13 October 2012

''Η Αρκούδα του πρωτάρη''





Ο Γιώργος , ήταν ένας συμπαθητικός και ευχάριστος τύπος που δεν είχε καμιά σχέση με το κυνήγι από μικρός ,μέχρι που αποφάσισε λίγο πριν γίνει σαραντάρης ,να ασχοληθεί με το ενδιαφέρον αυτό άθλημα , για να περπατάει στο βουνό ,όπως έλεγε. Αγόρασε δίκαννο, βρήκε ένα σκυλί ,αλλά δεν είχε καμιά επιτυχία στους λαγούς, οι οποίοι περιφέρονταν σχεδόν δίπλα από το σπίτι του.
Είχαμε μαζί του και πολύ φιλικές πέρα από τις συγγενικές σχέσεις και αρκετές φορές




διατύπωνε την επιθυμία να συμμετάσχει σε κάποια από τις εξόδους μιας σοβαρής και έμπειρης κυνηγετικής ομάδας, όπως έλεγε , αφού άκουγε συνεχώς για τους δεκάδες λαγούς που χτυπούσε κάθε χρόνο η παρέα του πατέρα μου.
Όσες φορές ερχόταν στο σπίτι του θείου, μου με το πάθος του νεοφώτιστου συμμετείχε στις κυνηγετικές διηγήσεις της παρέας και ανυπομονούσε να ζήσει την συγκίνηση ενός πραγματικού κυνηγιού όπως έλεγε. Τελικά επιτέλους βρέθηκε η κατάλληλη στιγμή και η συγκυρία. Από το βράδυ του Σαββάτου ήρθε προετοιμασμένος με όλο τον εξοπλισμό του ,για να κοιμηθεί στο χωριό και την επομένη το πρωί να συμμετάσχει σε ένα οργανωμένο κυνήγι με έμπειρη παρέα. Η συνεννόηση έγινε αρκετές μέρες πριν αλλά καθημερινά σχεδόν τηλεφωνούσε με αγωνία και ανυπομονησία για επιβεβαίωση της Κυριακάτικης εξόρμησης.

Από τα βαθιά χαράματα της Κυριακής ,ετοιμάσθηκε πρώτος και περίμενε στην είσοδο να φανεί το αυτοκίνητο του θείου μου που θα μας μετέφερε όλους ,πριν ξημερώσει , σε ένα διπλανό χωριό είκοσι χιλιόμετρα μακριά. Ήταν η περίοδος που εξ αιτίας του αυτοκινήτου η παρέα δοκίμαζε μερικές μακρινές εξορμήσεις σε διπλανά χωριά. Η περιοχή που είχε ανακαλύψει ο πατέρας μου ήταν σωστός θησαυρός ,και σε κάθε έξοδο χτυπούσαν τουλάχιστον ένα λαγό, τόσο που είχε γίνει συνήθειο να περιμένουν οι θαμώνες του καφενείου, την επιστροφή των κυνηγών για να σχολιάσουν την μέρα που δεν θα είχαν μαζί τους θήραμα. Δυό χρόνια τώρα δεν είχε επιστρέψει άδεια η ομάδα από τη περιοχή αυτή. Εγώ ,ακολουθούσα συνήθως σαν παρατηρητής και μαθητευόμενος στα κοντινά κυνήγια ,χωρίς όπλο φυσικά καθόσον ήμουν μικρός σε ηλικία ,αλλά με την ευκαιρία της συμμετοχής του επισκέπτη κυνηγού, βρήκα την ευκαιρία να ζητήσω και να επιβάλλω και την δική μου παρουσία στο μακρινό κυνήγι.

"Έχω την αίσθηση ότι σήμερα θα χτυπήσω λαγό" είπε χαρούμενος ο Γιώργος μόλις μπήκε στο αυτοκίνητο και στριμώχτηκε δίπλα μου. Πέντε άτομα , όπλα, σκυλιά , τακτοποιήθηκαν με αταξία, στριμωξίδι και βιασύνη στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε την νυχτερινή διαδρομή ,με συνεχή πειράγματα στον νεοφερμένο και οδηγίες για το πώς θα στέκεται, πότε θα πυροβολεί, τι να προσέχει όταν μετακινείται και ένα σωρό παρόμοιες κουβέντες που γίνονταν σε κάθε καινούργιο μέλος, κυνηγό ή επισκέπτη.
Όταν το αυτοκίνητο διέσχιζε ένα δρόμο που περνούσε μέσα από βαθιά ρέματα με άγρια απότομα βράχια στο πλάι , ο Γιώργος κοιτούσε με απορία και δέος το αφιλόξενο τοπίο. Βλέποντας τον να περιεργάζεται ανήσυχα την διαδρομή μας , και τα φωτισμένα από τους προβολείς του αυτοκινήτου βράχια που σχεδόν σκέπαζαν τον χωματόδρομο , ο θείος μου , γνωστό πειραχτήρι, του λέει :
"Γιώργο να προσέχεις, εκεί που πάμε έχει και αρκούδες" Ο Γιώργος στριφογύρισε τρομαγμένος και προσπάθησε να δει αν μιλάει σοβαρά. Αυτός ατάραχος έκανε πως προσπαθούσε να διακρίνει κάτι στο σκοτάδι της πλαγιάς, από το πλαϊνό τζάμι του αυτοκινήτου.
"Παναγιώτη ,αλήθεια λέει ο Πασχάλης…., έχει αρκούδες ;" αναγκάζεται να απευθυνθεί στον πατέρα μου που κάθετε μπροστά, με τρομαγμένη φωνή.
"Μέχρι τώρα δεν συναντήσαμε καμιά , τι διάολο σήμερα θα την βρούμε; " απαντά αδιάφορα ο πατέρας μου.
"Καλού κακού εσύ να έχεις μαζί σου και κανένα μονόβολο ", πετάγεται ο θείος μου που οδηγεί το αυτοκίνητο. "Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται" συμπληρώνει με σοβαρότητα καθώς προσπαθεί να δεί από τον καθρέφτη στα πίσω καθίσματα.
"Ρε Παναγιώτη ,δεν είπες ποτέ ότι έχει αρκούδες !! " ο Γιώργος εμφανώς ανήσυχος στρέφεται πάλι στον πατέρα μου με παράπονο και φόβο συγχρόνως .
"Έλα ρε Γιώργο, σε πειράζουν, ποτέ δεν βρήκαμε αρκούδα εκεί που κυνηγάμε, πιο ψηλά στα δάση μπορεί να έχει, εμείς όμως δεν θα ανεβούμε τόσο πάνω. Εξάλλου χτες κυνηγήσαμε στο ίδιο μέρος που θα πάμε σήμερα . " τον ηρεμεί ο πατέρας μου.
