28 November 2012

16 XPONIA ΛΕΜΟΤ (1995)



https://www.facebook.com/1979LEMOT


Και λιγη ιστορια...
Για να θυμουνται οι παλιοι και να μαθαινουν οι νεοι !!
Αρθρο που δημοσιευθηκε το 1995 στο περιοδικο 2τροχοι με αφορμη τα 16 χρονια (τοτε) ζωης της Λ.Ε.ΜΟΤ.

16 XPONIA ΛΕΜΟΤ (1995)

H ΜΟΤΟΣΙΚΛΕΤΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΠΑΡΕΕΣ
 του Μπάμπη Κωνσταντάτου

          Λένε πως στην αρχή είναι τα δύσκολα. Σχετικά με τη ΛΕΜΟΤ αυτό
δεν ισχύει. Μαζεύτηκε η παρέα και έστησε τη Λέσχη, έτσι απλά και όμορφα. Τα δύσκολα ήρθαν μετά και εξακολουθούν να υπάρχουν. Μήπως γίναμε τελικά όλοι τόσο καλοί όσο και οι μοτοσικλέτες μας, και δε μας χωράει ο δρόμος; Χειμώνας 1979, Le Mans στην παραλιακή, πάστες και φραπέδες πάνω σ ένα
τραπέζι, το πρώτο γραφείο της ΛΕΜΟΤ.


