16 April 2013

"Φιλοζωικά" συμβάντα...


Κυριακή πρωί σε γνωστή αλλά όχι πολυσύχναστη παραλία της Κέρκυρας Όπως έχω γράψει παλαιότερα ("Σύντροφος") δούλεψα στη Κέρκυρα για κάποιο διάστημα έχοντας μαζί μου συντροφιά τη Λουλού. Ένα αγγλικό σέτερ 4 μηνών τότε, το οποίο περνούσε τη βασική εκπαίδευση, πολύ έξυπνο, και φυσικά τρισχαριτωμένο. Με ακολουθούσε παντού, και όταν λέω παντού το εννοώ.
Έτσι εκείνη την Κυριακή αποφασίσαμε να πάμε για μπάνιο μιας και ήταν καλοκαιράκι . Συνήθιζα να πηγαίνω σε ήσυχες και ερημικές παραλίες λόγω του σκύλου, σεβόμενος τις ιδιοτροπίες κάποιων που δεν γουστάρουν τα σκυλιά στην ίδια παραλία με αυτούς. Σεβαστό.

Στη ξαπλώστρα εγώ, κάτω από την ομπρέλα η Λουλού να χαζεύει τους περαστικούς γλάρους και να μασουλάει ένα ξύλο που το είχαμε για εκπαίδευση στο ''απόρτ".

Εμφανίζονται δύο δεσποινίδες, εντυπωσιακότατες, γύρω στα 30 με 35 ηλικιακά, σερνάμενες στη κυριολεξία από 4 σκυλιά διαφόρου μεγέθους και αδιευκρίνιστου ράτσας. Με το που βλέπουν πλάι μου τη Λουλού,  με πλησιάζουν και μετά από ένα βιαστικό καλημέρα, προσπαθώντας να κρατήσουν υπό έλεγχο τα σκυλιά τους, απλώνουν τις πετσέτες τους στις διπλανές ξαπλώστρες φέρνοντας τον πανικό στη περιοχή με φωνές και γαβγίσματα. Προς στιγμήν σκέφτηκα να τα μαζέψω και να φύγω πιστεύοντας ότι το ήσυχο πρωινό μας είχε λάβει τέλος, αλλά μετά είπα να δώσω μια ευκαιρία στη Λουλού να βρεθεί σε επαφή με άλλα σκυλιά.

Οι κυρίες με λοξές ματιές με "μετρούσαν" και κατάλαβα ότι εντός κάποιων λεπτών θα έπεφτε και η ανάκριση. Έπεσα έξω στο χρόνο γιατί στο αναμεταξύ η μία από αυτές λέγοντας στην άλλη:
-Τα πουλάκια μου! Θέλουν να παίξουν! Ξαμολάει τα σκυλιά που εκείνα λυσσασμένα έτρεξαν προς όλες τις κατευθύνσεις δίχως αύριο! Το ένα από αυτά, ένα μεγαλόσωμο λυκοτσομπανόσκυλο, ίσως, ήρθε προς το μέρος μας με σκοπό τη γνωριμία με τη δικιά μου, η οποία βλέποντας τον μου ανέβηκε στον σβέρκο. Ο Άρης...το όνομα του νταγλαρά, δεν πτοήθηκε και προσπάθησε να την πλησιάσει ανεβαίνοντας πάνω στη ξαπλώστρα, ρίχνοντας μου τον καφέ, και τεντώνοντας μου τα νεύρα. Η μία από τις κυρίες προσπάθησε να τον τραβήξει αλλά ο Άρης ήθελε σώνει και καλά να χώσει τη μύτη του στα απόκρυφα της παρθένας Λουλού.

Δίνω τόπο στην οργή ακούγοντας και τα γλυκοστάλακτα συγνώμη της εντυπωσιακής κυρίας και αφήνω τον Άρη να κάνει τη γνωριμία του.

Συστηνόμαστε με τις κυρίες ,παρατάει και ο Αρης τη γνωριμία αφού κατάλαβε ότι η Λουλού δεν έχει σκοπό να ξεκολήσει απο τα πόδια μου, και πιάνουμε την κουβέντα. Οι δεσποινίδες κερκυραίες, ευκατάστατες, με αδυναμία στα αδέσποτα, αλλά όχι μόνο... Όλη την ώρα τα σκυλιά να τρέχουν πάνω κάτω σα δαιμονισμένα, ταλαιπωρώντας τους υπόλοιπους, ευτυχώς όχι πολλούς λουόμενους της παραλίας σε απόσταση πάνω από 150μ κι εγώ να ακούω τα μέλια από αυτές για το πόσο γλυκά είναι τα καλά τους, τι φρόνιμα, υπάκουα κτλ. Κάποια στιγμή πιάνει το μάτι μου το μαύρο εξ αυτών, κάτι σε Λαμπραντόρ μου έφερνε, να γυροφέρνει ύποπτα δίπλα τους. Πριν προλάβω να χτυπήσω συναγερμό ο Μπούμπης φτιάχνει μια υπέροχη "πάστα" 'ενα μέτρο από την ξαπλώστρα τους. Ζωή να έχει το σκασμένο αλλά έβγαλε ποσότητα...Απάθεια οι κυρίες...συνεχίζουν να μου λεν για την αγάπη τους για τα ζώα, ότι είναι ταγμένες στα αδέσποτα και άλλα όμορφα...Η "πάστα" όμως εκεί...δεν συγκινεί κανέναν τους εκτός από τη δική μου μύτη...Η κουβέντα γυρνάει προς εμένα αλλά αποφεύγω να αναφέρω ότι ασχολούμαι με το κυνήγι για ευνόητους λόγους.

Στα 50 μέτρα υπήρχε μια καφετέρια. Ήρθε ένα γκαρσόνι και απευθυνόμενος σε εμένα μου λέει:
-Κύριε σας παρακαλώ μαζέψτε τα σκυλιά σας..ενοχλούν...
- Δεν είναι δικά μου. Του λέω με ικανοποίηση...

Σαν ύαινα τότε πετάγεται η Μαρία, η μία εξ αυτών και του επιτίθεται λεκτικώς σαν λιμενεργάτης! Ο φουκαράς γυρνάει και φεύγει με κατεβασμένα αφτιά...

Η Λουλου που όλη αυτή την ώρα χάζευε τα σκυλιά που έτρεχαν ολούθε στη παραλία, έκανε το λάθος να πλησιάσει τη Αλίκη την μια από τις κυρίες.Εκείνη την άρπαξε την πήρε αγκαλιά και άρχισε να τη φυλά εκσφενδονίζοντας επιφωνήματα οργασμού:

- AAAAX Tι γλυκό που είναι!!! Τι όμορφα μακριά αυτάκια!!! Τον αγαπάς το μπαμπά? (μάλλον εμένα εννοεί)   -ΩΩΩΩΩΧΧΧ τι μαλακό μαλάκι που έχει!!!  -Τι κουκλί!!! φιλώντας την στην μύτη και στο κεφάλι. Παναγιά μου μου τον κάτσιασαν το σκύλο. Με τα πολλά αποφάσισα να την κάνω γιατί ησυχία δεν θα έβρισκα παρ' όλες τις προτροπές να μείνω για να πάμε όλοι μαζί για φαγητό μετά... Άσε..έχω μάθει να τρώω στο τραπέζι με πιρούνι και μαχαίρι και η Λουλού στο μπωλ ΚΑΤΩ από το τραπέζι...Μην σας αλλάξουμε συνήθειες...




Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...