Όλοι κοιτάζουν στο πλάι από τα παράθυρα αμίλητοι και νευρικοί προσπαθώντας με κλεφτές ματιές να δουν το τρομαγμένο πρόσωπο του καινούργιου κυνηγού. Ένα πνιχτό γέλιο ακούγεται από την μεριά του οδηγού και ένα ανεπαίσθητο βήξιμο ακολουθεί από το πίσω κάθισμα μετά από μερικά δευτερόλεπτα σιωπής και αγωνίας του νεοφερμένου.
"Άντε ρε με κατατρομάξατε με τις αρκούδες σας " λέει ο Γιώργος ανακουφισμένος μόλις αντιλαμβάνεται την κατάσταση και ξεσπάμε όλοι σε γέλια.
Η υπόλοιπη διαδρομή κυλάει με σοβαρή πλέον συζήτηση για τους λαγούς και αποφασίζεται από πιό σημείο θα ξεκινήσει η έρευνα μας, καθόσον την προηγούμενη ημέρα ,μια άλλη παρέα είχε εμφανισθεί πιο ψηλά, και σίγουρα θα ήταν εκεί και σήμερα. Ο Γιώργος συμμετέχει με θέρμη στη κουβέντα και ρωτάει κάθε τόσο ποια θα είναι η δική του θέση στην γενική διάταξη της ομάδας. Ο πατέρας μου του εξηγεί ότι επειδή δεν ξέρει την περιοχή θα είναι πάντα δίπλα σε κάποιον άλλο και θα συνεννοούνται πάντα μαζί του για το τι θα κάνει. Έτσι εγώ και ο Γιώργος ως επισκέπτες ,θα είμαστε μαζί με τον θείο μου τον Δήμο, και θα πιάσουμε τα χαμηλά καρτέρια σε ένα απότομο ρέμα . Ο Πασχάλης θα είναι λίγο ψηλότερα στην πλαγιά ,θα βλεπόμαστε όμως μεταξύ μας , ώστε να μπορούμε να συνεννοηθούμε αν χρειασθεί να αλλάξουμε θέση, ενώ ο πατέρας μου θα είναι μαζί με τα σκυλιά .
Λίγο πριν σταματήσουμε , ο Γιώργος αφού στο μεταξύ έχει αναθαρρήσει μετά την πρωινή ψυχρολουσία ,ξαναγυρίζει την κουβέντα στην αρκούδα, προσπαθώντας να πάρει ακόμη περισσότερο κουράγιο ,μέσα από τα λόγια του.
"Καλά ρε σείς, δεν είδατε ποτέ αρκούδα ,σήμερα που είμαι εγώ θα βρούμε..; Άντε και βρέθηκε τελικά , επάνω σε μένα θα πέσει ; ……Ας έρθει όμως αυτή και βλέπουμε….…Ε ,θα την αφήσω να φύγει " μονολογεί και γελάει άνετος και καθησυχασμένος.
" Έλα ρε Γιώργο και εγώ δεν έχω μονόβολα μαζί μου ", ακούγεται ο Δήμος. "Μαζί θα είμαστε εξάλλου, μην ανησυχείς .Στον Πασχάλη θα πάει που έχει καραμπίνα και κουβαλάει μονόβολα"

Οι εμφανίσεις των αρκούδων δεν ήταν κάτι το συνηθισμένο στα μέρη που κυνηγούσαμε συνήθως .Δεν είχε ποτέ αντιμετωπισθεί το θέμα του τι θα γίνει αν πέσουμε πάνω σε αρκούδα στο κυνήγι. Βέβαια ξέραμε όλοι ότι γενικά δεν επιτίθεται σε άνθρωπο και αν δεν την πειράξεις δεν θα σε πειράξει ,όμως αν δεν έρθεις ποτέ σε άμεση επαφή, δεν μπορείς να διαπιστώσεις τις διαθέσεις της ούτε και κυρίως να ελέγξεις τις δικές σου αντιδράσεις. Σαν τεράστιο ζώο που ήταν προκαλούσε δέος σε όσους την συναντούσαν . Ιδιαίτερα όσοι πηγαίνοντας για να μαζεύουν κάστανα , συναντούσαν κάποια αρκούδα που έτρωγε τα νόστιμα και θρεπτικά φρούτα του χειμώνα, με τις μετέπειτα διηγήσεις και μεγαλοποιώντας τον δικαιολογημένο φόβο τους, από το ξαφνικό συναπάντημα , μεγάλωναν τον τρόμο και το δέος για την αρκούδα , σε όλο τον πληθυσμό της περιοχής,. Η γενική άποψη που επικρατούσε πάντως ,ήταν ότι μόνο αν κάποιος κινδυνεύει τότε θα πυροβολήσει, διαφορετικά αν δεν παρουσιαστεί τέτοια ανάγκη, την αφήνουμε να φύγει. Δεν μας πειράζει ,ούτε την πειράζουμε.

Αμέσως μόλις ξεκινήσαμε έπιασαν τα σκυλιά ντορό και όλοι ακολουθήσαμε το αρχικό σχέδιο για τις θέσεις που έπρεπε να πάρουμε. Ο Πασχάλης ανέβηκε ψηλά στην κορυφή της ράχης και έλεγχε όλη την περιοχή και το πέρασμα για τα υψώματα πίσω μας . Εγώ με τον Δήμο πιάσαμε χαμηλότερα , στην άκρη ενός απότομου πρανούς, σχεδόν γκρεμός ήτανε , όπου δυό μονοπάτια ενωνότανε και οδηγούσαν απέναντι περνώντας μέσα από ένα βαθύ ρέμα από κάτω μας. Ο Γιώργος έμεινε μέσα στο ρέμα , και αν τα σκυλιά έβγαζαν τον λαγό ,τις πιο πολλές πιθανότητες είχε να πέσει πάνω του αφού έπρεπε να περάσει από το δικό του καρτέρι για να βγεί σε κάποια από τα ψηλά μονοπάτια που τον περιμέναμε εμείς και ο Πασχάλης. Ο πατέρας μου είναι ακόμη πιο κάτω , σε ένα χωματόδρομο που έκοβε μια πλαγιά γεμάτη κέδρα, αλλά πάντα κοντά στα σκυλιά τα οποία είχαν πέσει αμέσως σε φρέσκο ντορό και ανοίχτηκαν στα κεδράκια. Κάπου- κάπου ένα από τα σκυλιά ακουγόταν να γαβγίζει καθώς ένοιωθε πιο έντονα την μυρωδιά του λαγού , και όπως έδειχναν οι κινήσεις τους πρέπει να είχε πιάσει γιατάκι κάπου κοντά τους .
