25 August 2013

Μοτο διαδρομές: Αριστοτέλης Καρακώστας, Κοζάνη - Σιβηρία





Ο Αριστοτέλης Καρακώστας είναι ένας σύγχρονος Φιλέας Φογκ. Παρέα με τη μοτοσικλέτα του, τα τελευταία χρόνια πραγματοποιεί το όνειρό του, ταξιδεύοντας σε ολόκληρο τον κόσμο.

Εδώ και καιρό επεξεργάζεται το σχέδιο για ένα ταξίδι που θα τον φέρει μέσω των ρωσικών στεπών και της Μογγολίας στις ακτές του Ειρηνικού ωκεανού με προορισμό την πόλη Magadan στη Σιβηρία. Πρόκειται για μία πόλη με λιμάνι, στο οποίο η ναυπηγική και η εξόρυξη χρυσού αποτελούν τις κύριες οικονομικές δραστηριότητες των κατοίκων. Επί σταλινικής διακυβέρνησης αποτέλεσε τόπο εξορίας, ενώ σε αυτό στεγάστηκαν αρκετές φυλακές του καθεστώτος (Γκουλάγκ).



Η διαδρομή που θα ακολουθήσει ο Έλληνας αναβάτης...

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα τελευταία 3.000 χωμάτινα χιλιόμετρα που οδηγούν στο Magadan ονομάζονται «δρόμος των οστών» και ο θρύλος θέλει τους εργάτες που πέθαναν κατά τη διάρκεια της διάνοιξής του να είναι θαμμένοι κάτω από το χωμάτινο οδόστρωμα. Ο «δρόμος των οστών» έχει γίνει μια πρόκληση για τους μοτοσικλετιστές περιπέτειας. Μετά την πτώση της σοβιετικής κυβέρνησης, ο δρόμος για πρώτη φορά περάστηκε από μοτοσικλετιστές το καλοκαίρι του 1995.

Για να μάθετε περισσότερα για το ταξίδι του Κοζανίτη Αριστοτέλη Καρακώστα πατήστε εδώ

 .....και το ταξίδι ξεκινά....

Κοζάνη – Sochi


Η εναρξη του ταξιδιου και ο καιρος ηταν ιδανικα. Εφτασα Αλεξανδρουπολη χωρις να το καταλαβω, μαλλον λογο αγχους. Περασα στην Τουρκια περιπου στις 12 το μεσημερι, ειχα ολη τη μερα δικια μου να γραψω χιλιομετρα. Εφοσον ηταν αρχη και δεν ημουν ιδιαιτερα κουρασμενος αποφασισα να το παω μεχρι να νυχτωσει, να παρω το “βαπτισμα του πυρος” για τα καλα. Περασα τον μεγαλο περιφεριακο της Istabul και μπηκα στην Ασιατικη της μερια. Αρχισε να νυχτωνει. Ξενοδοχεια δεν υπηρχαν στην περιοχη, οποτε επρεπε να κοιμηθω στη φυση. Αφησα την εθνικη οδο και βρεθηκα σε ενα πολυ ομορφο οροπεδιο 350 χιλομετρα μετα τη Πολη. Ο χιλιομετρητης μεχρι το σημειο αυτο εγραψε 1050km. Εστησα τη σκηνη μου μπηκα μεσα και δε καταλαβα ποτε με πηρε ο υπνος.


Την Τριτη το πρωι ξεκινησα για Κερασουντα – Σαψουντα – Τραπεζουντα.

Συνολο χιλιομετρων 750. Απο Κερασουντα ολη η διαδρομη ειναι μπροστα στη μαυρη θαλασσα (karadeniz). Φοβερη θεα, δεξια μονο πρασινο και αριστερα μονο μπλε. Να σημειωσω πως οι δρομοι και η σημανση στο οδικο δικτυο της Τουρκιας ειναι παρα πολυ καλοι. Εφτασα Τραπεζουντα χωρις να με αγχωσει το παραμικρο στη διαδρομη. Ισα ισα ειναι μια παρα πολυ ωραια μοτοδιαδρομη για μελλοντικες εξορμησεις.

