02 June 2013

Οι άνθρωποι...

Ξεχνούμε. Ξεχνούμε πολύ εύκολα. Ότι και να μας τύχει άλλοι αργά, άλλοι περισσότερο γρήγορα ξεχνούμε. Καταχωνιάζουμε επιλεκτικά στην πιο απόμερη γωνιά του μυαλού μας, ότι δεν θέλουμε να θυμόμαστε γιατί μας φέρνει οργή, λύπη, στεναχώρια. Αρρώστιες, θάνατο, απομάκρυνση από κάποιο αγαπημένο πρόσωπο η πρόσωπα, μειώσεις μισθών, αναγκαστικές αποχές από αγαπημένες ασχολίες  και χόμπι. Τα καταχωνιάζουμε και μας μένουν μόνο σα γλυκιά η πικρή ανάμνηση, σαν όνειρο που κάποια στιγμή σε βάθος χρόνου ίσως αναρωτιόμαστε αν πράγματι τα ζήσαμε.
Επιβίωση. Ίσως είναι η άμυνα μας για να συνεχίσουμε κοιτώντας μπροστά διαγράφοντας επιλεκτικά το παρελθόν.




Σε λίγο θα έχουμε ξεχάσει τι έγινε στην Ελλάδα και θα ξεκινήσουμε καινούργιο κύκλο κάνοντας μας χαρούμενους η αύξηση του δύο τις εκατό στα 300 ευρώ μισθό. Θα ξεκινήσουμε ξανά να κάνουμε όνειρα για ένα σπίτι, ένα γρήγορο αυτοκίνητο, 15 μέρες διακοπές. Αυτοί είμαστε. Μικρά όνειρα για τη ζωή που ζούμε. Ούτε που περνάει το μυαλό μας ότι ο κύκλος κάποια στιγμή θα κλείσει πάλι και θα ξαναγίνει το ίδιο. Ποιός νοιάζεται για το τι θα γίνει μετά από εκατό χρόνια? Εμείς, άντε και τα παιδιά μας να είναι καλά και "έχει ο θεός". Γιατί μόνο αυτός υπάρχει αιώνια και μπορεί να βλέπει τα σφάλματα των γενεών. Ποιος μπορεί να μας κρίνει? Αυτή η γενιά κρίνει την προηγούμενη, η επόμενη με τη σειρά της θα κρίνει εμάς, η μεθεπόμενη την προηγούμενη και όλοι μαζί τους πάντες. Θα αρχίσει η ανάπτυξη "του ψίχουλου" η οποία θα κάνει την επόμενη γενιά ευτυχισμένη αφού ξεκίνησαν με "ψίχουλα". Δεν γνώρισαν σπατάλη, διπλά αυτοκίνητα σε ένα σπίτι, εξοχικά, διακοπές στις Μαλδίβες, τι να τους λείψει? Θα παλεύουν για το "ψίχουλο" και όταν το αποκτούν θα νιώθουν και περήφανοι. Οι "ενδιάμεσοι", εμείς δηλαδή θα ξεχάσουμε επιλεκτικά αυτά που ζήσαμε και θα προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα. Ούτε καν θα αναφέρουμε τις "σπατάλες" μας γιατί θα νιώθουμε υπεύθυνοι που αφήσαμε τους εαυτούς μας να κυνηγούν με οποιοδήποτε τίμημα την "όμορφη" ζωή. Που παρασυρθήκαμε στα παραμύθια του 8άωρου και πενθήμερου, της δωρεάν παιδείας, του κράτους πρόνοιας, του βολέματος. Αυτά πάνε...τα ξεχάσαμε. Θα βγουν ξανά να παλέψουν γι αυτά οι καινούργιες γενιές πιστεύοντας ότι είναι απάνθρωπο να δουλεύεις πολύ και να απολαμβάνεις λίγο...

Στη ζωή που έζησα μέχρι τώρα, άκουσα πολλά από στόματα ''ειδικών'' για το τι και ποιος είναι υπεύθυνος για τα δεινά του κόσμου. Ο κομουνισμός, ο καπιταλισμός, οι πλούσιοι, ο καιρός, ο ήλιος, η τροφή, το κάπνισμα, οι εβραίοι, οι μουσουλμάνοι... κανένας και ποτέ δεν είπε: 
Εγώ είμαι υπεύθυνος γιατί θέλησα να αποκτήσω περισσότερα απ' όσα χρειάζομαι.
Εγώ είμαι υπεύθυνος γιατί πίστεψα ότι μάγκας είναι αυτός που χωρίς να κάνει κάτι, έχει πολλά και θέλησα να του μοιάσω.
Εγώ είμαι υπεύθυνος γιατί είμαι ο ¨μάγκας" παραπάνω και ας κάνουν και τα παιδιά μου το ίδιο.
Εγώ είμαι υπεύθυνος γιατί είδα τη "κατρακύλα" και δεν έκανα τίποτα να τη σταματήσω...
Εγώ είμαι υπεύθυνος γιατί ...ξεχνάω.

Ξέχασα από που ήρθα, ξέχασα ποιος πραγματικά είμαι, και βάλθηκα με σωστούς και μη τρόπους να γίνω o "μάγκας".
Ξέχασα την ιστορία του τόπου μου, των δικών μου ανθρώπων και βάλθηκα να γράψω τη δικιά μου. Της ρεμούλας, της κομπίνας, της ξάπλας, της μαγκιάς, του "Life style".

"Επιλεκτική διαγραφή μνήμης", και προχωρούμε σε νέες περιπέτειες......

+Κοινός Θνητός 


Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...