Ήταν η πρώτη μέρα της άνοιξης. Ένας λαμπρός ήλιος έλουζε τηνΑθήνα, κάνοντας την ολοκαίνουρια Suzuki να φαντάζει ακόμα πιο
όμορφη. Καθόμουν πάνω στην αναπαυτική σέλα με το βλέμμα καρφωμένο στο ταμπλό με τα όργανα, ονειροπολώντας το Σαββατοκύριακο. Ξαφνικά, η προσοχή μου στράφηκε αλλού. Στο τέλος της Πραξιτέλους φάνηκε μια αέρινη φιγούρα: μια πανύψηλη κοπέλα που φαίνονταν ακόμα πιο ψηλή με τη ριγέ φόρμα που φορούσε. Την παρακολουθούσα καθώς πλησίαζε και δεν άντεξα να κρατήσω το στόμα μου κλειστό όταν πέρασε δίπλα μου: τι ωραία φόρμα, είπα. H κοπέλα σταμάτησε, πλησίασε και ρώτησε: τι
είπατε; Τα χασα, δαγκώθηκα, αλλά βρήκα ξανά τα λόγια μου και επανέλαβα: πολύ ωραία φόρμα.Και η μηχανή πολύ ωραία είναι, απάντησε, δικιά σου είναι;Έγνεψα καταφατικά, ενώ μέσα μου ευχόμουν να φύγει για νατελειώσει και η αμηχανία μου. Εκείνη όμως, δεν έλεγε να το κουνήσει. Σ αρέσουν τα ταξίδια; ξαναρώτησε. Μάλιστα,σκέφτηκα και καθώς είδα κάτι έντυπα που κρατούσε στα χέριατης, ήμουν βέβαιος πλέον ότι πουλούσε βιβλία ή κάτι τέτοιο καιείχε ήδη βρει πελάτη.Καλά είναι, της είπα και περίμενα ν ανοίξει τα έντυπα γιανα μου δείξει τι πουλούσε, όντας βέβαια έτοιμος ν αγοράσω οτιδήποτε.Κοίτα να δεις, συνέχισε, είμαστε μια παρέα με μοτοσικλέτες, φτιάξαμε μια λέσχη και πάμε εκδρομές. Έλα αν θες, περνάμε καλά, θα μας βρεις στην καφετέρια Le Mans, στην παραλία του Παλαιού Φαλήρου. Μαζευόμαστε εκεί κάθε Τετάρτη βράδυ.Εκείνη την ημέρα ήταν Τετάρτη. Πήγα, ομολογώ γεμάτος δυσπιστία αλλά και περιέργεια. Το πρώτο συναίσθημα που ένιωσα μόλις έβγαλα το κράνος, ήταν αυτό του... φτωχού συγγενή. Το 400άρι μου που τόσο είχα σε υπόληψη, φάνταζε ασήμαντο μπροστά στα τερατώδη χιλιάρια που στέκονταν παρκαρισμένα έξω από την καφετέρια, εξοπλισμένα τουλάχιστον για το γύρο του κόσμου, και προτίμησα να το παρκάρω στο απέναντι πεζοδρόμιο.Αφού χάζεψα για κάμποση ώρα τα εργαλεία (δεν ήτανσυνηθισμένο φαινόμενο τα 1000 κυβικά το 1979), προχώρησα προς τα τραπεζάκια που ήταν μαζεμένοι όλοι. Διέκρινα αμέσως έναν ογκώδη τύπο με μακριά ξανθά μαλλιά και γένια ο οποίοςβρισκόταν στο επίκεντρο.Έδειχνε για αρχηγός. Πλησίασα προς το μέρος του μήπως και μεπροσέξει. Στο κάτω-κάτω, καινούριος ήμουν. Τότε είδα τοσκουλαρίκι στο αριστερό του αυτί. Κοντοστάθηκα. Τι είναι τούτο, σκέφτηκα, πού ήρθα.... Μη σας φανεί παράξενο, αλλάτο 1979 κάποιος με σκουλαρίκι ήταν φαινόμενο όχι μοναχά περίεργο αλλά και προκλητικό θα έλεγα. Aλλα τα ήθη τότε βλέπετε...O αρχηγός με πρόσεξε, σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι του και