Η μερα ηταν Τριτη, την επομενη θα εφευγε το καραβι για Sochi. Ομως ποτε μη λογαριαζεις χωρις τον ξενοδοχο. Να μη τα πολυλογω εφυγα Παρασκευη και αυτο επειδη επαιξε μιζα. Το καλο ηταν οτι ειχα χρονο να ζησω και να δω την Τραπεζουντα.


Μετα απο μεγαλη ταλαιπωρια στο καραβι και πριν…




… Εφτασα στη Ρωσσια, στην πολη Sochi.


Στα συνορα πηγαν ολα καλα, οι υπαλληλοι με κατατοπισαν στα πρωτα μου βηματα, συναλλαγμα, φαι κτλ. Μολις εγκληματιστικα ξεκινησα για Maykop.

Σε αλλο αρθρο θα σας γραψω για τη Παναγια Σουμελα…   .

http://tourtosiberia.wordpress.com/2013/06/30/%CE%BA%CE%BF%CE%B6%CE%AC%CE%BD%CE%B7-sochi/





Έφτασε στη Σιβηρία ο Αριστοτέλης Καρακώστας - Το οδοιπορικό συνεχίζεται...
20 Ιουλ 2013 




Διαβάστε τι αφηγείται ο Αριστοτέλης Καρακώστας

Κυριακή 7/7/13 μπήκα πλέον στη Σιβηρία. Αχανείς, επίπεδες κυρίως εκτάσεις με πολλά ποτάμια, ρυάκια και λίμνες. Ταξιδεύω για Barabinsk (650km) ένα μικρό χωριό που δεν έχει να δείξει τίποτα όπου θα διανυκτερεύσω για να συνεχίσω ως το Kemerovo.

Η μέρα ξεκίνησε με απαλή βροχή. Ότι πρέπει για βόλτα με μηχανή. Το τοπίο έγινε ποιο “ελληνικό”, όμορφα δάση με έλατα να περνούν από μπροστά μου λες και βρίσκομαι στην Πίνδο. Για πρώτη φόρα βλέπω διαδοχικά τόσους μηχανόβιους. Μετά από 450km φτάνω στο Kemerovo. Δυστυχώς η βροχή δε βοήθησε να δω την πόλη και να αποθανατίσω τα αξιοθέατα της. Παρά μονό την άλλη μέρα το παλιό τρένο στο σταθμό τρένων.

Επόμενος σταθμός το Krasnoyarsk. Η διαδρομή μου άρεσε παρά πολύ αλλά το κρύο για την εποχή ήταν αρκετό. Είχε συννεφιά και η θερμοκρασία πρέπει να ήταν από 15 έως 18 βαθμούς κελσίου. Έχω φορεμένα τα ισοθερμικά και τρέμω ολόκληρος. Περνώ μερικά όμορφα σιβηρικά χωριά. Οι ρώσοι τα αποκαλούν “τζιρέβνια” που σημαίνει ξύλινα. Πραγματικά, τα σπίτια σε όλα τα χωριά που είδα μέχρι τώρα, είναι κατασκευασμένα από ξύλο και τα φτιάχνουν μόνοι τους.

Μετά από 500km φτάνω στην όμορφη πόλη Krasnoyask. Μεγάλη πόλη που τη χωρίζει ένας μεγάλος ποταμός, ο Yenisei.

1080km χωρίζουν το Krasnoyask από το Irkutsk την πόλη του φωτός της Σιβηρίας. Με ενδιάμεση διανυκτέρευση σε μια κωμόπολη το Nizhneudinsk. Έγραψα τα χιλιόμετρα χωρίς ιδιαίτερη ταλαιπωρία. Αν εξαιρέσω μερικά κομμάτια του Μ53 που είναι ακόμα υπό κατασκευή, όλη η υπόλοιπη διαδρομή ήταν αρκετά προσεγμένη για μηχανή. Βρισκόμουν συνέχεια παραπλεύρως με τις ράγες του υπερσιβηρικού τρένου, πότε από δεξιά και πότε από αριστερά. Να σημειώσω πως τα τρένα που κινούνται είναι πάρα πολλά προς κάθε κατεύθυνση.