"Γιώργο έτοιμος … ,θα τον βγάλουν όπου νάναι …" τον ειδοποιεί χαμηλόφωνα ο Δήμος και του κάνει νόημα να κάνει ησυχία για να μην τον αντιληφθεί ο λαγός καθώς θα ανεβαίνει το ρέμα. Ενώ περιμένουμε σιωπηλοί να ακούσουμε το χαρακτηριστικό τσίριγμα των σκυλιών στο ξεπέταγμα , από την απέναντι ράχη, αλλά μακριά από εμάς , πέφτουν δυό υπόκωφοι πυροβολισμοί μέσα σε κάποιο ρέμα.
"Αρκούδααααα….Αρκούδαααα….." ακούγεται μετά από μερικές στιγμές μια απόμακρη φωνή από την ίδια κατεύθυνση . Πρέπει να ήταν κάποιος κυνηγός μέσα στο ποτάμι ,γιατί από εκεί έρχεται η φωνή. Στην κορυφή της πλαγιάς απέναντι μας, διακρίνεται να τρέχει άλλος ένας κυνηγός και αμέσως μετά φωνάζει στους συντρόφους του.
"Αρκούδα…Προσέξτε έρχεται πάνω σας…."
Υπάρχουν και άλλοι στην παρέα ,που δεν τους βλέπουμε ,εκτός από αυτόν ψηλά στην κορυφή και τον δεύτερο που τον ακούσαμε καθώς την σήκωσε με τους πυροβολισμούς του μάλλον μέσα στο ποτάμι . Με τις πρώτες φωνές κοιταζόμαστε με τον θείο μου και χαμογελάμε. Σκέφτομαι τον καημένο τον Γιώργο και όσα του λέγαμε όλο το πρωί για τις αρκούδες. Να πως τα φέρνει η τύχη και εμφανίσθηκε στα αλήθεια μια αρκούδα στην περιοχή. Έχει ακούσει τις φωνές και αυτός ,και ρωτά ανήσυχος .
"Τι έγινε ;…Αρκούδα;….Πού είναι;" ......"Μην φοβάσαι είναι μακριά ,στην απέναντι πλαγιά την σηκώσανε " του απαντά ο Δήμος.
Παρόλο που η αρκούδα βρέθηκε απέναντι και είναι μακριά μας ,μόνο με την ιδέα της εμφάνισης της στην περιοχή , έχει χάσει όλη την όρεξη για λαγό και κοιτά τριγύρω γεμάτος αγωνία. Τελικά υπάρχουν αρκούδες στην περιοχή δεν ήταν αστεία όσα ειπώθηκαν στον δρόμο, και μία βρέθηκε κιόλας δίπλα μας. Τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται ζόρικα για τον Γιώργο. Έτσι όπως στέκεται μέσα στο ρέμα και δεν μπορεί να μετακινηθεί στις πλαγιές ,επειδή είναι κάθετες ,νοιώθει εγκλωβισμένος. Βλέποντας όμως ότι εμείς παραμένουμε ήσυχοι στις θέσεις μας κοντά του, παίρνει κουράγιο και περιμένει στο καρτέρι του.
Μετά από ένα δεκάλεπτο ησυχίας ένας μεγάλος μαύρος όγκος ξεπροβάλει στην απέναντι πλαγιά μέσα από τα δένδρα και βγαίνει στο ανοιχτό. Η αρκούδα αν και είναι πολύ μακριά , δείχνει όλο το μέγεθος και την μεγαλοπρέπεια της. Φαίνεται τεράστια και περπατά ήσυχα στο μονοπάτι αφού ανέβηκε από το ποτάμι κάθετα διασχίζοντας μια κατάφυτη πυκνή πλαγιά . Αισθάνομαι ένα σφίξιμο στην καρδιά , αν και είναι τόσο μακριά από εμάς.
"Απέναντι στην πλαγιά …..Η αρκούδα…" λέω χαμηλόφωνα με τρεμουλιαστή φωνή στον Δήμο που ήταν δίπλα μου.
"Την είδα……Είναι τεράστια ……" ακούγεται αυτός με σιγανή φωνή. "Έτσι όπως κινείται όμως θα φύγει ψηλότερα από εμάς". Γυρίζει ήρεμα προς τα κάτω ....."Γιώργο ,η αρκούδα βγήκε στο ανοιχτό απέναντι …..Από εδώ φαίνεται καθαρά….Είναι τεράστια….φεύγει όμως ψηλά και μάλλον θα πέσει στην άλλη παρέα".
Ο Γιώργος έχει αρχίσει να φοβάται πραγματικά πλέον και ανησυχεί μήπως τελικά έρθει πάνω μας η αρκούδα. Κάθε τόσο ρωτά με αγωνία , "Πού είναι τώρα;…Φαίνεται ακόμη ; ". Ο καημένος μέσα στο ρέμα νοιώθει ανίσχυρος και απροστάτευτος ενώ εμείς έχουμε τουλάχιστον την σιγουριά του γκρεμού μπροστά μας.
Εγώ όμως σκέφτομαι ήδη τι θα γίνει αν έρθει πάνω μας. Διαρκή ερωτήματα χωρίς απάντηση περνούν από το μυαλό μου. Τι θα κάνουμε ; Και αν μας ορμήσει επειδή είμαστε στον δρόμο της ; Έχουμε μαζί μας μονόβολα ; Με το μονόκαννο μόνο τι να κάνεις ; Δεν λέω ακόμη τίποτε στον Δήμο ,μόνο παρακολουθώ από μακριά και με αρκετή ανασφάλεια την πορεία του τεράστιου θηλαστικού που χάνεται κάθε τόσο στην βλάστηση καθώς περνάει μέσα από περιοχές με πυκνά κέδρα και φουντωτές βελανιδιές και εύχομαι να μην γίνει κάτι απρόβλεπτο και έρθει κατά πάνω μας. .
Μια τρομαγμένη φωνή ακούγεται ξαφνικά πιο κοντά και δεξιά μας , κάπου πάνω στην πορεία της αρκούδας ..."Αρκούδαααα…..Πάνω σου"
Η αρκούδα διακρίνεται καθαρά τώρα να τρέχει στην κατηφόρα ενώ κάποιος ανεβαίνει τρέχοντας την πλαγιά, απομακρυνόμενη από τον κυνηγό που αιφνιδιάστηκε και τρόμαξε περισσότερο από αυτή. Μόνο που τώρα άλλαξε πορεία ,και όπως δείχνει θα καταλήξει στην πλαγιά που είμαστε εμείς καθώς κατέβηκε αρκετά χαμηλότερα και βγήκε στα μονοπάτια που οδηγούν καταπάνω μας. Ένα σφύριγμα έρχεται από ψηλότερα.. Ο Πασχάλης έχει αντιληφθεί την αλλαγή πορείας της αρκούδα και μετακινείται σε ένα μονοπάτι λίγο δεξιά και χαμηλότερα .