συστήθηκε: Παναγιώτης Καράμπελας. Με ρώτησε αν ήθελα να γίνωμέλος της νεοσύστατης λέσχης που την είχαν ονομάσει ΛΕΜΟΤ.Απάντησα ναι, χωρίς καλά-καλά να είμαι σίγουρος για το τι πάω να κάνω. Με παρέπεμψε στη συνέχεια στον Φάνη Ταβλαρίδη που έγραψε τ όνομά μου σ ένα βιβλίο. Πήρα το νούμερο 33. Το Σάββατο το πρωί πήγα κι εγώ στο ραντεβού στην εθνική οδό,στην πίτσα του Τσαφ, απ όπου θα ξεκινούσαμε για μια ομαδική εκδρομή στον Οξύλιθο της Εύβοιας. Μπροστά ξεκίνησε οΠαναγιώτης και πίσω στη σειρά ανά 100 μέτρα ακολουθούσαν και οι υπόλοιποι. Το κονβόι εκτείνονταν για ένα χιλιόμετρο, ενώ όλοι είχαμε τα φώτα αναμμένα. Αυτό που ένιωθα ήταν εντελώς καινούριο και μου άρεσε πολύ. Είχα βρει επιτέλους ανθρώπους που ταίριαζαν μεταξύ τους.Έτσι φτιάχτηκε η ΛΕΜΟΤ. Την ξεκίνησαν πέντε άνθρωποι που σαν κοινό χαρακτηριστικό είχαν την αγάπη για τη μοτοσικλέτα και τον τρόπο ζωής που την περιβάλλει. Οι Παναγιώτης Καράμπελας,'ρις Κωστάκης, Βασίλης Τσάμης, Παναγιώτης Κανιαμός και ΝίκοςΣωτηρόπουλος, αποφάσισαν κάποια στιγμή πως ο μοτοσικλετισμός στην Ελλάδα έπρεπε να αποκτήσει τη δική του φωνή. Μια φωνή,όχι μόνο για τη διοργάνωση εκδρομών και εκδηλώσεων, αλλά και για κάτι πιο ουσιαστικό, πιο δυνατό, που θα έδειχνε το πραγματικό πρόσωπο ενός μέσου που για πολλούς και διάφορουςλόγους αδικούνταν. Θα λεγα μάλιστα, ότι ο χαρακτηρισμός αδικία είναι πολύ επιεικής για να δώσει μια εικόνα για το πού βρισκόταν η μοτοσικλέτα τότε. Οι μεγαλύτεροι φυσικά θυμούνται.Αυτός που διάλεγε τους δύο τροχούς ως μέσον μετακίνησης ή διασκέδασης, ήταν τουλάχιστον παράνομος. Όλοι ανεξαιρέτως οι μοτοσικλετιστές κατατάσσονταν κοινωνικά στο περιθώριο, όχι μόνον από τους υπόλοιπους εποχούμενους αλλά και από την ίδια την πολιτεία, η οποία ενίσχυε με τη στάση της την κακοπροαίρετη κοινή γνώμη. Ακόμα και στα μαζικά μέσα ενημέρωσης, ο όρος μοτοσικλετιστής δεν αναφέρονταν ποτέ. Το καμικάζι ήταν ο πιο προσφιλής χαρακτηρισμός,  παίρνοντας το φταίξιμο για τα πάντα. Θυμάμαι ένα πρωτοσέλιδο εφημερίδας το 82: Καμικάζι ξεκληρίζει οικογένεια. Όταν διάβασα παρακάτω, κατάλαβα ότι ο οδηγός αυτοκινήτου είχε βγει στο αντίθετο ρεύμα, συγκρούσθηκε με επερχόμενη μοτοσικλέτα γερμανών τουριστών και σκοτώθηκαν όλοι.H αντιμετώπιση του Τύπου ήταν δεδομένη, ένα παράδειγμα ακόμα είναι αρκετό για να γίνει αντιληπτό το πνεύμα της εποχής εκείνης σχετικά με τη μοτοσικλέτα. Βρέθηκα το Σεπτέμβριο του1980 στην Ασφάλεια Αττικής να κοιτάζω φωτογραφίες υπόπτων, μήπως και αναγνωρίσω κάποιον από μια κλοπή όπου έτυχε να είμαι αυτόπτης μάρτυρας. Ξαφνικά πάγωσα, όταν αντιλήφθηκα ότι κρατούσα στα χέρια μου τη φωτογραφία ενός καλού και στενού μου φίλου. Τη γύρισα για να δω τι έγραφε: όνομα, διεύθυνση και το χαρακτηρισμό ύποπτος κλέφτης μοτοποδηλάτων. Συγκλονίστηκα,τα παράτησα και έφυγα τρέχοντας για το σπίτι του Σπύρου. Του περιέγραψα τα καθέκαστα και περίμενα να μου πει τι ΔΕΝ ήξερα.Ούτε εκείνος ήξερε. Τον σταμάτησαν μια μέρα σε μπλόκο μαζί με άλλους, τους πήραν για εξακρίβωση (συχνό φαινόμενο) και τους άφησαν. Αυτό ήταν όλο. Το θέμα δεν έμεινε εκεί, κάποιος δικηγόρος ανέλαβε και εξέτασε το θέμα. H απάντηση που δόθηκε