Με μεγαλύτερη συχνότητα περνούν τα τρένα μεταφορών που μεταφέρουν κυρίως υγρά καύσιμα, αέριο, κάρβουνο, αυτοκίνητα και containers από και προς το λιμάνι του Vladivostok. Έχω μετρήσει μια αμαξοστοιχία να έχει 74 βαγόνια. Ανά τόσο περνούν επιβατικά που είναι μεγάλα με καμπίνες και η κάθε αμαξοστοιχία αριθμεί πάνω κάτω στα 30 βαγόνια.

Σε όσους δεν αρέσει το road trip μπορείτε να πάρετε τον Υπερσιβηρικό συρμό απο Moscow – Vladivostok. Η εμπειρία θα σας μείνει αξέχαστη.

Έφτασα απόγευμα στο Irkutsk, μια μεγάλη ιστορική πόλη με πολλά αξιοθέατα. Την επόμενη θα είχα όλη τη μέρα δική μου για να περιηγηθώ. Άμεσο μέλημα μου ήταν να βρω εξουσιοδοτημένο συνεργείο μηχανών, έπρεπε να αλλάξω την αλυσίδα και τα γρανάζια της μηχανής.

Το μόνο εξουσιοδοτημένο ήταν της Kawasaki και το βρήκα κλειστό. Πήγα την άλλη μέρα το πρωί στο συνεργείο μέσα σε καταρρακτώδες βροχή. Με πολλά παρακάλια λόγο και καλά φόρτου εργασίας με δεχτήκαν. Σε λιγότερο από ώρα ήταν όλα έτοιμα. Στο τέλος δε δεχτήκαν να τους πληρώσω. Τους ευχαριστώ για την εξυπηρέτηση.

Η βροχή συνέχιζε να πέφτει οπότε ήταν εξαιρετικά δύσκολο να δω την πόλη. Έμεινα στο ξενοδοχείο για ξεκούραση μέχρι το απόγευμα όπου και σταμάτησε η βροχή. Βγήκα έξω μπήκα σε ένα τραμ και πήγα από άκρη σε άκρη μήπως και προλάβω να δω κάτι από την όμορφη αύτη πόλη.

Ωραίο το Irkutsk αλλά πρέπει να συνεχίσω για τη λίμνη Baikal και τον επόμενο σταθμό μου την πόλη Ulan Ude. Η λίμνη είναι τεράστια και πολύ όμορφη. Ο καιρός δεν ήταν σύμμαχος, ήθελα πάρα πολύ να κάνω ένα μπάνιο στη Βαϊκάλη.

450km από Irkutsk και έφτασα στην πόλη Ulan-Ude.

Μια μικρή όμορφη αναπτυσσόμενη πόλη κοντά στη Βαϊκάλη με κυριότερο αξιοθέατο το κεφάλι του Λένιν στη κεντρική πλατειά της πόλης που είναι το μεγαλύτερο της Ρωσίας.

Την άλλη μέρα Κυριακή 14-7-13 μετά από 680km έφτασα στη πόλη Chita, η όποια δεν έχει να δείξει τίποτα το αξιόλογο...