"Προσέξτε η αρκούδα έρχεται πάνω μας" ειδοποιεί και αλλάζει σφαίρες στην καραμπίνα του για κάθε ενδεχόμενο. Ο πατέρας μου έχει αντιληφθεί και αυτός την αρκούδα με τις φωνές που ακούστηκαν διαδοχικά στην πορεία της, και την παρακολουθεί από μακριά ,αφού είναι εμφανώς έξω από την πιθανή πορεία της.
Όλα τα σκυλιά από τις δυό παρέες των κυνηγών που συνάντησε στο δρόμο της η αρκούδα ,έχουν τρομοκρατηθεί και εξαφανισθεί από τον δρόμο της . Δεν ακούγεται ούτε γαύγισμα. Βλέπω ένα μικρόσωμο κοκκινωπό να απομακρύνεται τρομαγμένο, τρέχοντας σκυφτό για την κορυφή ,με την ουρά στα σκέλια .Τα δικά μας σκυλιά είναι αρκετά χαμηλότερα και μάλλον δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη τι γίνεται.

Θυμάμαι όταν ερχόταν παλαιότερα στα πανηγύρια ο αρκουδιάρης ,και περνούσε μέσα από το χωριό με την αρκούδα δεμένη με αλυσίδες, τον τρόμο που σκόρπιζε σε όλα τα σκυλιά. Μεγάλα και μικρά τσομπανόσκυλα και κυνηγετικά ,εξαφανίζονταν πριν εμφανισθεί μπροστά τους, από την μυρωδιά μόνο και κρύβονταν με τις ουρές στα σκέλια μέσα στους αχυρώνες και στα σπίτια. Όμως κατά περίεργο τρόπο ένα γνώριμο βαθύ βραχνιασμένο γαύγισμα ακούγεται πίσω από την αρκούδα που μας πλησιάζει. Ο δικός μας ο Λέων είναι .
"Τι κάνει ο Λέων..; Την κυνηγάει !!! " αναφωνώ με θαυμασμό και φόβο μαζί καθώς βλέπω το σκυλί να ακολουθεί την πορεία της αρκούδας στο μονοπάτι..
"Είχαν δίκιο όταν μου έλεγαν ,,ότι δεν φοβάται τίποτε και κυνηγάει τα πάντα" μου απαντάει ο Δήμος.
Όταν υπηρετούσε τη θητεία του, σε ένα ραντάρ της αεροπορίας , ο Λέων ήταν ένα από τα σκυλιά της μονάδος. Ημέρα και νύχτα ελεύθερο ,κυνηγούσε στο βουνό όλα τα θηράματα , από τα πιο μικρά ως τα μεγαλύτερα. Κάποιος σμηνίτης που το φρόντιζε ,έπεισε τον θείο μου ,επειδή ήξερε ότι ήταν κυνηγός να τον πάρει μαζί του όταν έφυγε, όπως και έγινε. Μεγαλόσωμο μαύρο σκυλί με καφετί λαιμό και δυό βούλες καφέ στα μάτια., δεν έμοιαζε με τα υπόλοιπα λαγωνικά που είχαμε. Δεν ήταν ένα πολύ καλό λαγωνικό αλλά ένα σκυλί πολλαπλών χρήσεων και θηραμάτων. Ήταν πολύ δυνατό σκυλί, ανέβαινα στην πλάτη του μερικές φορές και όχι μόνο με κρατούσε αλλά έκανε κιόλας δυό τρία βήματα. Όλη την ημέρα ήταν στο σχολείο και έπαιζε με τα παιδιά. Παρόλη , την αγριάδα και το πάθος του στα υπόλοιπα ζώα , ήταν πολύ καλοκάγαθο και ήρεμο με τα παιδιά και τους μεγάλους. Για τις γάτες ήταν αδίσταχτος εξολοθρευτής και για όλα τα υπόλοιπα σκυλιά και ιδίως τα τσοπανόσκυλα.. ο ανηλεής σκυλοπνίχτης. Για μας τα παιδιά ήταν ο μόνιμος αγαπημένος μας σύντροφος και όταν εξορμούσαμε για εξερευνήσεις στο δάσος έβρισκε και μας κουβαλούσε όλες τις χελώνες και τους σκαντζόχοιρους που υπήρχαν στην περιοχή ,ή καταδίωκε μέχρι απελπισίας οποιαδήποτε γάτα του δείχναμε να περνάει από κοντά μας. .Αυτός ήταν ο καλοκάγαθος με τους ανθρώπους Λέων που τώρα τολμούσε με θράσος ,να ακολουθεί γαβγίζοντας την αρκούδα.

Ο Δήμος άρχισε να ψάχνει την ζώνη με τα φυσίγγια προσπαθώντας να ανακαλύψει κάποιο βαρύτερο από τα διάρια που είχε μέσα στο όπλο. Αναθεματίζοντας που δεν είχε στην ζώνη μερικά μονόβολα ειδοποίησε τον Γιώργο που κοιτούσε φοβισμένα προς το μέρος μας.
"Γιώργο ετοιμάσου η αρκούδα έρχεται πάνω μας. Έχεις μονόβολα ;"
"Και τι θές να τα κάνω τα μονόβολα ; Μήπως θα την πυροβολήσω.. Τρελός είσαι.; Ας περάσει…" απαντά αυτός με ταραγμένη φωνή ...."Πάνω σου ακριβώς έρχεται…..Στο μονοπάτι είναι.." τον αποτελειώνει ψυχολογικά ο Δήμος !
Η αρκούδα μετακινείται τώρα με πιο χαλαρό τρέξιμο που επιβραδύνει συνεχώς , ενώ έχει κατεβεί αρκετά την πλαγιά και ακολουθεί ένα μονοπάτι που βγάζει κατευθείαν μέσα στο ρέμα ,στο καρτέρι του Γιώργου. Σε δυό λεπτά το πολύ θα είναι ακριβώς δίπλα μας. Εμείς είμαστε σχετικά ψηλά, το πρανές είναι κάθετο, γκρεμός αδιάβατος , και η αρκούδα θα περάσει χαμηλότερα μας ,στα είκοσι περίπου μέτρα. Αισθανόμαστε σιγουριά καθόσον η αρκούδα δεν μπορεί να ανεβεί και να έρθει πάνω μας και την παρακολουθούμε να έρχεται με ήσυχο πλέον βηματισμό όσο πλησιάζει προς το μέρος μας.