ήταν αποστομωτική: Χρειαζόμαστε κάποιες φωτογραφίες υπόπτων, που θέλετε να τις βρούμε. Αυτοί με τα μηχανάκια όλο και κάπου έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Σήμερα δε γίνονται τέτοια πράγματα. O μοτοσικλετιστής δεν αντιμετωπίζεται ούτε σαν υποψήφιος κακοποιός, ούτε σαν...μελλοθάνατος. Επιτρέπεται να κυκλοφορεί παντού (μέχρι πριν από μερικά χρόνια το κέντρο των Αθηνών ήταν απαγορευμένο για τα δίκυκλα) και γίνονται προσπάθειες για να προστατεύεται. Ίσως όχι όσο θα πρεπε, αλλά σε μεγάλο βαθμό. Σ  όλα αυτά η ΛΕΜΟΤ έχει συμβάλει σημαντικά. Στον πρώτο χρόνο της ζωής της, απέκτησε πολλούς φίλους που την βοήθησαν. τίτλος ΛΕΜΟΤ (Λέσχη Ελλήνων Μοτοσικλετιστών Τουρισμού) καταχωρήθηκε, εγκρίθηκε το καταστατικό και στο πρώτοδιοικητικό συμβούλιο πρόεδρος ήταν ο Παναγιώτης Καράμπελας, που κατά γενική ομολογία, παρά το... σκουλαρίκι, ήταν το σοβαρότερο άτομο που πέρασε από τη ΛΕΜΟΤ. H ανάπτυξή της οφείλει πολλά στην προσωπικότητά του. O Μανώλης Κανακάκης έφτιαξε το καταπληκτικό σήμα της Λέσχης ενώ ο Φάνης Ταβλαρίδης βοήθησε ενεργά σε όλα τα γραφιστικά, σε μια εποχή που τα οικονομικά εφόδια ήταν ανύπαρκτα. Πολύ γρήγορα άρχισαν να μαζεύονται στο κοινό ταμείο κάποια χρήματα και κοντά στο τέλος του πρώτου χρόνου από την ίδρυσή της, η λέσχη απέκτησε το δικό της στέκι σε μια μικρή αίθουσα στην Καλλιθέα, Αχιλλέως και Δημοσθένους, δίπλα σ ένα καφενείο... Φιλίππων.  30 τετραγωνικά ισόγειο με πατάρι, με ενοίκιο 2.500 δρχ. Όλοι έφεραν κάτι από τα σπίτια τους: καρέκλες, τραπέζι, ψυγείο, αφίσες και ένα ρολόι τοίχου αποτέλεσαν την πρώτη επίπλωση. O χώρος καθαρίστηκε, βάφτηκε και ήρθε η μέρα των εγκαινίων. Το φαρδύ πεζοδρόμιο γέμισε μοτοσικλέτες. Όχι μόνο χιλιάρια. ιδέα είχε διαδοθεί και έγινε κατανοητό πως τα κυβικά δεν ήταν ούτε κριτήριο ούτε μέσον επιβολής. Και εκεί που ήμασταν μαζεμένοι και ενθουσιασμένοι, να σου δύο περιπολικά. Κατέβηκαν οι... σερίφηδες, σίγουροι ότι κάτι 
γινόταν. Δημιουργήθηκε το σχετικό πηγαδάκι και προτού καλά καλά προλάβουμε να δώσουμε εξηγήσεις για το ποιοι είμαστε, πετάγεται η γυναίκα του καφετζή από δίπλα, πλησιάζει τους αστυνομικούς και τους λέει: Όχι, όχι κύριε πόλισμαν, πρόκειται περί ευγενή παιδιά! Μεγάλος τίτλος αυτός, φίλοι μου. Δεν ξέρω αν αυτή η γυναίκα είπε κάτι τέτοιο γιατί πραγματικά το πίστευε ή αν τελικά υπεράσπιζε την κατανάλωση των... καφέδων της, αλλά ήταν ο πρώτος άνθρωπος που χαρακτήριζε μια παρέα μηχανόβιων, καμικάζι ή όπως αλλιώς μας αποκαλούσαν, ΕΥΓΕΝΗ ΠΑΙΔΙΑ. Στη μικρή αυτή αίθουσα της Αχιλλέως η ΛΕΜΟΤ γνώρισε ίσως τις μεγαλύτερες δόξες της. Κάθε Τετάρτη ο δρόμος και τα πεζοδρόμια γέμιζαν δίκυκλα και ένα σωρό άνθρωποι συναντιόντουσαν εκεί ανταλλάσσοντας γνώμες και απόψεις.Διοργανώθηκαν πολλές εκδρομές στο εσωτερικό και το εξωτερικό και έγιναν επαφές και με άλλες λέσχες του εξωτερικού. Στην ιστορία της Λέσχης θα μείνει η επίσκεψη της αντίστοιχης φινλανδικής, η υποδοχή και η συνάντηση στο στέκι της ΛΕΜΟΤ,όπως και η ομαδική εκδρομή του Σαββατοκύριακου. Πάνω από 100 μοτοσικλέτες συγκεντρώθηκαν το πρωινό του Σαββάτου κάτω από την Ακρόπολη και ξεκίνησαν όλες μαζί για το Δρέπανο της Αργολίδας, συνοδεία... Τροχαίας. Ήταν μια εκδήλωση των φίλων της μοτοσικλέτας