24 March 2013

Αυτοκριτική...

Μέχρι στιγμής στα 44 χρόνια μου, έχω βιώσει ουκ ολίγες κωμικοτραγικές καταστάσεις όσον αφορά την εμφάνιση μου, τα χόμπι μου, τη ζωή μου. Είχα ένα πρόβλημα με τις "ταμπέλες".Αυτές που σου κολλάνε άνθρωποι που δεν σε ξέρουν καλά καλά. Άλλες φορές με στεναχωρούσαν  άλλες με προβλημάτιζαν, και άλλες ήταν αφορμή για επαναστάσεις απέναντι στο κατεστημένο της εποχής και τις αποφάσεις ότι εγώ θέλω να κινούμαι αντίθετα στο ρεύμα.



Από το δημοτικό ακόμα είχα δεχτεί παρατηρήσεις και απειλές ότι δεν θα με δεχτούν στο σχολείο, ότι θα με διώξουν, και άλλα κουφά, με αφορμή το μακρύ μαλλί που συνήθως είχα! Λες και κακό μεγάλο θα μου έκαναν. Από ότι φαίνεται δεν ακολουθούσα τα στάνταρτ καθωσπρεπισμού της εποχής.. Σημασία έχει πως 7-8 χρονών παιδί τότε, είχα νιώσει άσχημα για τις κριτικές που δεχόμουν με αποτέλεσμα για κάποιο διάστημα να πηγαίνω σχολείο "σφιχτός", "κλειδωμένος" και όχι "άνετος".

Αργότερα σαν έφηβος, λάτρης της Heavy Metal και των δίτροχων  είχα ταμπέλες πάνω μου οι οποίες ουδεμία σχέση είχαν με την πραγματικότητα."ρεμάλι", "αλήτης", "καμικάζι", "χούλιγκαν" ήταν από τα λίγα που με ακολουθούσαν για πολλά χρόνια....



Έχω όμως ένα πρόβλημα,...όχι πρόβλημα, κατάρα. Θυμάμαι αρκετά καλά. Ίσως ξεχνάω ονόματα και αριθμούς γιατί πιθανόν είναι για μένα άχρηστα για να τα αποθηκεύσω, θυμάμαι πρόσωπα και καταστάσεις, λόγια ανθρώπων σε συγκεκριμένες στιγμές  εκφράσεις προσώπων όταν τα έλεγαν, χειρονομίες, βλέμματα. Κατάρα γιατί όταν έρχομαι απέναντι στο πρόσωπο που μου τα είπε όσα χρόνια και να περάσουν, αυτομάτως έρχονται μπροστά στα μάτια μου και στα αυτιά μου μπλοκάροντας κάθε επιθυμία συγχώρεσης για το πρόσωπο του.....Ένας από αυτούς κάποιος δάσκαλος που είχα στο δημοτικό τον οποίο δεν συνάντησα ποτέ ξανά για να του ''χώσω''. Ίσος προς ίσο:

Ρε δάσκαλε! και όλοι οι ομοϊδεάτες σου, που αποκτώντας  ένα πτυχίο δασκαλάκου σε εποχές που το 30% της Ελλάδος ήταν αγράμματοι άνθρωποι, αγρότες, πρόσφυγες, μεροκαματιάρηδες, ποιος σου έδωσε την εξουσία να κουμαντάρεις τα θέλω του κάθε παιδιού? Ποιός σου έδωσε την εξουσία να λές τι είναι καλό και τι κακό στους γονείς των παιδιών? Ποιος σου έδωσε εξουσία να χτυπάς  παιδιά στο όνομα της γνώσης? Προσπάθησες να μας μάθεις το σεβασμό και την ελευθερία με λάθους τρόπους....Απέτυχες!