Ο Γιώργος κάνει μερικά βήματα μπροστά και αντικρίζει την αρκούδα σε όλη της την μεγαλοπρέπεια , στα εκατόν πενήντα μέτρα να κατευθύνεται πάνω του .Νοιώθει παγιδευμένος και απροστάτευτος. Δεν μπορεί να ανεβεί ψηλά δεξιά ή αριστερά γιατί το ρέμα είναι κάθετο , μπροστά του είναι η αρκούδα που πλησιάζει απειλητικά , πίσω είναι η μόνη διέξοδος, όμως αν η αρκούδα μετακινηθεί γρήγορα θα τον προφτάσει. Βλέπει συγχρόνως τον Δήμο να σηκώνει το μονόκαννο του προς την κατεύθυνση της αρκούδας που πλησιάζει με αργά και σταθερά βήματα πάνω στο στενό μονοπάτι...
"Τι κάνεις ρε Δήμο……Περίμενε να φύγω πρώτα ..…μην ρίξεις ……Μην την αγριεύεις " .... Φωνάζει τρομαγμένος στραμμένος προς το μέρος μας, και μετά από μια στιγμή ακινησίας και σιωπής καθώς αισθάνεται ότι ο Δήμος μπορεί και να πυροβολήσει, αρχίζει να τρέχει προς την μοναδική διέξοδο που του έχει απομείνει καθώς ο φόβος του έχει γίνει εμφανής και τον κατακυριεύει. Η κίνηση του Δήμου να σημαδέψει την αρκούδα ήταν η σταγόνα που διέλυσε το ανίσχυρο φράγμα της υποτυπώδους ψυχραιμίας που ίσως είχε. Μόνο η φυγή φαντάζει τώρα σαν σωτηρία του, αφού κατάλαβε ότι ο Δήμος θα την πυροβολήσει. Στην σκέψη του , βλέπει κιόλας την αρκούδα μετά τον πυροβολισμό να ορμά εναντίον του αγριεμένη. Διακόσια μέτρα πίσω του η κοίτη γίνεται ομαλή και μπορεί να απομακρυνθεί από την επικίνδυνη πορεία του τρομαχτικού θηρίου ,όπως φαντάζει η αρκούδα στα μάτια του. Διακόσια ανηφορικά μέτρα τον χωρίζουν από την σωτηρία και πρέπει να τα διανύσει σαν πρωταθλητής του στίβου.
"Περίμενε Δήμοοοο " ..ξεφωνίζει τρέχοντας πανικόβλητος... "Περίμενε να φύγω πρώταααα" ......Ο πανικός τον έχει κυριεύσει .Τρέχει πάνω από πέτρες ,κεδράκια, αγκάθια χωρίς να παρεκκλίνει ούτε μέτρο ενώ κάθε τόσο γυρίζει το κεφάλι , να ελέγξει αν η αρκούδα είναι κοντά του και να φωνάξει με πραγματικό τρόμο..... "Μη ρίξεις ακόμα Δήμοοοο..... "
Τρέχοντας με έναν τρελό ρυθμό και ουρλιάζοντας συνεχώς ,έχει χαθεί από τα μάτια μας πίσω από την καμπή της κοίτης. Μόνο ο θόρυβος από πέτρες που κατρακυλάνε πίσω του και από ξερά κλαδιά που σπάζουν, ακούγεται ανάμεσα στις υστερικές του παρακλήσεις στον Δήμο να μην ρίξει. Η αρκούδα έχει κόψει τον ρυθμό της και περπατά ήρεμα όταν φτάνει στο ρέμα από κάτω μας. Δεν μας έχει αντιληφθεί καθόλου και από ψηλά φαίνεται η ράχη της ολόμαυρη και τεράστια. Δεν έχω αντικρίσει ποτέ μου τέτοιο μεγάλο άγριο ζώο από τόσο κοντά. Το τρίχωμα της είναι πυκνό και γυαλιστερό ,αστράφτει με μαυροκαφέ ανταύγειες καθώς ο ήλιος πέφτει από τα πλάγια. Ένα εντυπωσιακό θέμα. Δέος με καταλαμβάνει στην εμφάνιση και στον τρόπο με τον οποίο κινείται. Τα πόδια της χονδρά και τεράστια με τρομερά νύχια που γαντζώνονται και αφήνουν πεντακάθαρα τα ίχνη τους στο μαλακό χώμα .Ένα πανίσχυρο ζώο ,σίγουρο για την δύναμη και την υπεροχή του περνά ανέμελα ,αν και έχει ενοχληθεί προηγουμένως από τους πυροβολισμούς και ενώ τα γαυγίσματα από τον σκύλο ακούγονται πίσω της .Σκέφτομαι με τρόμο τι μπορούν να κάνουν αυτά τα νύχια αν τελικά βρεθεί κάποιος εμπόδιο στο δρόμο της.
Ο Δήμος ψύχραιμα και απερίσκεπτα συγχρόνως , αφού ο Γιώργος έχει απομακρυνθεί αρκετά και σταμάτησε να ακούγεται, σηκώνει το όπλο λέγοντας ..."Για να δούμε ,θα τρομάξει τώρα ; " και την πυροβολεί από ψηλά ,ενώ βαδίζει ανενόχλητη .
Τα σκάγια την βρίσκουν στη ράχη και στο πλάι του λαιμού. Τινάζει το κεφάλι της λίγο ,σαν να την ενόχλησε κάτι στο σβέρκο, όπως κινούμαστε εμείς για να διώξουμε ένα κουνούπι ,και σταματά. Γυρίζει ήσυχα το κεφάλι και μας βλέπει ατάραχη. Ακίνητη για μερικά δευτερόλεπτα κοιτάει προς το μέρος μας ,με την ηρεμία του δυνατού και πανίσχυρου. Ούτε ο πυροβολισμός δεν την τρόμαξε ! Νομίζω ότι τα μάτια της είναι καρφωμένα πάνω μου. Αισθάνομαι παράλυτος και ανίσχυρος κάτω από την δύναμη που αντανακλά η στάση και το βλέμμα της. Νοιώθω τα πόδια μου να κόβονται και κάτι σαν με κρατάει δεμένο στο έδαφος . Ένα κρύο σφίξιμο ανεβαίνει την ραχοκοκαλιά μου και οι τρίχες σε όλο μου το σώμα σηκώνονται κάγκελο. Δεν τολμώ να κουνήσω ούτε το κεφάλι μου. Το μυαλό μου έχει παγώσει….Στρέφω μόνο τα μάτια λίγο αριστερά στον Δήμο. Στέκεται και αυτός αποσβολωμένος ενώ το όπλο κρέμεται από το χέρι του και καπνίζει απαλά. Είναι και αυτός το ίδιο τρομαγμένος.