που μένει αξέχαστη σε όσους την έζησαν. Κάπου τότε διαταράχθηκε και η ονομασία της λέσχης και άρχισαν να βγαίνουν τα... δύσκολα. Το μοτοκρός που είχε αρχίσει να αναπτύσσεται από την αρχή της δεκαετίας του 70 και βρίσκονταν στο απόγειο της δημοτικότητας, είχε γίνει αιτία ν ανοίξουν οι χωμάτινοι δρόμοι για τους δύο τροχούς. H πρώτη μεγάλη off-road μοτοσικλέτα, το XT 500, ήταν μια θαυμάσια απάντηση σε όσους είχαν γευτεί τους χωματόδρομους της Ελλάδας με τουςΒίκτωρες, αλλά τα XL της Ηοnda ήταν αυτά που έβγαλαν τον πολύ κόσμο από την άσφαλτο. Εν τω μεταξύ πλήθαιναν και οι παρέες των Huskies, με το enduro να γίνεται τρόπος ζωής. Οι μοτοσικλέτες όμως δεν έχουν διαφορετική ταυτότητα ανάλογα με τις διαδρομές των αναρτήσεων και τη μορφή των ελαστικών οπότε ήρθαν στη ΛΕΜΟΤ και οι χωματεροί. Οι προτάσεις τους δεν ήταν κακές. O Αποστόλης Τρίτας, οργανωτικό άτομο, έφερε καινούριο κόσμο στη Λέσχη. Έπεισε πως η λέξη Τουρισμού στον τίτλο δεν ήταν απαραίτητη και, παρά τις αντιρρήσεις κάποιων φανατικών στριτάδων, το ΛΕΜΟΤ σημαίνει πλέον Λέσχη ΕλλήνωνΜοτοσικλετιστών με την ευρύτερη έννοια. Πρώτος στόχος αυτού του νεοτερισμού ήταν τι άλλο, οι αγώνες. Ένας τομέας που θα διεύρυνε τις δραστηριότητες, τη φήμη και που οπωσδήποτε θα καταξίωνε τη θέση της λέσχης, μια και οι λέσχες των αυτοκινήτων αυτό έκαναν. Πρέπει να επισημανθεί, ότι παρά τη μικρή της τότε ηλικία, η ΛΕΜΟΤ είχε κάνει μεγάλα βήματα πέρα από τη διοργάνωση εκδρομών και γι αυτό της αξίζει ένα μεγάλο μπράβο. Στάλθηκαν επιστολές και διαμαρτυρίες προς τα υπουργεία και τις αρμόδιες αρχές, κυρίως για την απαράδεκτη αντιμετώπιση του δικύκλου από την πολιτεία. Αποκορύφωμα ήταν η διοργάνωση της μεγαλύτερης συγκέντρωσης και πορείας μοτοσικλετών, στα τέλη του 83 στο κέντρο της Αθήνας. Πάνω από 4.000 δίκυκλα συγκεντρώθηκαν στο Πεδίο του Aρεως και διασχίζοντας το κέντρο της Αθήνας, ανέβηκαν την Κηφισίας χωρίς να δημιουργηθεί το παραμικρό επεισόδιο. Το 1981 διοργανώνεται ο πρώτος αγώνας enduro. Εκκίνηση δόθηκε από την πλατεία της Πεντέλης, ενώ ο τερματισμός έγινε στην παραλία της Γλυφάδας μπροστά στο Δημαρχείο, έπειτα από μια διαδρομή 100 χιλιομέτρων εκ των οποίων τα 70 ήταν χώμα. Μια πανέμορφη, για όσους την έζησαν, ιστορία...Οι χωματεροί της ΛΕΜΟΤ όμως δεν έμειναν ικανοποιημένοι. Θεώρησαν ότι η ΕΛΠΑ (δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει αγώναςμηχανοκίνητων χωρίς την έγκρισή της) είχε καπελώσει τη διοργάνωση, με αποτέλεσμα να μη βγει αυτό που έπρεπε. Πολλοί δεν το κατάλαβαν αυτό τότε, όμως αργότερα, όταν οι Λεμοτιανοί εντουράδες έστησαν το πρώτο εναλλακτικό Αττικόεντούρο, διαπίστωσαν όλοι τι σημαίνει εντούρο και ποιοι είναι αυτοί που πραγματικά ξέρουν να το διοργανώνουν. Τότε βέβαια είχε φτιαχτεί και μια άλλη λέσχη μοτοσικλέτας, ηΕΛΜΟΠ, που στην κυριολεξία έγλυφε την ΕΛΠΑ και έπαιρνε κάποιες διοργανώσεις. Όμως οι σκοποί αυτής της λέσχης και ειδικά του προέδρου της, κάποιου Σέρβου που ούτε πώς γράφεται η λέξη