09 December 2012

''Σύντροφος''






Κυνηγώντας για πολλά χρόνια με τα σκυλιά που εκπαίδευε ο πατέρας μου, ένιωθα παρότι είχα κάρπωση και εμπειρίες ότι κάτι έλειπε.Τα σκυλιά αναζήτηση, φερμα, απορτ, ήταν τέλεια αλλά εγώ ένιωθα ότι κάτι ακόμη χρειαζόταν για να νιώσω γεμάτος από αυτό που λέμε κυνήγι.

Κάποια στιγμή πριν 9 χρόνια αποφάσισα να μεγαλώσω μόνος μου ένα κουτάβι από γέννα του ενός από τα δυο θηλυκά που είχαμε. Ήξερα τις δυσκολίες που θα είχα και που πιστεύω είναι για πολλούς κυνηγούς κοινές, όπως το που θα μένει, η σύζυγος σε καμιά περίπτωση δεν θα το ήθελε μέσα στο σπίτι.Όχι ότι εγώ το θέλω αλλά είμαι πιο ελαστικός.Ποιος θα το πρόσεχε σε περίπτωση που έπρεπε να φύγω για μεγάλο χρονικό διάστημα από το σπίτι λόγω δουλειάς και δεν θα μπορούσα να το έχω μαζί μου.Παρόλα όμως τα προβλήματα αποφάσισα ότι θέλω να το μεγαλώσω και βρέθηκα Αύγουστο μήνα με ένα θηλυκό Αγγλικό Σεττερ 3 μηνών.




Έτυχε εκείνο το διάστημα να δουλεύω στη περιοχή μου και μάλιστα από τύχη όταν το πήρα ξεκινούσε και η άδεια μου.Σίγουρα βοήθησαν και τα παιδιά μου τις πρώτες μέρες που είναι και οι δύσκολες για το κουτάβι που θέλει παρέα και διαρκή επιτήρηση στο να μάθει να κάνει την ανάγκη του έξω.Ο σκύλος τις πρώτες μέρες μεταφερόταν από το εσωτερικό του σπιτιού που το είχαμε όσο η σύζυγος έλειπε στη δουλειά, στη σοφίτα , και έξω για βόλτα. 
Μέσα σε 2-3 μέρες είχε μάθει να κάνει την ανάγκη του έξω, να μένει μόνο του για κάποια ώρα, να κάθετε ήσυχα μέσα στο αυτοκίνητο.Συνωμοσίες με τα παιδιά για το πως θα κάνουμε μπάνιο τη Λουλου,( το όνομα της) , στη μπανιέρα χωρίς να το καταλάβει η σύζυγος, πως θα καλύψουμε το δαγκωμένο πόδι της καρέκλας... Έτυχε να πάμε και ένα δεκαήμερο στο εξοχικό με αποτέλεσμα η προσαρμογή της Λουλου στην οικογένεια έγινε ευκολότερη. 
Εκεί έμαθε να περπατά και με λουρί. Πέρασε έτσι ένας μήνας και ο σκύλος είχε προσαρμοστεί πλήρως στη νέα του οικογένεια και κατοικία.
Έλα μου ντε ότι βγήκε δουλειά στη Κέρκυρα και έπρεπε να πάω για δυο μήνες. Οπότε η Λουλου έπρεπε να έρθει μαζί μου.Δεν ήθελα να την αφήσω στο πατέρα μου γιατί πίστευα ότι η αρχή είναι κρίσιμη για τη μετέπειτα σχέση μας. Ήσυχη ήταν, καθαρή, είχε μάθει να μένει σε κουτί μεταφοράς για αρκετή ώρα, κάτι που και εγώ επεδίωξα μετά από άρθρο που είχα διαβάσει, το λουράκι ήδη το γνώριζε, έτσι το αποφάσισα να έρθει μαζί μου.






