28 October 2012

Το κυνήγι του αγριόχοιρου στα βουνά της Δράμας και το τυχαίο συμβάν μεταξύ κυνηγών - κτηνοτρόφων


http://alectorisgraeca.getforum.org/topic-t566.html

Το άγριο φονικό στο Αγρίνιο μας βάζει άσχημες σκέψεις. Πού βαδίζει η ανθρωπότητα; Πόση αξία έχει η ανθρώπινη ζωή; Έχω τη γνώμη ότι ο δράστης και ο πατέρας του λογόφεραν και μάλωσαν με τα θύματα. Εξοργίσθηκε ο δράστης.

Θυμήθηκα τα λόγια του αιδεσιμότατου Παπαμάρου από την Μεσούνη: «Ουκ έστιν άνθρωπος όστις οργιζόμενος ουχ αμαρτήσει». Τον θυμό του όμως ο κάθε άνθρωπος τον εκδηλώνει σύμφωνα με τον χαρακτήρα και την ψυχοσύνθεσή του. Ο λογικός άνθρωπος εκδηλώνει τον θυμό του με λόγια και ίσως κάνει ζημιές οι οποίες όμως περιορίζονται σε πράγματα που είναι δυνατόν να αντικατασταθούν. Η διαφορά του λογικού ανθρώπου από τον ανισόρροπο είναι ότι οι πράξεις του δεύτερου δεν έχουν όρια. Με τον ανισόρροπο εξομοιώνεται και ο χρήστης ναρκωτικών. Είναι ικανός να καταστρέψει πράγματα πολύτιμα και αναντικατάστατα, να σακατέψει άλλους ή να αφαιρέσει την ζωή τους. Δεν μετανοεί, αντίθετα ψάχνει και βρίσκει δικαιολογίες για να δικαιολογήσει στον εαυτό του την κτηνώδη πράξη του. Είναι υποκριτής με τους άλλους ώστε αν αποκαλυφθεί η ενοχή του, προσποιείται μετάνοια (με την ορμήνια του δικηγόρου του φυσικά).
Φθάνει ως το τέλος της ζωής του πεπεισμένος ότι οι άτιμες και κτηνώδεις πράξεις του έγιναν με πνεύμα δικαιοσύνης και ότι τα κίνητρά του ήταν σωστά. Υπάρχει όμως ευτυχώς και το αντίθετο αυτών των ανθρώπων. Είναι πράος. Σέβονται τους συνανθρώπους τους και έχουν φόβο Θεού, είτε ονομάζεται Αλλάχ ή Θεός και είναι πιστοί μιας θρησκείας, είτε του χριστιανισμού είτε του ισλάμ ή άλλης. Εξαιρούνται ασφαλώς οι θρησκόληπτοι φανατικοί οπαδοί κάποιας θρησκείας που κακώς ονομάζονται κι αυτοί πιστοί. Σ’ αυτούς η θρησκεία γίνεται αιτία να κάνουν βαρβαρότητες πείθοντας τον εαυτό τους ότι ενεργούν για λογαριασμό του Θεού ή του Αλλάχ.
Το περιστατικό αυτό είναι πραγματικό. Οι διάλογοι δεν είναι δυνατόν να αποδοθούν σα να ήταν μαγνητοφωνημένοι. Θα προσπαθήσω όμως να τους αποδώσω, από αυτά που θυμάμαι, χωρίς να αλλοιωθεί το νόημα.
Πήγαμε στα βουνά της Δράμας για κυνήγι αγριοχοίρου μαζί με φίλο μου. Σταματήσαμε στο βουνό σε μια κτηνοτροφική μονάδα για να ζητήσουμε πληροφορίες. Δύο αδερφοί κτηνοτρόφοι και η γυναίκα του ενός ζούσαν εκεί. Είχαν αγελάδες, πρόβατα, κότες και γουρούνια. Αυτά δεν τα ξεχώριζες από τα άγρια. Η υποδοχή και η περιποίηση ήταν ανώτερη από την παραδοσιακή ελληνική φιλοξενία. Την εξηγήσαμε όταν είδαμε το προσκυνητάρι και μάθαμε ότι ήταν πρόσφυγες από την Καππαδοκία.
Προσφέρθηκε ο ένας να μας οδηγήσει σε μέρος όπου θα σηκώναμε αγριογούρουνα. Γύρω και κοντά στο μαντρί βοσκούσαν τα δικά του γουρούνια τα οποία όμως είχαν λαιμαριά με κουδούνι για να ξεχωρίζουν. Μας πήγε σε άλλη ρεματιά όπου τα σκυλιά σήκωσαν γουρούνια. Πέρασαν πενήντα μέτρα από το καρτέρι μου κι έφυγαν ψηλά προς το βουνό.
Δεν πυροβόλησα από φόβο μήπως ήταν από τα δικά του. Αυτός όμως μας είπε ότι ήταν αγριογούρουνα γιατί τα δικά του δεν τα γαυγίζουν τα σκυλιά και όταν τρομάξουν τρέχουν κάτω προς το μαντρί. Επιστρέφοντας το μεσημέρι στο σπίτι του είδαμε εκεί κοντά σταματημένα δύο αυτοκίνητα από τα οποία κατέβηκαν πέντε κυνηγοί και ετοιμάζονταν για εξόρμηση.