μοτοσικλέτα δεν ήξερε, ήταν σκοτεινοί. Αυτό αποδείχθηκε όταν η ΕΛΜΟΠ διαλύθηκε, λόγω οικονομικών ατασθαλειών του προέδρου της. Χάρη λοιπόν σ αυτά τα εναλλακτικά εντούρο, η ΛΕΜΟΤ απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα. O Αποστόλης Τρίτας, ο Θεόδωρος Δελαπόρτας και ο Γιώργος Αλεξίου συνέχισαν να ανακαλύπτουν πανέμορφες διαδρομές και να στήνουν μοναδικούς αγώνες με πανελλήνια πλέον συμμετοχή όπου οι μοτοσικλέτες ξεπερνούσαν πολλές φορές τις 100. H ΕΛΠΑ φυσικά δεν το καλόβλεπε και φρόντιζε πολλές φορές να το χαλάει, ειδοποιώντας τα τοπικά αστυνομικά τμήματα να τρέξουν να συλλάβουν τους παράνομους κοντράκηδες... Ποιο περιπολικό όμως μπορούσε να σκαρφαλώσει εκεί που πήγαιναν οι εντουράδες; Αρκετές φορές βέβαια έγιναν κυνηγητά που τα διηγούμασταν μετά και γελούσαμε. Οι αγώνες γίνονταν, συμπλήρωναν πρωταθλήματα και έβαλαν τη σωστή βάση για την ανάπτυξη του εντούρο. Το σπορ φυσικά ξέφυγε από τα όρια της Αττικής και της ΛΕΜΟΤ. Επαρχιακές λέσχες ή και παρέες ακόμα, έστηναν πανέμορφους αγώνες όπου πήγαιναν και λάμβαναν μέρος όλοι. Διοργανώσεις όπως του Ολύμπου από τον Πάνο Βάη και τοadventure club, της Ζήρειας από τον Βασίλη Λιάκο, της Λέσχηςτου Ξυλόκαστρου, της Αργολίδας από τον Σπύρο Καχριμάνη, τηςΛέσχης του 'ργους και της Θεσσαλονίκης από τον ΜΟΘ είναισταθμοί στην ιστορία του ελληνικού enduro.
Έτσι μεγάλωσε η ΛΕΜΟΤ. Με ή χωρίς το Τουρισμού στον τίτλοτης, θέριεψε και μάζεψε πολύ κόσμο γύρω της. O χώρος στην
Αχιλλέως ήταν πια πολύ μικρός, αλλά και τα οικονομικά τηςλέσχης αρκετά καλύτερα, ώστε να γίνει το βήμα και νααποκτήσουν τα μέλη της ένα εντευκτήριο.Το υπόγειο που βρέθηκε στην Καλλιρόης 33, πληρούσε όλες τιςπροδιαγραφές. Κεντρικό, με χώρο να παρκάρουν οι μοτοσικλέτεςκαι είσοδο με ράμπα για να μπαίνουν μέσα και να γίνεται οτεχνικός έλεγχος πριν από τους αγώνες.H ΛΕΜΟΤ μετακόμισε εκεί το 1983. O χώρος φτιάχτηκε και έγινε
φιλόξενος. Στη συνέχεια το τμήμα της αίθουσας με τη ράμπαεγκαταλείφθηκε και ο χώρος εξωραΪστηκε και έγινε όπως είναισήμερα.Τους παλιούς φίλους της λέσχης δεν τους βρίσκεις εκεί. Τισημασία έχει όμως; Οι άνθρωποι αλλάζουν, αλλά οι ιδέεςπαραμένουν. Εκείνο που μετράει είναι η θετική εξέλιξη και τοκαλό που βγαίνει από τις προσπάθειες κατά τη διάρκεια τηςπορείας.Όλοι βάζουν ένα λιθαράκι. Τα ενεργά μέλη της ΛΕΜΟΤ συνεχίζουνσήμερα την ιδέα των 5 ιδρυτών της που συντάχθηκε στις 3Φεβρουαρίου 1979 και στάλθηκε στον ειδικό Τύπο. Μαζί μ αυτήν
δημοσιεύθηκε και ο εσωτερικός κανονισμός της Λέσχης που δενείναι τίποτ άλλο παρά ο δεκάλογος του καλού μοτοσικλετιστή.Όσοι πάτε στη Λέσχη, θα βρείτε μαζεμένους αρκετούς κάθεΔευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή απόγευμα, για να συζητήσετε καιν_ ανταλλάξετε απόψεις. Αναζητήστε και κάποιους από την παλιάπαρέα, που ποτέ δεν έλειψαν από κοντά της. O Γιώργος Βούλγαρης
και ο Δημήτρης Πουλιέζος έχουν πολλά να σας πουν  αυτοίβρίσκονται εκεί από την αρχή. Ευχόμαστε να μην υπάρξειτέλος...