"Τι κάνουμε τώρα " αναρωτιέμαι χαμηλόφωνα…..μετά από μερικά δευτερόλεπτα ατέλειωτου τρόμου και αγωνίας που μου φάνηκαν αιώνες…
"Μη φοβάσαι ,δεν μπορεί να ανέβει σε μας. Δεν μπορεί να ανέβει τον γκρεμό μπροστά μας " λέει ο Δήμος χαμηλόφωνα με τρομαγμένη φωνή, παίρνοντας κουράγιο από τα λόγια του και ο ίδιος.. Μια ιδέα είναι αυτό. Εμείς το ξέρουμε αλλά η αρκούδα συμφωνεί άραγε;
Ούτε σκέψη να κινηθούμε .. Περιμένουμε ακίνητοι και ελπίζουμε μόνο να απομακρυνθεί από κοντά μας. Ακίνητοι σαν καρφωμένα ξύλινα αγάλματα στεκόμαστε και οι δυό μπροστά στο διαπεραστικό βλέμμα της αρκούδας ,της οποίας τολμήσαμε για αστεϊσμό να διαταράξουμε την ήρεμη διέλευση της. Η σιωπή και ο τρόμος μας περιτριγυρίζουν. Είναι τόσο έντονη η δύναμη που εκπέμπει πάνω μας που νοιώθω τον αέρα γύρω μου να ηλεκτρίζεται. Ούτε την αναπνοή μου δεν τολμώ να ακούσω. Μόνο βλέπω σαν υπνωτισμένος το τεράστιο θηρίο που στέκεται απέναντι.
Επιτέλους η αρκούδα μετά από μερικά δευτερόλεπτα που φάνηκαν αιώνες αποφασίζει να ξεκινήσει και κάνει δυό βήματα μπροστά. Σταματά ξαφνικά και ρίχνει μια τελευταία ματιά πίσω της. Πάγωσε το αίμα μου μόλις αντίκρισα πάλι το βλέμμα της. Μήπως μετάνιωσε και μας ορμήσει σκέφτομαι με φόβο. Με αργά βήματα όμως συνεχίζει τον δρόμο της μέσα στο ρέμα προς την κατεύθυνση που έφυγε ο Γιώργος. Όταν απέχει καμιά πενήντα μέτρα και φαίνεται πια ότι απομακρύνεται ,έρχεται πλέον η αναπνοή και η καρδιά στη θέση της.
"Τι την έριξες ;" σπάζω πρώτος την σιωπή με εκνευρισμό και φόβο μαζί .... "Ούτε εγώ δεν κατάλαβα γιατί την έριξα….Ήμασταν σίγουροι εδώ πάνω και ήθελα να δώ πως θα αντιδράσει στον πυροβολισμό….. Πάγωσα όμως όταν γύρισε και μας κοίταξε…Ούτε που την γαργάλησαν τα σκάγια ….Τι δέρμα έχει !!!! " απαντά με όχι και τόσο σταθερή φωνή και αυτός.
Ο Γιώργος τρέχοντας όσο ποτέ άλλο στην ζωή του ,κατορθώνει να φτάσει στο σημείο που χαμηλώνει η κοίτη με καταξεσκισμένα ρούχα από τα πολλά αγκάθια που προς στιγμήν βρέθηκαν μπροστά του.. Στρίβει στον ανήφορο και με περισσότερη δύναμη τώρα ανεβαίνει ψηλά προς μια σίγουρη θέση μακριά από την αρκούδα και κοντά στην σωτηρία του, έτσι φαντάζει η απότομη πλαγιά μπροστά του. Όταν πλέον έχει απομακρυνθεί αρκετά και στέκεται έξω από τον δρόμο της αρκούδας την παρατηρεί καθώς διασχίζει το ρέμα και αρχίζει να ανεβαίνει στην απέναντι όχθη απομακρυνόμενη από την ασφαλή του θέση. Η αρκούδα ανεβαίνοντας την ομαλή σχετικά όχθη ,μόλις φτάνει στην κορυφή της πλαγιάς σταματά ,μυρίζει για λίγο ψηλά στον αέρα ανήσυχη ,και κάθεται τελικά ήρεμη στα πίσω πόδια της .
Εκείνη την στιγμή ο Λέων που την ακολουθούσε στο ρέμα γαβγίζοντας, έχει αρχίσει να ανεβαίνει την πλαγιά πίσω της. Μόλις εμφανίζεται στο πλάτωμα που κάθεται η αρκούδα ,ορμά αδίστακτα εναντίον της . Πηδά με φόρα πάνω στην πλάτης και αναπηδά προς τα πίσω καθώς την χτύπησε με το στήθος του... Είναι σαν να έπεσε πάνω σε τοίχο. Ούτε χιλιοστό όμως δεν μετακινήθηκε το θηρίο. Λες και χτύπησε ένα φύλλο στην πλάτη της . Ο Λέων μόλις στέκεται στα πόδια του, ορμά και πάλι ατρόμητα και γαντζώνεται στην πλάτη της δαγκώνοντας την με μανία την ώρα που η αρκούδα στρέφει το κεφάλι της προς τα πίσω.. Το σκυλί πετάγεται πέντε μέτρα μακριά στριφογυρνώντας στον αέρα σαν σκουπίδι και σκάει με θόρυβο στο χώμα , καθώς η αρκούδα γυρίζει απότομα την ράχη της και σηκώνεται όρθια. Είναι τεράστια , στο ύψος ανθρώπου ,και φαντάζει ακόμη μεγαλύτερη στον Γιώργο. Με ορθάνοιχτα μάτια και την καρδιά του να χτυπάει από φόβο και θαυμασμό για όσα γίνονται μπροστά του...βλέπει την αρκούδα με το σκύλο να στέκονται ακίνητοι αναμετρώντας και ζυγίζοντας ο ένας το θάρρος του άλλου. Ο Λέων είναι στα πέντε μέτρα και γαβγίζει με μανία χωρίς να κάνει βήμα πίσω αλλά ούτε και μπροστά ,ενώ η αρκούδα ατάραχη στέκεται όρθια στα πίσω πόδια της κοιτώντας και αναμετρώντας συγχρόνως τον σκύλο για περισσότερο από ένα λεπτό.
Όλη αυτή την ώρα ο Γιώργος με κομμένα τα πόδια και την ανάσα παρατηρεί το θηρίο που λίγο έλειψε να βρεθεί πάνω του. Ο φόβος του για την αρκούδα έχει σβήσει μπροστά στη αποκοτιά του σκύλου. Από στιγμή σε στιγμή περιμένει να δεί τον σκύλο κομματάκια από τα θηριώδη νύχια και τα τεράστια δόντια της αρκούδας.