Mongolia 


mongolia 1
Σαββατο 3-8-13 περασα τα συνορα της Mongolia. Χωρα 3.000.000 κατοικων, οι 1.300.000 ζουν στη πρωτευουσα. Βιζα μου εβγαλαν απευθειας στα συνορα με 60Ε. Ευκολη σχετικα διαδικασια, κρατησε δυο ωρες και μπηκα στη χωρα. Αμεσα εκανα συναλλαγμα και συνεχισα προς τον Νοτο. Το Ulan Bator ηταν 300km απο τα συνορα. Επειδη ομως ηταν απογευμα προτιμησα να μη φτασω την ιδια μερα στην πρωτευουσα. Δεν ειχα ιδεα τι να περιμενω. Αν θα βρω ξενοδοχειο ή θα κοιμηθω εξω, τι ανθρωπους θα συναντησω και πως θα επικοινωνησω. Ηταν καποιες εντονες αποριες που ειχα στην πορεια. Μετα απο 25km εφτασα στη κωμοπολη Chan Bator. Δε το περιμενα να ειναι τοσο οργανωμενη. Ειχε πρατηρια βεντζινης, σχολειο, αστυνομια, ξενοδοχεια, μαρκετ και πλυντηρια αυτοκινητων. Μπηκα σε καλο ξενοδοχειο με 15Ε μονο. Επλυνα τη μηχανη και εκανα βολτα στη πολη για να συνηθισω τους Μογγολους. Μετα γυρισα για φαγητο και ζητησα μια εγχωρια σπεσιαλιτε…
IMG_2179
σαλατα με σαλαμι
IMG_2180
κρεας με λαζανια και ενα ειδος τορτελινια
Την επομενη ξεκινησα για το Ulan Bator, η μερα ηταν αρκετα καλη και ο δρομος σχετικα καλος, στενος μεν αλλα περιμενα χειροτερα.
DSC07117
100km πριν φτασω στο Ulan Bator συναντω τρεις μηχανοβιους απο Πολωνια. Τον Marik, τον Pavl και τον Arek. Αντιστοιχα οι μηχανες τους ηταν ενα Yamaha Tenere 94′, ενα BMW GS800 86′ και ενα Suzuki V-Strom 750. Τρια φοβερα παιδια που ταξιδευαν απο Πολωνια στο Βλαδιβοστοκ. Ο Pavl και ο Marik ειναι αναπηροι απο ατυχημα, εχουν χασει το αριστερο τους ποδι. Ετσι με καποιες μετατροπες στις μηχανες τους, κανουν το ταξιδι αυτο μεταφεροντας το μηνυμα “ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΑ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΗΣΕΙΣ” Ενα μεγαλο μπραβο για την θεληση και την προσπαθεια τους. sait http://www.psnm.pl/
DSC07121
Pavl – Mongolian – Arek – Me – Marik
Τελικα συνεχισαμε το ταξιδι μαζι. φτασαμε Ulan Bator το απογευμα, εκει μας περιμενε ενας Μογγολος να μας παει σε ξενοδοχειο ειχαν κανονισει τα παιδια.
Την επομενη μερα επρεπε να παμε στο ρωσικο προξενειο για να βγαλουν βιζα τα παιδια λογο οτι η πρωτη τους τελειωναν οι μερες. Με αρκετη ταλαιπωρια απο τη Δευτερα που ζητησαν βιζα εκδοθηκε την Παρασκευη. Τις ενδιαμεσες μερες περασαμε πολυ καλα. Βολτες εντος και εκτος πολης. Αυτο που μου εκανε αρνητικη εντυπωση ηταν το ιδιο το Ulan Bator. Προσπαθει να δυτικοποιηθει πολυ γρηγορα, μαλλον με λαθος τροπο. Οπως και να ‘χει ολες οι γνωστες μεγαλες μαρκες, στα ρουχα, στο φαγητο, κτλ, κανουν χρυσες δουλειες. Οι τραπεζες ειναι περισσοτερες απο τα περιπτερα.Κριμα…

DSC07126DSC07133DSC07192DSC07188DSC07132DSC07140DSC07138DSC07144DSC07148DSC07151DSC07170DSC07178DSC07176DSC07182DSC07202DSC07196


Την Παρασκευη επρεπε να χωριστουμε και ο καθενας να ακολουθησει τον προορισμο του, με την υποσχεση να ξανα ανταμωσουμε στην Πολωνια.

Ξεκινησα ΝοτιοΔυτικα με προορισμο τα δυτικα συνορα της Μογγολιας με τη Ρωσια στα ορη Altay. Πρωτη διανυκτερευση στην πολη Arvayheer. Ο δρομος σχετικα καλος με αρκετες λακουβες. Εφτασα στη πολη οπου υπηρχε ξενοδοχειο για να διανυκτερευσω, εντυπωσιαστικα επειδη ηταν αρκετα καλο για τα δεδομενα της χωρας. Την επομενη μερα διενυσα την ποιο δυσκολη μεχρι τωρα πορεια. Δεν υπηρχε ασφαλτος για δειγμα, μονο πετρες και χωμα. Η μηχανη μπηκε σε μεγαλη δοκιμασια, τρανταζονταν τα παντα πολυ εντονα.

