση. Ανεβαίνω ένα μικρό πρανές ώστε να βλέπω καλύτερα την κοίτη του ρέματος .. Ο Έκτορας αρχίζει να ανεβαίνει προσεκτικά το ρέμα που είναι εντελώς ακάλυπτο από δένδρα, δείχνοντας καθαρά ότι ακολουθεί κατά πόδας το θήραμα. Κάνω νόημα στον Φώτη απέναντι μου για την θέση της μπεκάτσας και αρχίζω να ανεβαίνω τρέχοντας εκεί που τελειώνει το ρέμα ώστε να προλάβω να πιάσω θέση μπροστά από τον σκύλο. Σίγουρα η μπεκάτσα έχει ανεβεί περπατώντας μέσα από το ρέμα . Δεν πρόλαβε να ξεπροβάλει το κεφάλι μου στο επίπεδο όπου τελείωνε το ρέμα και την βλέπω τουλάχιστον πενήντα μέτρα μακριά ,εντελώς στα ανοιχτά να πετάει μαλακά και να απομακρύνεται. Η πλαγιά είναι εντελώς καθαρή χωρίς κανένα δένδρο και μας περίμενε σε μεγάλη απόσταση, καθισμένη στο ανοιχτό. Τρέχω τα λίγα μέτρα που με χωρίζουν από το τέλος του πρανούς, ώστε να προλάβω τουλάχιστον να δώ πού θα πάει. Μπροστά μου απλώνεται σε πανοραμική θέα ολόκληρη η περιοχή. Είμαι στην κορυφή από ένα πλάτωμα και βλέπω όλη την πλατιά κοιλάδα μέχρι κάτω στο ποτάμι. Στα τριακόσια μέτρα απόσταση ,περίπου στο ύψος που στέκομαι ,υπάρχει μια συστάδα από μεγάλες βελανιδιές. Εκεί κατευθύνεται τώρα η μπεκάτσα και την βλέπω καθαρά να χαμηλώνει και να χάνεται στα πρώτα δένδρα.
"Εντάξει ,την είδα τουλάχιστον που σταμάτησε " ....σκέφτομαι καθώς σημαδεύω νοερά σε ποια ακριβώς δένδρα χώθηκε. Πριν προλάβω να χαρώ για την τύχη μας , βγαίνει από την άλλη πλευρά της συστάδας και υψώνεται ακόμη περισσότερο στον αέρα. Κάνει μια απότομη ανοδική στροφή προς τα αριστερά ,αντί όμως να απομακρυνθεί , γυρίζει πίσω. Ανεβαίνει ακόμη πιο ψηλά και παίρνει καθαρά πορεία ώστε να με πλησιάζει , τα φτερά της γυαλίζουν με το ήλιο πίσω της καθώς στρέφεται προς την κατεύθυνση μου..
-"Τι κάνει….…που θα πάει τώρα …..τρελάθηκε από το χτύπημα στο κεφάλι και έρχεται πάνω μου ….Να αυτοκτονήσει θέλει ?" ....σκέφτομαι βλέποντας την πτήση της ενώ υπολογίζω το ύψος που πετάει. Αν συνεχίσει στην ίδια ευθεία θα βρεθεί σε λίγο από πάνω μου. Θα ρίξω και ας είναι ψηλά. Πριν έρθει όμως σε απόσταση βολής , με μια απότομη και θεματική κίνηση στρέφεται δεξιά και ξεχύνεται χαμηλά σαν βέλος. Έχοντας τον ήλιο στα δεξιά της, μια χρυσοκόκκινη ανταύγεια φαίνεται κάθε φορά που κάνει μικρούς ελιγμούς δεξιά αριστερά κατεβαίνοντας. Την παρακολουθώ για σχεδόν ένα χιλιόμετρο να απομακρύνεται χαμηλώνοντας , ώσπου σταματά να διαγράφεται η σιλουέτα της στον ορίζοντα και χάνεται στο σκούρο φόντο των δένδρων κοντά στο ποτάμι.
Σε λίγο φτάνει ο Φώτης . τρέχοντας και αυτός , ακολουθώντας την πορεία μου. Δεν την είδε καθόλου , απλώς κατάλαβε από την κίνηση μου ότι μας ξέφυγε.
-"Τι έγινε…την είδες που πήγε ?"
Του περιγράφω με κάθε λεπτομέρεια τα γεγονότα και την απίθανη πορεία της μέσα στην συστάδα και τελικά στο ποτάμι.
-"Έφτασε μέχρι το ποτάμι .!! Χαλάλι της …δεν είναι να κατεβαίνουμε εκεί κάτω…Θα νυχτώσουμε ώσπου να γυρίσουμε πίσω κυνηγώντας"
-" Τι κουράγιο όμως είχε …..Μας ξέφυγε μέσα από κλουβί….Άξια να ζήσει "
-"Αν και μονόφθαλμη τα είχε τετρακόσια "
-"……!!!"
Την αφήσαμε ήσυχη και δεν κυνηγήσαμε άλλη φορά στην περιοχή αυτή.

Θηρευτής ο Δασόβιος

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...