Κάποια στιγμή η αρκούδα αποφασίζει να φύγει και ξαναπέφτει στα τέσσερα. Μετακινείται με προσεκτικά βήματα ,απομακρυνόμενη λοξά από το σκυλί που παραμένει στην θέση του γρυλίζοντας νευρικά και γαβγίζοντας μανιασμένα ,έχοντας το συνεχώς υπο έλεγχο .Κάθε τόσο στρίβοντας το κεφάλι της καθαρά προς το μέρος του σταματά προς στιγμή και ελέγχει την θέση του σκύλου. Μόλις κερδίζει καμιά εικοσαριά μέτρα ,αρχίζει να τρέχει χαλαρά ενώ ο Λέων αναθαρρεί και αρχίζει να την ακολουθεί κρατώντας όμως μια απόσταση ασφαλείας, γαβγίζοντας και γρυλίζοντας με μανία κάθε φορά που την πλησιάζει περισσότερο.
Η αρκούδα με τον σκύλο πίσω της να γαβγίζει απεγνωσμένα έχει απομακρυνθεί αρκετά στην γεμάτη κέδρα πλαγιά, όταν ακούγονται πολλοί πυροβολισμοί και φωνές από ψηλότερα . Κάποιος κυνηγός από ένα καρτέρι ψηλά ρίχνει συνέχεια στον αέρα ,ουρλιάζοντας δυνατά , μήπως και καταφέρει να την τρομάξει ,ώστε να απομακρυνθεί από την περιοχή μας. Οι πυροβολισμοί στον αέρα αρχίζουν να πέφτουν αμέσως πιο πυκνοί από παντού. Όλοι όσο μακριά και να είναι και ιδίως από όπου πέρασε η αρκούδα και τους τρομοκράτησε φωνάζουν και πυροβολούν ασταμάτητα. Όλα τα ρέματα και οι πλαγιές αντιλαλούν από τους πυροβολισμούς σε ένα διαπεραστικό και συνεχές βουητό. Μόνο εμείς στεκόμαστε ακίνητοι και βλέπουμε αμίλητοι την αρκούδα να ανεβαίνει την πλαγιά, καθώς άρχισε να φαίνεται καθαρά μόλις απομακρύνθηκε από το ρέμα. Επιτέλους αυτό το πανδαιμόνιο φέρνει αποτελέσματα και η αρκούδα τρομαγμένη πλέον από τον θόρυβο αρχίζει να απομακρύνεται με φοβερή ταχύτητα. Ένα τόσο τεράστιο ζώο κινείται τόσο γρήγορα που μας αφήνει άφωνους. Με τεράστιους δρασκελισμούς ,ξεριζώνοντας και πετώντας στον αέρα τα μικρά κεδράκια και σπάζοντας όσα μεγάλα είναι στο διάβα της , ανεβαίνει την πλαγιά και χάνεται πίσω από την ράχη ενώ ο Λέων ακολουθεί την μοναχική και θαρραλέα καταδίωξη του πίσω της σε μεγάλη απόσταση τώρα..

Απόλυτη ησυχία επικρατεί απότομα ενώ όλοι ανασυντάσσονται και ανακτούν το θάρρος τους αφού η αρκούδα έχει πλέον χαθεί οριστικά πίσω από την κορυφή της πλαγιάς .
"Γιώργοοοο, πού είσαιαιαιαι ;" φωνάζει ο θείος μου για να ακουστεί, τριακόσια μέτρα μακριά από εμάς και ψηλότερα, μια φωνή ότι είναι εντάξει..
Ο Λέων επιστρέφει σε λίγο με ύφος θριαμβευτή , και κατεβαίνει χαμηλά προς τα άλλα σκυλιά περνώντας μπροστά από τον Γιώργο ,ο οποίος δεν κουνιέται καθόλου από την ράχη όπου έχει σκαρφαλώσει. Ο πατέρας μου, ειδοποιεί να κατεβούμε όλοι χαμηλά, αφού το επεισόδιο με την αρκούδα έληξε με τόσο θορυβώδη αλλά και τρομαχτικό για πολλούς τρόπο, γιατί θα μετακινηθούμε σε άλλη περιοχή πιο κάτω ακόμη. Μετακινούμαστε προς το μέρος του Γιώργο και προχωράμε με όλοι μαζί μέσα από το ρέμα ,συζητώντας τι άλλο ,για την αρκούδα.
Διαμαρτύρεται συνεχώς στον Δήμο επειδή ενώ η αρκούδα ερχόταν πάνω του ,αυτός ήθελε να ρίξει εκ του ασφαλούς για να την τρομάξει, ενώ αυτός κινδύνευε να πέσει στα φοβερά νύχια της. Όλη την ώρα κοιτά με αγωνία πίσω του , μήπως η αρκούδα άλλαξε γνώμη και έρχεται κατά πάνω μας, ενώ επισημαίνει το γεγονός ότι ήταν πολύ τυχερός που γλίτωσε από τα δόντια του θηρίου, και ευτυχώς που πρόλαβε να ξεφύγει έγκαιρα στην πλαγιά. Το θάρρος που έδειξε ο Λέων ,ο τρόπος που όρμησε πάνω στην αρκούδα και ότι δεν έκανε πίσω όταν η αρκούδα σηκώθηκε όρθια τα επαναλαμβάνει συνεχώς με πραγματικό θαυμασμό.
Ο Δήμος που πηγαίνει μπροστά ,σταματά απότομα και μας δείχνει μια καστανοκίτρινη σκιά στην κορυφή της απότομης όχθης, κάτω από ένα ξερό κορμό. Όπως είναι ψηλά και χτυπάει ο ήλιος στα μάτια δεν φαίνεται καθαρά τι ακριβώς είναι..
"Περιμένετε λίγο….τι είναι αυτό εκεί πάνω ….Λαγός είναι ….ή κάποιος μπούφος; Ρε Γιώργο έλα εδώ να δούμε !" φωνάζει τον Γιώργο που διαμαρτυρόμενος έντονα ,επειδή σταματήσαμε μέσα στο βαθύ ρέμα συνεχίζει με γρήγορο βήμα την πορεία του.
"Πάμε να φύγουμε απο εδώ μέσα, άφησε το τώρα" απαντάει με φούρια αυτός και κοιτά ανήσυχος γύρω του. Ο Δήμος συνεχίζει να περιεργάζεται την περίεργη σκιά και τον φωνάζει να γυρίσει καθόσον του φαίνεται σαν λαγός τελικά.
"Ρε δεν πάει να είναι και δυό " έρχεται αμέσως η απάντηση καθώς συνεχίζει ακάθεκτος προς την έξοδο του ρέματος και την σωτηρία του, μακριά από τα θηρία που προφανώς παραμονεύουν μέσα στα πυκνά .Μετά από μια τέτοια συνάντηση με την αρκούδα , που να σταθεί μέσα στο βαθύ ρέμα. Κάθε φυλλωσιά και σκοτεινή γωνιά κρύβει και έναν τρομαχτικό κίνδυνο ,έτσι φαίνεται στα μάτια του ,από εδώ και πέρα το κυνήγι.