Πολλοί από εμάς έχουμε κατάλοιπα αυτών των "ελευθεριών" που μας δίδαξαν. Όπως να κρίνουμε ανθρώπους, να πετάμε ύβρεις, να χυδαιολογούμε έχοντας σαν σημαία την ελευθερία του λόγου. Χωρίς να έχουμε τις γνώσεις η έστω την εμπειρία να κάνουμε κάτι τέτοιο. Ο καθένας μας έχει γίνει ειδικός στα πολιτικά, στην οικονομία, στα οικολογικά, στη φύση.
Βρε! δεν μπορούμε να χωρίσουμε δυο γαιδάρων άχυρα! Τα παιδιά μας ή θα γυρνάνε με το κώλο απ' έξω, η χωμένα στην οθόνη του υπολογιστή. Άλλα, τους έχει πιάσει η αποβλάκωση του "τι θα κάνω όταν πάρω το πτυχίο μου?" ή είναι πολιτικοποιημένα σε κόμματα ιδεολογίας...μόνο. Γιατί η πραγματικότητα είναι χαμένη κάπου στο διάστημα. Η μόδα της εποχής θα μου πεις..και εσύ κάτι παρόμοια έκανες. Επειδή τα έκανα δεν ανέχομαι να φοράω τη κουκούλα και να κρίνω τον οποιοδήποτε.Η ίσως ναι? Να πρέπει να ρίξω σεντόνι στο καθρέφτη και να αρχίσω να κριτικάρω τους πάντες και τα πάντα σαν ειδικός επί όλων των θεμάτων, πιστεύοντας ότι είμαι ο καλύτερότερος , ο εξυπνότερος όλων? Να αρχίσω να κρεμάω ταμπέλες?
Αυτοκριτική. Ίσως αυτό διόρθωνε λιγουλάκι τα στραβά μας.


Σ αυτούς που κάποτε μου κόλλησαν ταμπέλες, ας τραβήξουν το σεντόνι απ΄τον καθρέφτη και να ρίξουν κανένα φτύσιμο μπας και ξυπνήσουν. Μέτα ας γυρίσουν να δουν τα παιδιά τους και να κάνουν εκεί την κριτική τους.Τι ωραίοι επιστήμονες έγιναν, γιατροί με φακελάκι εκμεταλλευόμενοι το πόνο κάθε φουκαρά, πολιτικοί της ρεμούλας, μηχανικοί με πτυχία 2μ x 2μ εργαζόμενοι του δημοσίου, που δίνουν άδειες για χτίσιμο πάνω στην άμμο, μέσα στο δάσος."Βολεμένα" ρεμάλια που ακολούθησαν τη συμβουλή του δασκάλου : ''Μάθε γράμματα να γίνεις σπουδαίος"... κομπιναδόρος, φοροφυγάς, εκμεταλλευτής πόνου, ψεύτης... γιατί από την μικρή μου εμπειρία στη ζωή, ο αγράμματος δεν είναι ποτέ καλός σε τίποτα από τα παραπάνω." Μάθε γράμματα να βγάζεις λεφτά" Ναι αλλά πως? Με τους παραπάνω τρόπους γιατί με δουλειά κανένας δεν πλούτισε...

Σαν μοτοσυκλετιστής είχα περάσει πολλες φορές τη πόρτα των δικαστηρίων. Αλλες φορές για κράνος, άλλες για ταχύτητα, μέχρι και για παρκάρισμα... Ένας συγκεκριμένος μπάτσος με είχε στείλει πέντε φορές στο δικαστήριο.... Μπράβο όργανο! Με έφερες στον ίσιο δρόμο! Τα κατάφερες...


 Σαν φαντάρος..εκεί και αν έφαγα "πόρτα".Με κολλημένη την ταμπέλα στο κούτελο δεν μας έβαζαν σε κωλομάγαζα 5x5 που περνιόταν για το "la mamounia" Ρε μια ποντικότρυπα έχεις με πέντε πελάτες και κάνεις face control? Ιδιοκτήτης club...χαχαχαχ.. καλό. Που είσαι ρε αλάνι βασιλιά της νύχτας τώρα? Σου πέσε η σεμνότητα που έπρεπε να έχεις τότε,... βαριά? Πιο βαριά από τα δάνεια? Για τράβα και εσύ το σεντόνι και φτύσε τρεις μπας και ξυπνήσεις και αν σε πετύχω στο δρόμο ξέρεις...τα μάτια χαμηλά γιατί φτύνω άσχημα...

Πολλά είπα και δεν είναι του στυλ μου. Ώρα να τραβήξω το σεντόνι...

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...