Φόρτωσα στο ciencento βαλίτσα και κουτί μεταφοράς σκύλου και φύγαμε.Το ξενοδοχείο που θα έμενα δεχόταν σκυλιά αλλά και ποιος θα μπορούσε να πει όχι σε δυο μακριά τριχωτά αυτάκια, και δυο θλιμμένα μάτια.Το έργο ήταν ανέγερση ενός μεταλλικού κτιρίου, οπότε ο σκύλος μπορούσε να είναι μαζί μου όλη μέρα.Το πρωί βγαίναμε έξω, έκανε η Λουλου την ανάγκη της,μπαίναμε στο αυτοκίνητο,10 λεπτά να φτάσουμε στο εργοτάξιο, την τάιζα την έδενα έξω από το λυόμενο γραφείο που είχα, με πρόσβαση στο κουτί μεταφοράς,και την έλυνα στα διαλείμματα για βόλτα , παιχνίδι,και εκπαίδευση στο απορτ. 

Αυτό που κατάλαβα είναι ότι ο σκύλος αγαπάει τη ρουτίνα. Θέλει να βγαίνει στις ίδιες ώρες κάθε μέρα, να τρώει τις ίδιες ώρες να κοιμάται τις ίδιες. Σπουδαιότερο, να είναι με το αφεντικό του.
Να γινουν’’ αγέλη’’.Το βραδάκι στη ταβέρνα κάτω από το τραπέζι, για καφέ το ίδιο,και το βράδυ στο δωμάτιο στο πατάκι που είχα φέρει ειδικά γι αυτήν.Δεν θα πω για το τι γινόταν με το ωραίο φύλο όταν έβλεπε το σκυλάκι... 
Γενικά ο σκύλος ήταν μαζί μου 24 ώρες το 24ωρο. Πέρασαν οι δυο μήνες και επιστρέψαμε σπίτι.Η Λουλου έμεινε σε ειδικά διαμορφωμένο μέρος στο γκαράζ 3χ2 μέτρα. Με πλακάκι κάτω στο οποίο έριξα ροκανίδι για εύκολο καθάρισμα σε περίπτωση ''ατυχήματος''. Το πρωί πριν φύγω για δουλειά σηκωνόμουν 15 λεπτά νωρίτερα την έβγαζα βόλτα για 10-15 λεπτά και μετά το απόγευμα για 30-40 όταν γυρνούσα από τη δουλειά. Είχα αρχίσει να τη βγάζω και στα κοντινά χωράφια που γνώριζα είχε πέρδικες αλλά πιστεύω ήταν νωρίς.Επειδή τότε άκουγα διάφορα, ότι ‘’ χαλάω’’ το σκύλο και ότι είναι ‘’ αμαρτία’’ να μένει μέσα στο γκαράζ έχω να πω ότι αμαρτία είναι να έχεις το σκύλο δεμένο σε ένα δένδρο για μήνες χωρίς να ασχολείσαι μαζί του και όχι αυτό. 
Όταν άνοιγα τη πόρτα του γκαράζ ο σκύλος χωρίς πρόσταγμα έμπαινε στο αυτοκίνητο και το αντίθετο, όταν άνοιγα τη πίσω πόρτα του αυτοκινήτου έτρεχε να μπει στο χώρο του. Είχε πιάσει ήδη τους 6 μήνες και ήδη ερχόταν μαζί μου στο κυνήγι. 
