20 June 2013

Fast Forward

Ο ιδρώτας έχει μουσκέψει το πρόσωπό μου...Ανοίγω τα μάτια, αλλά βλέπω θολά. Ακούω την ανάσα μου...
-Που είμαι?
Σηκώνω το χέρι να πιάσω το κεφάλι μου, αλλά δεν το νιώθω στο άγγιγμα. Αντιθέτως, πιάνω κάτι σκληρό και γυαλιστερό. Το κατεβάζω πάλι αντιλαμβάνοντας ότι είμαι ξαπλωμένος κάπου μαλακά...

Πριν το μυαλό δώσει θέση στο πανικό προσπαθώ να βάλω σε τάξη τις αναμνήσεις...Τι έκανα πριν βρεθώ σ αυτή τη κατάσταση...που ήμουν...Επικεντρώνομαι σ αυτές.. Φέρνω στο μυαλό πατέρα, μάνα..τη  βλέπω στη πόρτα του σπιτιού να με χαιρετά καθώς φεύγω..Σηκώνω το χέρι και χαιρετώ ενώ το άλλο κρατάει κάτι...μια τσάντα...δερμάτινη σκούρα καφέ...Πάω σχολείο! Είμαι μαθητής!...
Λάμψη..
Νιώθω υγρά τα χείλη...φιλί...είναι φιλί..το πρώτο ερωτικό μου φιλί... έρωτας,..παιδιά??? Είμαι πατέρας! έχω παιδιά! πλάι στα παιδιά βλέπω κι ένα σκύλο! Έχω και σκύλο! ...Το σπίτι μου είναι αυτό? Κι αυτό στο τοίχο κρεμασμένο τι είναι? Όπλο? είμαι στρατιωτικός?
Λάμψη ...
κυνηγετικό πιθανόν είναι το όπλο...ναι, με βλέπω να περπατώ με ομίχλη μέσα στο δάσος...κι ο σκύλος που είδα πριν, μου γλύφει τα χέρια, νιώθω την αγάπη του, ωραία ήταν εκεί, υγρασία, φθινοπωρινά χρώματα, κάθομαι σ΄ενα πεσμένο κορμό δένδρου, το χέρι μου χαϊδεύει την άγρια επιφάνεια του, ο σκύλος ανάμεσα στα πόδια μου με κοιτάει με τα μεγάλα καστανά του μάτια...Τελικά μ΄αγαπάει...
Λάμψη... Ακούω ήχο..μούγκρισμα και στριγκλιά μαζί...τι είναι αυτό...μέταλλα τρίβονται μεταξύ τους...τελείως διαφορετικό από τους ήχους του δάσους...άσπρες γραμμές πάνω σε μπλε-μαύρο φόντο περνούν κάτω απο τα πόδια μου τρομαχτικά γρήγορα, ο ορίζοντας αλλάζει κλίσεις, ο ήχος τι μια με τρομάζει και την άλλη με γαληνεύει...Τα χέρια μου σφίγγουν δυο λαβές, προσπαθώ να κοιτάξω κάτω αλλά τα μάτια είναι καρφωμένα στον ορίζοντα που συνεχίζει τη μια να σηκώνεται αριστερά και την άλλη δεξιά...εικόνες πολλές, μπερδεμένες, πόλεις, βουνά, κάμποι...στιγμές σε εικόνες...τοπία άγνωστα μα νιώθω ότι τα ξέρω..
Λάμψη...
Ένα γλυκό μούδιασμα σε όλο το σώμα με αποτρέπει να κάνω πολλές κινήσεις. Ανάσκελα κοιτάζω το θολό περιβάλλον. Κάτι γαλάζιο διακρίνω, είναι ουρανός? Ακούω ήχους..βαθιά..
Λάμψη...
Ξανά στο δρόμο ..ναι είναι δρόμος...οδηγώ μοτοσυκλέτα...αριστερά δεξιά πράσινο, δέντρα πολλά, φίδι οι λευκές γραμμές και γω προσπαθώ να βρω το κεφάλι...γρήγορα..πολύ γρήγορα...σε κάθε στροφή ανακαλύπτω ότι ακολουθεί και άλλη, κι άλλη...αυτό το λευκό φίδι τρέχει μπροστά μου..είναι γρηγορότερο...η ταχύτητα μειώνεται...ακούω καθαρά τον ήχο της μηχανής...ένας σκύλος εμφανίζεται δεξιά μέσα από τα δένδρα και περνάει ατάραχος τον δρόμο..σφίγγω τη μανέτα..ενστικτωδώς μαζί με το αριστερό πόδι που πιέζει το πίσω φρένο...
Λάμψη...
Όλα καθάρισαν..με τα χέρια ανασηκώνω τη θολωμένη ζελατίνα του κράνους...δροσερός αέρας περνάει στα ρουθούνια μου. Στηρίζομαι στους αγκώνες και ανασηκώνομαι. Η μοτοσυκλέτα ξαπλωμένη δέκα μέτρα μακριά μου. Κουνάω τα πόδια αμφιβολα για το αν είναι όλα καλά και στη θέση τους. Το παχύ στρώμα φύλλων με προστάτευσε..Ευτυχώς δεν αγκάλιασα κάποιο δένδρο...
Σηκώνομαι στα πόδια μου, πλησιάζω τη μοτοσυκλέτα και με ζόρι τη στηρίζω στις ρόδες της...

Βάζω μπροστά και βγαίνω στο δρόμο...μπροστά μου το λευκό φίδι με προκαλεί...

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...