28 February 2013

Τέλος κυνηγετικής σεζόν 2012-2013




Άλλη μια κυνηγετική χρονιά έλαβε τέλος...Εκτός από την έναρξη δυστυχώς, δεν μπόρεσα να πάρω μέρος στα τεκταινόμενα του κυνηγιού λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων που με κράτησαν μακριά από Ελλάδα και κυνήγι.
Μια χρονιά που απ ότι είδα και διάβασα σαν απλός θεατής θα πρέπει να ήταν αρκετά καλή θηραματικά αλλά με πολλά άσχημα και δυσοίωνα για το κυνήγι. Επιθέσεις λύκων, λύσσα, θάνατοι ανθρώπων και σκύλων από ατυχήματα και φόλες..γεγονότα που μόνο λύπη φέρνουν.

Αυτή τη χρονιά που είναι και η πρώτη στην οποία δεν βγήκα στο βουνό φθινόπωρο - χειμώνα εδώ και είκοσι χρόνια τουλάχιστον, έβλεπα απλός θεατής αυτά που ζούσε ο κάθε κυνηγός, νέος η γέρος, άνεργος η όχι, με παρέα η μόνος του μέσα από μια οθόνη υπολογιστή  προσπαθώντας  να δω αυτό που έβλεπαν , αυτό που ένιωθαν , τη στιγμή της φέρμας, το κλαφούνισμα, το απορτ. Να ακούσω το μπίμπερ, τα κουδούνια,  τη τουφεκιά του λαγα από απέναντι, τις φωνές της παγάνας.

 Μέσα από αυτή τη καθημερινή αναζήτηση για το πώς πήγε ο κάθε Ελληνας κυνηγός ανά όλη την Ελλάδα είδα από τη ματιά του άσχετου με το κυνήγι θεατή. Κατάλαβα ότι ίσως και αποστροφή να νιώθει κάποιος όταν βλέπει πέντε νεκρά πουλιά μες τα αίματα κρεμασμένα απο το λαιμό  στα χέρια κάποιου που το χαμόγελο μαρτυρά ικανοποίηση με σχόλια "Τις ξέσκισες  τις ρήμαξες, μπραβο Καραμήτρο είσαι Θεός!"Για μένα είναι θηρευμενες μπεκάτσες, πέρδικες, τσίχλες, πιθανόν μετά από ώρες περπατήματος και αναζήτησης με σκύλο που έχει στη πλάτη του δεκάδες ώρες εκπαίδευσης και οικονομικού κόστους. Αλλά για εκείνον..είναι αθώα πλάσματα που έπεσαν από το τουφέκι κάποιου μανιακού. Θα μου πείς ''και τι με κόφτει τη βλέπει ο άσχετος?" Δυστυχώς όλοι οι άνθρωποι δεν είμαστε ίδιοι σε αυτόν το πλανήτη και όλοι δεν ασχολούμαστε με τα ίδια πράγματα.Ζούμε σε μία κοινωνία η οποία θέλουμε δεν θέλουμε η μια ομάδα θα έρθει σε αντιπαράθεση με κάποια άλλη.Το να αρχίσουμε να αναλύουμε τι είναι σωστό και τι λάθος δεν νομίζω ότι θα βγάλει κάπου.Θα μετρήσει ποιος έχει την δυνατότερη φωνή η οποία προέρχεται από την οργάνωση και τον αριθμό των ατόμων που έχει η ομάδα. Θα πρέπει να σκεφτούμε ότι βγάζοντας στη δημοσιότητα φωτογραφίες θηραμάτων ίσως μεταφέρουμε τη χαρά μας σε αυτούς που ξέρουν να τη καταλάβουν αλλά συγχρόνως δίνουμε αφορμή η άλλη ομάδα να γίνει δυνατότερη μαζεύοντας μέλη τα οποία είναι παντελώς άσχετα στο να κρίνουν αν αυτό που βλέπουν είναι θήραμα ή ένα νεκρό πουλί.

Με ενόχλησε αφάνταστα όταν διάβαζα για ατυχήματα μεταξύ κυνηγών. Δηλαδή πόσο άσχετοι πρέπει να κυκλοφορούν ανάμεσα μας? Κάποτε όταν κινδύνεψε ο σκύλος μου από πυρά ατόμου τον οποίο εγώ τον είχα προσκαλέσει να έρθει μαζί μου, τον ξεφτίλισα και τον έστειλα να αναθεωρήσει τις ιδέες του περί κυνηγιού. Αν το κράτος δεν μπορεί να κρίνει ποιος είναι άξιος να φέρει όπλο τότε θα πρέπει να το κάνουμε εμείς. Αμαυρώνετε η ομάδα των κυνηγών από κάποιους που νομίζουν ότι επειδή είναι νόμιμοι είναι και κυνηγοί.Το είπα ξανά..οι εξετάσεις θα πρέπει να έχουν αξιολόγηση από έμπειρους και ταυτοποιημένους κυνηγούς στον κυνηγότοπο σε πραγματικές συνθήκες.Το χαρτί ΔΕΝ σε κάνει κυνηγό.

Αυτή τη στιγμή βλέπω ότι κάποιες δικτυακές ομάδες ( Duck Unlimited Greece ) προσπαθούν να οργανώσουν τα μέλη τους στην βελτίωση του οικοσυστήματος ανάλογα με το θήραμα που ασχολούνται. Πιστεύω ότι ίσως είναι το καλύτερο μπορεί να συμβεί στο χώρο του κυνηγιού.Αυτό προβάλει την ομαδικότητα που πρέπει να υπάρχει στο κυνήγι.Μέσα από την ομάδα θα δούμε αν πραγματικά είμαστε κυνηγοί.Οι σύντροφοι στο κυνήγι θα κρίνουν αν είμαστε καλοί κυνηγοί και όχι τα Like στο Facebook. Πέρνοντας μέρος στις εργασίες για την βελτίωση του οικοσυστήματος μαθαίνεις ότι κυνηγός δεν είναι μόνο αυτός που κρατά το όπλο, αλλά αυτός που αγαπά και σέβεται τη φύση.

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...