Από φερμα τίποτα αν και ήταν νωρίς, αλλά από απορτ αρκετά καλά με λίγο ζόρι στα πυκνά αγκάθια. Τσίχλες κοτσύφια δεν χάναμε εφόσον βέβαια δεν έπεφταν μέσα σε βάτα. Και τι δεν άκουσα! ‘’είναι λάθος να βάζεις το σκύλο στα κοτσύφια θα τον χαλάσεις’’Εγώ το μόνο που έβλεπα ήταν ένα ευτυχισμένο σκυλί που ήταν με το αφεντικό του και χαίρονταν να φέρνει τα χτυπημένα κοτσύφια.
Κοντά στο Γενάρη 8 μηνών την πήγα για πρώτη φορά σε μέρος που ήξερα ότι κρατούσε μπεκάτσα. Είχε παγωνιά εκείνη τη μέρα οπότε είχαμε κάποια πιθανότητα να πέσουμε πάνω σε εύκολα πουλιά.
Η Λουλου όμως ενδιαφερόταν περισσότερο για τα κοτσύφια και όχι να βρει τις μπεκάτσες.Πέφτουμε πάνω σε δυο πουλιά τα οποία τα σήκωσε χωρίς φερμα, δημιουργώντας αμφιβολίες αν τελικά τη χάλασα και είχαν δίκιο σ’αυτα που μου έλεγαν.Έκλεισε το κυνήγι ήρθε Μάρτιος αλλά εγώ συνέχιζα να βγάζω το σκύλο με κάθε ευκαιρία στο κάμπο και στο βουνό.
Η Λουλου στην υπακοή ήταν τέλεια, στο απορτ, και έβλεπα ότι και στην αναζήτηση στο ανοιχτό έκανε ανοιχτά λασσε των 50-60 μέτρων αριστερά-δεξιά χωρίς ποτέ να μείνει πίσω μου.Μια μέρα που την έβγαλα σε γνωστό μέρος και την είχα να τρέχει στα χωράφια ενώ εγώ ακολουθούσα με το αυτοκίνητο με χαμηλή ταχύτητα, τη βλέπω γυρνάει απότομα και καρφώνετε σε φερμα.
Σταματάω , κατεβαίνω, περπατώ κάπου 20 μέτρα τη πλησιάζω και βλέπω ότι συνεχίζει τη φερμα. Μετά από προτροπή μου κάνει άλλα 4-5 μέτρα και ξανά φερμα.
Συνεχίστηκε αυτό για αλλά 20-30 μέτρα ώσπου σηκώθηκε ένα ζευγάρι καμπίσιες και την έσπασε. Ήταν η πρώτη της φερμα.
Την χάιδεψα ως ανταμοιβή και από εκείνη τη στιγμή φέρμαρε οτιδήποτε! Γάτες, κότες, χελώνες! Βρήκα το μπελά μου. Ποντα 50 μέτρα για χελώνα!
Κρατιόμουν να μην τη μαλώσω γιατί μπορεί να καταλάβαινε ότι δεν θέλω τη φερμα.Ο πατέρας μου είπε ''αστην μην τη δίνεις σημασία να καταλάβει ότι δεν ενδιαφέρεσαι και θα το κόψει''. Πράγματι όταν χρόνισε το είχε κόψει οπότε περίμενα τα ορτύκια για να δω τι θα κάνει.Στο μεταξύ σχεδόν καθημερινά την έβγαζα στις καμπίσιες με αποτέλεσμα να φερμαρει χαμηλά, όχι ξαπλωτά και να κρατάει φερμα μέχρι 11 λεπτά μετρημένη με το ρολόι. Κάπου διάβασα ότι για κάνει σταθερή φερμα ο σκύλος μη του τη σπάσεις.
Την άφηνα και άφριζε...