-Μην κυνηγήσετε εδώ κοντά στο μαντρί. Αγριογούρουνα δεν υπάρχουν εδώ γιατί τα κυνηγούν τα σκυλιά μου. Βόσκουν όμως τα δικά μου γουρούνια που μοιάζουν με τα άγρια. Σας παρακαλώ να πάτε στην διπλανή ρεματιά όπου πιστεύω ότι θα βρείτε αγριογούρουνα.
Του αντιμίλησαν άγρια: -Δεν είναι κτήμα σου το βουνό για να μας διώξεις. Θα κυνηγήσουμε όπου θέλουμε. Μη μας ενοχλείς…
-Προσέξτε τότε να μη σκοτώσετε κανένα από τα δικά μου με το κουδούνι.
Πήγαμε στο σπίτι του όπου η ευγενική κυρία μας είχε στρωμένο το τραπέζι. Φάγαμε αφού κάναμε προσευχή και μετά μας σέρβιρε ζεστούς λουκουμάδες με μέλι παραγωγής τους. Ακούσαμε επανωτούς πυροβολισμούς.
-Πάμε να δούμε τι έκαναν αυτοί.
Έδωσε στον αδερφό του το σημειωματάριό του, όπου είχε γραμμένους τους αριθμούς κυκλοφορίας των αυτοκινήτων των κυνηγών και είπε: -Αν αργήσω ξέρεις τι πρέπει να κάνεις!
Ξεκινήσαμε με το αυτοκίνητο οι δύο μας. Ο φίλος μου έμεινε στο σπίτι. Εγώ επηρεασμένος από την αγενή και κακή συμπεριφορά των κυνηγών είχα τον φόβο μήπως έχουμε δυσάρεστη εξέλιξη. Είχαμε μαζί τα όπλα μας. Με εντολή του άφησα το αυτοκίνητο μακριά και πλησιάσαμε πεζοί. Σε απόσταση πενήντα μέτρων μου είπε να μείνω εκεί και να περιμένω. Μου έδωσε να κρατώ και το δικό του όπλο. Έμεινα εκεί κρατώντας απορημένος τα δύο όπλα. Εκείνη την ώρα επέστρεψαν οι κυνηγοί σέρνοντας το γουρούνι που σκότωσαν. Είδαν τον άλλο που τους περίμενε και κοκάλωσαν.
-Το γουρούνι που σκοτώσατε είναι από τα δικά μου. Φορούσε κουδούνι, γιατί το σκοτώσατε; Πού πετάξατε το κουδούνι;
Αυτοί αντιμίλησαν άγρια: -Δεν είχε κουδούνι!
Ισχυρίζονταν ότι ήταν άγριο. Αυτός έφυγε και ακολούθησε το ίχνος που άφησε στο χώμα το γουρούνι όταν το έσερναν. Σε λίγο γύρισε με τον ιμάντα και το κουδούνι που το είχαν κόψει με μαχαίρι οι κυνηγοί και το πέταξαν. Αυτοί ασχολούνταν να βγάλουν τα εντόσθια.
-Πληρώστε μου γρήγορα το γουρούνι μου που σκοτώσατε γιατί αν αργήσω να γυρίσω θα νομίσει ο δικός μου ότι μου κάνατε τίποτα και θα πάρει τηλέφωνο την αστυνομία και το δασαρχείο. Δεν έχει άλλο δρόμο. Θα πέστε στο μπλόκο. Πληρώστε μου το γουρούνι και πάρτε το χωρίς άλλες συνέπειες.
Ηρέμησαν και αποφάσισαν να το πληρώσουν. Έδωσαν τραπεζικό τσεκ επειδή δεν είχαν μαζί τους τόσα χρήματα. Μετά τους κάλεσε στο σπίτι του και τους κέρασε κρασί. Η ατμόσφαιρα έγινε φιλική. Συνετέλεσε βέβαια και το κρασί, αλλά η ευγένεια και η καλή συμπεριφορά της οικογένειας μας επηρέασε όλους. Όταν έφευγα αγόρασα μέλι από την παραγωγή τους. Τον ρώτησα γιατί μου έδωσε να κρατώ και το δικό του όπλο μαζί με το δικό μου όταν νόμισα ότι πήγαινε να μαλώσει μ’ αυτούς που σκότωσαν το γουρούνι του. «Με όπλα στα χέρια δεν λύνουν οι άνθρωποι τις διαφορές τους». Απάντησε. Επιστρέψαμε χωρίς αγριογούρουνο στην Κομοτηνή. Σκέφτομαι ότι εφ’ όσον υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι δεν χάθηκε η ελπίδα για μια μελλοντική κοινωνία γεμάτη αγάπη κι ανθρωπιά.

Φαίδων Ζάμπογλου
Εφημερίδα ο Χρόνος.

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...