BOX
Λ.Ε.Μ.Ο.Τ.
Λέσχη Ελλήνων Μοτοσικλετιστών Τουρισμού
ΑΘΗΝΑ
3 Φεβρουαρίου 1979
 
Αγαπητοί μας Συνάδελφοι,Με σκοπό να σας ενημερώσουμε σχετικά με την υπό ίδρυσηΛ.Ε.Μ.Ο.Τ. (Λέσχη Ελλήνων Μοτοσικλετιστών Τουρισμού), σαςστέλνουμε τούτη την επιστολή. Αφού στην αρχή γυρίσαμε διάφορα ζαχαροπλαστεία με σκοπό τηνεύρεση ενός και σημειοθέτησή του σαν τόπου συναντήσεων,καταλήξαμε στο πάνω στην παραλιακή καμπύλη του Παλιού Φαλήρου στέκι κάτω από τη μυθική racing επωνυμία  Le Mans_ (ιδανικό σε χώρο parking και θέας μηχανών) και ορίσαμε εβδομαδιαία μέρα και ώρα συγκεντρώσεων Τετάρτη 7 μ.μ. Μαζεύονται 20 με 25 πιστοί κατά μέσον όρο. Έχει επίσης σημειωθεί ενδιαφέρον καισε άλλες πόλεις της Ελλάδος. Όσοι πιστοί προσέλθετε!Μέχρι στιγμής έχουν πραγματοποιηθεί εξορμήσεις στην ΑρχαίαΚόρινθο, Κόρφο, Φτέρη, Τολό, Μυκήνες, Καλαμάτα στα weekends
και ποικίλες γύρω στην Αττική. Το πλήθος συμμετοχών σταgroups εξόδου από την πόλη αυξάνεται διαρκώς. Ξεκινώντας από
τον αριθμό 2 πριν από τα Χριστούγεννα και φτάνοντας στον 10μηχανές και 14 αναβάτες.Στο μεταξύ ψηφίστηκε από 20 μέλη ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (σας στέλνουμε το 1ο κεφάλαιο που αναφέρεται στις ΓενικέςΥποχρεώσεις και τη Συμπεριφορά των μελών) και εκλέχτηκανΠρόεδρος και 4 μέλη της Οργανωτικής Επιτροπής με αρμοδιότητεςτη σύνταξη Καταστατικού, Εσωτερικού Κανονισμού και γενικά τονσυντονισμό των κινήσεων, εκτός από την οργάνωση ταξιδιών μεΜοτοσικλέτες.Θυμίζουμε ότι σκοποί μας είναι η άνοδος του επιπέδου τουΔίτροχου στη χώρα μας, η άψογη οδήγηση, συμπεριφορά, και ασφάλεια των μελών μας, η έρευνα για σωστότερες συνθήκες γιατη ζωή της μοτοσικλέτας, η αλληλεγγύη όλων των ΕλλήνωνΜοτοσικλετιστών, η επαφή με τις λέσχες του εξωτερικού καιτελικά η βοήθεια και ενημέρωση προς κάθε νέο αναβάτη.Πάντα δίπλα σας.Για την υπό ίδρυση ΛΕ.ΜΟ.Τ.Aρις ΚωστάκιςΠαναγιώτης ΚαράμπελαςΒασίλης ΤσάμηςΠαναγιώτης ΚανιαμόςΝίκος Σωτηρόπουλος - η Οργανωτική Επιτροπή- Πρόεδρος- Road Captain
- Μέλη 
ΛΕ.ΜΟ.Τ.