Έφθασε ο Αύγουστος αλλά στα εκπαιδευτικά δεν είχε τύχει να σηκώσω ορτύκι.
Όποτε πήγαινα στα τυφλά αν και η αγάπη είναι στη μπεκάτσα όχι στο ορτύκι.
Δυο μέρες πριν τη βγάζω για να βρούμε που κρατάει ορτύκια φερμάρει ο σκύλος και γύρω του πετάγονται προς όλες τις κατευθύνσεις ορτύκια. Εκείνη κόκαλο!
Το παίρνω απόφαση και στην έναρξη ο σκύλος φερμαρε εγώ ξεσήκωνα. 
Από απορτ δεν χάσαμε τίποτα. Είχαμε αρχίσει πλέον να γινόμαστε ''αγέλη''.
Να επικοινωνούμε χωρίς να μιλάμε. Όταν σήκωνα το όπλο προς μια κατεύθυνση κοιτούσε προς τα εκεί. Όταν καθόμουν για καρτέρι, καθόταν πλάι μου.Γενικά είχαν ταιριάξει τα χνώτα μας. Περίμενα να έρθει ο Νοέμβρης για να τη δω τι θα έκανε στις μπεκάτσες που ήταν και ο στόχος.
Στο μεταξύ που και που πηγαίναμε για τσίχλες- κοτσύφια –φασσες. 
Αρχές Δεκέμβρη και μπεκάτσα δεν είχαμε σηκώσει ακόμα. Είχαμε γυρίσει όλα τα βουνά και τα δάση και τίποτα.Με έτρωγε η περιέργεια πως θα τα πάει. Βγαίνω μια βόλτα ένα μεσημέρι Κυριακής σε μέρος που ήξερα ότι κρατάει πουλιά. Είχε περάσει ήδη 1 ώρα και δεν βγάλαμε τίποτα. Περπατώ πλάι σε ένα ρεματάκι γύρω στο ένα μέτρο βαθύ που το καλύπτουν διάφορα πυκνούρια 3-4 μέτρα ψηλά αλλά το έδαφος από κάτω καθαρό. Τότε δεν χρησιμοποιούσα μπιπερ η κουδούνι. Ακόμα το αποφεύγω όταν δεν είμαι σε πυκνό δάσος. Χτυπάει το τηλέφωνό και σταματώ να μιλήσω. 
Όμως έχω και το νου μου στη Λουλου που βρίσκεται μέσα στο πυκνό ακριβώς δίπλα μου. Ενώ συνεχίζω να μιλάω στο κινητό αντιλαμβάνομαι ότι ο σκύλος δεν ακούγεται ούτε φαινότανε πουθενά. Τελειώνει η συνομιλία και με τη σφυρίχτρα καλώ το σκυλί.Τίποτα. Δεύτερη φορά και ψάχνω να την εντοπίσω. Επικρατεί αυτή η νεκρική ησυχία που αν έχετε προσέξει υπάρχει πάντα στη φερμα.
Αν δεν υπάρχει αυτό το μπιπερ που χαλάει τα πάντα. Είναι ακριβώς κάτω από μένα σε θέση φερμας. Παροτρύνω να τη σπάσει και σηκώνονται δυο μπεκάτσες μαζί προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Πήρα τη μια την οποία μου την έφερε στα πόδια μου. Κοιτάω το κινητό...8 λεπτά κλήσης.



Ήταν οι πρώτες φερμαριστές μπεκάτσες. Μπορώ να διηγηθώ εκατοντάδες περιστατικά που έζησα 9 χρόνια τώρα μαζί της. Εμπειρίες που μας έκαναν και τους δυο καλύτερους. 
Αλλά το σπουδαιότερο για μένα: βρήκα τον σύντροφο μου στο κυνήγι και όχι μονό. Είμαστε ''αγέλη''. Από τότε μαζί έχουμε κυνηγήσει τα πάντα με επιτυχίες και αποτυχίες, πέρα από νούμερα, με μια ιδιαίτερη αδυναμία στη μπεκάτσα. 

© Ordinary mortal

Το βλέμμα που μου λέει ''που κοιτάς? μπροστά είναι!!!''



Από τις 9 Δεκέμβρη 2012 η Λουλού δεν θα με συντροφεύει πια στα κυνήγια, στο πρωινό τσιγάρο στην αυλή, στην Απριλιάτικη βόλτα.
Σ' ευχαριστώ για τα μαθήματα που μου έδωσες, την υπομονή σου στις αποτυχίες μου,τις αξέχαστες κυνηγετικές εμπειρίες που ζήσαμε μαζί σύντροφε.

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...