11 June 2013

Και ο ''πόλεμος'', καλά κρατεί...

Μου πήρε πάνω από μία ώρα να διαβάσω τα σχόλια σε μία ανάρτηση: (https://www.facebook.com/kinigoskaifisi?hc_location=stream).
Έχω ''κόψει'' να σχολιάζω για το λόγο ότι δεν βγάζεις άκρη όταν δύο άτομα είναι πωρωμένα σε αυτά που πιστεύουν. Οι κυνηγοί θέλουν να συνεχίσουν αυτό που κάνουν εδώ και ...χιλιάδες χρόνια ακολουθώντας γραπτούς και άγραφους νόμους, και οι οικολόγοι, φιλόζωοι, vegiterian, κ.α. θέλουν να επιβάλουν χρησιμοποιώντας θεμιτά και αθέμιτα μέσα ένα καινούργιο, άλλο τρόπο ζωής αντίθετο με αυτούς. Ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο ίσως δεν μπορώ να κρίνω γιατί έχω μεγαλώσει με αρχές και ερεθίσματα που είναι άμεσα συνδεδεμένα με το κυνήγι, τη βρώση κρέατος, και τη ζωή ως μέλος της φύσης και όχι σαν απλός παρατηρητής.



Από παιδί στην αρρώστια μου η μάνα με τάιζε κοτόπουλο, συκωτάκι, αρνάκι, αντί να με φορτώνει με αντιβιώσεις και κάθε λογής φάρμακα. Το θεωρούσε καλύτερο από τη χημεία που ποτίζουμε τα παιδιά μας τώρα. Ο πατέρας, μου έκανε το χατήρι παίρνοντας με μαζί του στα Κυριακάτικα κυνήγια που τα θεωρούσα τις καλύτερες εκδρομές. Ήταν ο μέντορας μου και το άτομο πρότυπο. Συγχρόνως ήθελα να μοιάσω στο λύκο, το λιοντάρι, στην αρκούδα. Κανένα παιδί τότε στη ηλικία των 9-10 δεν θυμάμαι να ήθελε να μοιάσει στο πρόβατο την αγελάδα η το κοτόπουλο. Όλα είχαμε πρότυπα θηρευτές.

Ήρθε όμως ο πολιτισμός, η αστυφιλία, τα κατεψυγμένα, τα ηρεμιστικά. Γεννήθηκαν παιδιά για τα οποία το χώμα είναι πηγή μικροβίων και όχι η μάνα γη, η αρχή των πάντων. Τα πουλάκια είναι για ντοκιμαντέρ στη τηλεόραση και όχι για βρώση. Η αρκούδα έγινε καρτούν, και ο λύκος απλά πρωταγωνιστής σε ταινία καρτούν να κυνηγάει το μπιπ-μπιπ. Τα παιδιά αυτά μεγάλωσαν σε περιβάλλον αποστειρωμένο απ οτιδήποτε έχει να κάνει με φύση. Ο λύκος που έφαγε τη κοκκινοσκουφίτσα έγινε ο καλός, ο κυνηγός που τον σκότωσε ο κακός...

Τα παιδιά αυτά μεγάλωσαν ξεχνώντας από πού ήρθαν, πως πραγματικά έφθασαν εδώ που έφθασαν, να είναι το κυρίαρχο ον στον πλανήτη γη. Η κορυφή της τροφικής αλυσίδας. Ότι άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους παλεύοντας με το λύκο, την αρκούδα, το λιοντάρι για την τροφή, το σπίτι, την ασφάλεια της οικογένειας είναι πέραν της φαντασίας. Ότι γενιές και γενιές μεγάλωσαν εκτρέφοντας ζώα για βρώση και όχι απλά κατοικίδια. Ξέχασαν ότι αν ο άνθρωπος δεν ανακάλυπτε όπλα να αντεπεξέλθει στη μάχη με τα ζώα και τη φύση αυτοί ίσως δεν θα υπήρχαν. Ήταν λάθος?

Η ευαισθησία τους αυξήθηκε. Αλλά προς άλλη κατεύθυνση. Πλέον ο πόνος και η δυστυχία των άλλων ανθρώπων είναι σε κατώτερη μοίρα απ ότι η δυστυχία του κοτόπουλου, του αρνιού, της γάτας η του σκύλου... Εικόνες από διαμελισμένα πτώματα παιδιών από βομβαρδισμούς φέρνουν λιγότερα συναισθήματα από ένα σφαγμένο κουνέλι. Είναι αδιανόητο γι αυτούς να σκοτώσουν ένα ζώο, αλλά τρομαχτικά εύκολο να βασανίσουν ένα κυνηγό, να τον κάνουν να πονέσει όπως πιστεύουν κάνει ο ίδιος στα θηράματα του... http://ordinarymortalgr.blogspot.ae/2012/09/blog-post_6.html

Έχουμε περάσει σε μια εποχή "ψευτοευαισθησίας" όπου η κοκκινοσκουφίτσα και ο κυνηγός δεν πρέπει να κυκλοφορούν στο δάσος γιατί ενοχλούν τον λύκο...

Θέλω να είμαι ο λύκος, η αρκούδα, ο αετός, ο ΘΗΡΕΥΤΉΣ.
Θέλω για το υπόλοιπο της ζωής μου, να νιώθω ελεύθερος να ασκώ αυτά που μου έμαθαν οι πρόγονοι μου ανά τους αιώνες και όχι αυτά που μου επιβάλουν οι λίγες δεκαετίες "ευαισθησίας".
Θέλω να μπορώ ο ίδιος να θηρεύω την τροφή μου όποτε αυτό είναι εφικτό.

Δεν θέλω να ακολουθήσει κανένας αυτό που κάνω εφόσον δεν τον αντιπροσωπεύει.
Δεν θέλω να προσπαθήσει κανένας να αλλάξει αυτό που είμαι...

+Κοινός Θνητός 


Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...