Προσωρινός εσωτερικός κανονισμός Λέσχης
Μοτοσικλετιστών Τουρισμού

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 1ον: ΓΕΝΙΚΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ KAI ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΜΕΛΩΝ.

A) ΑΠΩΤΕΡΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ EINAI H ΠΡΟΑΓΩΓΗ TOY
ΜΟΤΟΣΙΚΛΕΤΙΣΤΙΚΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ KAI TA ΜΕΛΗ ΣΑΝ
ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΗΣ, EXOYN ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ NA EINAI H EIKONA TOY ΑΨΟΓΟΥ
ΜΟΤΟΣΙΚΛΕΤΙΣΤΗ.

β) TA ΜΕΛΗ ΠΡΕΠΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ NA ΦΟΡΟΥΝ ΚΡΑΝΟΣ ME ΠΡΟΣΩΠΙΔΑ Ή
ΓΥΑΛΙΑ KAI ΓΑΝΤΙA

γ) ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ ΣΤΑ ΜΕΛΗ NA ΦΟΡΟΥΝ ΜΠΟΤΕΣ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΙΣ
ΜΑΚΡΙΝΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

δ) OI ΜΟΤΟΣΙΚΛΕΤΕΣ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΠΡΕΠΕΙ NA EINAI ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΑΡΙΣΤΗ
MHXANIKH ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. H ΔΕ ΕΞΑΤΜΙΣΗ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ NA
EINAI ΘΟΡΥΒΩΔΗΣ.

ε) EINAI ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΝ ΓΙΑ TA ΜΕΛΗ NA KATEXOYN ΑΔΕΙΑ
ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΜΟΤΟΣΙΚΛΕΤΑΣ, ΑΔΕΙΑ ΙΚΑΝΟΤΗΤΟΣ ΟΔΗΓΗΣΕΩΣ KAI
ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΣ ΔΙΚΥΚΛΟΥ ΩΣ KAI NA TA ΦΕΡΟΥΝ ΜΕΘ' ΑΥΤΩΝ.

στ) EINAI ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ H ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΙΣ ME TON K.O.K., ΤΙΣ
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ KAI TA ΣΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΡΟΧΑΙΑΣ.

ζ) TA ΜΕΛΗ ΠΡΕΠΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ NA ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ NA ΟΔΗΓΟΥΝ ΗΣΥΧΑ KAI
ΣΥΝΕΤΑ, NA MHN ΠΑΡΑΣΥΡΟΝΤΑΙ ΣΕ ΚΟΝΤΡΕΣ, ΣΦΗΝΕΣ, ΘΟΡΥΒΩΔΕΙΣ
ΔΙΕΛΕΥΣΕΙΣ ME ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΕΞΑΤΜΙΣΕΙΣ, ΩΣ KAI ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ
ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΕΚΘΕΣΕΙ TON EAYTO ΤΟΥΣ, TH ΛΕΣΧΗ KAI TO ΣΥΝΟΛΟ
ΤΩΝ ΜΟΤΟΣΙΚΛΕΤΙΣΤΩΝ ΔΥΣΜΕΝΩΣ ΣΤΗΝ KOINH ΓΝΩΜΗ.

η) TA ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΛΕ.ΜΟ.Τ. ΣΑΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΠΡΕΠΕΙ NA
ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΦΙΛΙΚΑ KAI NA ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΟΥΝΤΑΙ,
ΙΔΙΩΣ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΟΔΙΚΩΝ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ, ΒΛΑΒΩΝ Κ.ΛΠ.
(ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ).

θ) ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ, ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ KAI ΕΚΔΗΛΩΣΗ
ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΠΛΑΙΣΙΩΝ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ, ΩΣ KAI ΚΑΘΕ ΚΟΜΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ
ΣΚΟΠΩΝ KAI ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΑΥΤΗΣ.

ι) TA ΜΕΛΗ ΠΡΕΠΕΙ NA ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ NA ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΙΣ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ, ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΕΚΔΡΟΜΕΣ, KAI ΠΑΝΤΟΣ ΕΙΔΟΥΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ, ΩΣ KAI NA ΔΙΑΔΙΔΟΥΝ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΑΥΤΕΣ.


Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...