Ένας πυροβολισμός ακούγεται και ένας τεράστιος λαγός κατρακυλά από την απότομη όχθη μέσα στην κοίτη και σκάζει με θόρυβο στα πόδια του Δήμου. Μάταια φωνάζει τον Γιώργο να γυρίσει να δεί το λαγό. Μονολογώντας συνεχώς για τρελούς και αρκούδες που θα μας κατασπαράξουν απομακρύνεται χωρίς να γυρίσει καν προς το μέρος μας. Γελώντας ο Δήμος μαζεύει τον λαγό και συνεχίζουμε χαμηλότερα, συζητώντας για την τύχη μας να πετύχουμε τον λαγό στο γιατάκι του ,στην όχθη του ρέματος. Αν δεν έφευγε ο Γιώργος εξ αιτίας της αρκούδας δεν θα περνούσαμε από αυτό το σημείο. Κρίμα όμως που δεν έμεινε , θα μπορούσε να τον πυροβολήσει ο ίδιος και να επαληθευτεί η πρωινή του διαίσθηση.
Μόλις πλησιάσαμε στην περιοχή που ήταν το αυτοκίνητο ,αφού βγήκαμε από το φοβερό και τρομαχτικό για τον Γιώργο ρέμα ,τον βρήκαμε να μας περιμένει ανήσυχος δίπλα στο αυτοκίνητο , δηλώνοντας ότι δεν θα μας ακολουθήσει άλλο και θα περιμένει εκεί να τελειώσουμε το κυνήγι μας....
"Και αν έρθει πίσω η αρκούδα ,τι θα κάνεις μόνος σου ;" του λέει ο Δήμος χωρίς να σταματήσει καθόλου, και πείθεται αμέσως να μας ακολουθήσει με φανερή δυσαρέσκεια και απόγνωση. Ούτε τον λαγό που υπάρχει στο σακίδιο δεν δείχνει καμιά διάθεση να αντικρίσει καθώς τρέχοντας μας προσπερνάει στην κατηφόρα..

Τις επόμενες ώρες του κυνηγιού δεν έγινε τίποτε το αξιόλογο παρόλες τις προσπάθειες των σκυλιών , που επηρεάστηκαν και αυτά από την εμφάνιση της αρκούδας και δεν ήταν τόσο πρόθυμα όσο τις άλλες μέρες. Επιστρέφουμε στο αυτοκίνητο προς το μεσημέρι και ξεκινάμε την επιστροφή ,έχοντας στο σακίδιο ένα λαγό τελικά και μια πολύ ενδιαφέρουσα και τρομαχτική συγχρόνως συνάντηση με αρκούδα ,στο σημερινό κυνήγι.
"Δεν έρχομαι ξανά εγώ μαζί σας…εκατό λαγοί να είναι δεμένοι" μονολογεί ο Γιώργος σε όλη την διάρκεια της διαδρομής ,ενώ η συζήτηση περιστρέφεται συνεχώς στο θέμα της αρκούδας και στις αντιδράσεις όλων ,όταν την αντίκρισαν.
"Τελικά Γιώργο είσαι τυχερός ,…είπαμε για πλάκα ότι υπάρχει αρκούδα και την βρήκαμε." τον πειράζει γελώντας ο θείος μου όταν φτάνουμε στο χωριό και αρχίζουμε να ξεφορτώνουμε τα πράγματα του ο καθένας.
"Εσείς γελάτε γιατί δεν ήρθε καταπάνω σας. Ας ήσασταν στο ρέμα που ήμουν και τα λέγαμε" απαντά εκείνος εκνευρισμένος και προχωρεί βιαστικά προς την είσοδο του σπιτιού.

Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που ο Γιώργος πήγε στο κυνήγι μαζί με την παρέα του πατέρα μου . Μετά από δυό τρία χρόνια σταμάτησε εντελώς το κυνήγι και έμεινε μόνο το όπλο να του θυμίζει ότι κάποτε δοκίμασε να γίνει συστηματικός κυνηγός και συμμετείχε κιόλας σε ένα και μοναδικό οργανωμένο κυνήγι λαγού. Ένα κυνήγι που το θυμάται όμως σε όλη του την ζωή. Κάθε φορά που βρισκόμαστε όλοι μαζί, μόλις η κουβέντα γυρίσει στο κυνήγι, κάποιος θα θυμηθεί και θα αναφέρει την περιπέτεια με την αρκούδα .
"Θυμάσαι Γιώργο τότε ,πως φώναζες όταν η αρκούδα ερχόταν πάνω σου;" είναι η εισαγωγή και η ιστορία με όλη την ένταση των συναισθημάτων μας, ξαναζεί ακόμη μια φορά, ενώ ο Γιώργος ποτέ δεν ξεχνά να αναφερθεί στο θαρραλέο μαύρο σκυλί που επιτέθηκε στην αρκούδα.
Ο Γιώργος δεν είχε πολλές κυνηγετικές εμπειρίες ,καθόσον η θητεία του ως κυνηγός ήταν πολύ σύντομη, αλλά όμως είχε μια συνάντηση με το δυνατότερο και μεγαλύτερο θηλαστικό που βασιλεύει στα δάση μας, κάτι που δεν συμβαίνει σε πολλούς κυνηγούς με πολύχρονη δραστηριότητα. Μια συνάντηση που τον σημάδεψε και έκρινε την μοίρα του ως κυνηγός.
Δεν ήταν γραπτό του να γίνει κυνηγός ,και αυτό το αποφάσισε μια τεράστια αρκούδα που είχε την ατυχία να πέσει επάνω της ,την πρώτη φορά που βγήκε σε ένα σοβαρό κυνήγι, μακριά από την ασφάλεια της γειτονιάς του. Με την παρουσία της αρκούδας, έχει συμφιλιωθεί πλέον καθώς πολλές από αυτές κατεβαίνουν τα τελευταία χρόνια μέχρι δίπλα στο σπίτι του και λεηλατούν τα αμπέλια του το φθινόπωρο. Με το κυνήγι όμως δεν έχει μπορέσει να συμφιλιωθεί από τότε. Και ούτε θα μπορέσει ποτέ ,όσα χρόνια και αν περάσουν. Η θεά τύχη του πρωτάρη ,έκανε ακόμη μια φορά το θαύμα της.
Μόνο που αυτή την φορά έστειλε ένα θήραμα λίγο μεγάλο στον πρωτάρη κυνηγό..
Μάλλον πολύ μεγάλο ,για να είμαστε ακριβείς. Το μεγαλύτερο που μπορούσε να υπάρξει .

Θηρευτής ο Δασόβιος

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...