DSC07232DSC07229
Μετα απο μεγαλη ταλαιπωρια κι εχοντας γραψει ειδη 500km ηρθε το σουρουπο. Επρεπε να καπου διανυκτερευσω, η λυση ηταν μονοδρομος…
DSC07223DSC07225


Ξυπνησα απο το κρυο στις 5 το πρωι, αρχισα να μαζευω τη σκηνη οταν αντιληφθηκα πως τα λαστιχα της μηχανης ειναι ξεφουσκωτα. Εψαξα για τυχον αγκαθια η σκισιματα, δε βρηκα τιποτα. Τα φουσκωσα και δεν ξανα εχασαν τον αερα τους. Το συμπερασμα που εβγαλα ειναι οτι μαλλον απο τους σκληρους κραδασμους εχαναν λιγο λιγο τον αερα. Αλλη μια μερα με δυσβατους δρομους και ζεστη με περιμενει. Ολα πηγαιναν καλα ωσπου αρχισε να μυριζει εντονα βεντζινη. Σταματω και βλεπω κατω απο το ρεζερβουαρ να τρεχει βεντζινη. Πανικοβληθηκα νομιζα εφυγε καποιο σωληνακι. Κοιταζω καλα, τελικα ηταν χειροτερα τα πραματα απ’ οτι τα περιμενα. Ειχε ανοιξει το ντεποζιτο ακριβως στην κατω κολληση απο τους κραδασμους, η διαρροη ηταν μεγαλη. Εβγαλα γρηγορα τα εργαλια και αφαιρεσα το ντεποζιτο απο τη μηχανη να κανω καλυτερη εκτιμηση της ζημιας. Μολις το γυρισα αναποδα η διαρροη σταματησε. Βρισκομουν περιπου 70km απο την πολη Horb. Μετα απο ωρα ερχοταν ενα αυτοκινητο, Τον σταματαω και του ζητω να με βοηθησει. Για καλη μου τυχη ο ανθρωπος ηταν οξυδερκης κι εκτιμησε αμεσα το προβλημα. Πηρε ενα κομματι σαπουνι και το ετριψε στη σκισμη, η διαρροη σταματησε. Προσωρινη αλλα μεγαλη η ανακουφιση που ενιωσα. Οταν εφτασα Horb ηταν ηδη νυχτα. Ευτυχως ειχε ξενοδοχειο, χρειαζομουν αμεσα ζεστο μπανιο και καλο υπνο.

Το πρωι πηγα στην αγορα να βρω ειδικη κολλα για μεταλλα για να επισκευασω τη ζημια. Ενας Μογγολος εκατσε και μου το επισκευασε. Ολα πηγαν καλα, μαζεψα τα πραγματα μου και ξεκινησα για την πολη Olgey. Η διαδρομη αρχισε να γινετε πολυ ομορφη, αρχισε το τοπιο να εναλλασετε διαρκως απο στεπες σε βουνα βραχωδη. Σε ενα σημειο ειχε αμμο και η πρωτη βουτια ηταν αναποφευκτη, διχως ευτυχως δυσαρεστες συνεπειες. Μετα απο αρκετη ωρα εφτασα στην πολη. Συναντησα τρεις μηχανοβιους απο ευρωπη, με καλεσαν να μεινω μαζι τους σε κατι γιουρτες. Οι γιουρτες ηταν στημενες μεσα σε αυλη και με 10 δολλαρια σου παρειχε ζεστο νερο και wifi. Ενθουσιαστικα…

13-8-13 Μου εμειναν 120km ως τα συνορα. Η αληθεια ειναι οτι χαιρομουν πραγματικα παρα πολυ που θα αφηνα πισω μου τη Μογγολια. Για αλλη μια φορα ομως λιγο πριν τα συνορα αλλο ενα δυσαρεστο απροοπτο. Εσπασε η βαση απο την πισω δαγκανα του φρενου. Το μονο που μπορουσα να κανω ηταν να την αφαιρεσω τελειως. Ετσι εμεινα χωρις πισω φρενο μεχρι νεοτερας. Περασα λοιπον τα συνορα και επιτελους αντικρυσα ασφαλτο. Τα Αλταικα βουνα ηταν μπροστα μου η ψυχολογια μου ανεβηκε στα υψη.

Σκληρη χωρα η Μογγολια απο καθε αποψη, δυσκολοι δρομοι, μεγαλες εναλλαγες θερμοκρασιας απο νυχτα σε μερα, η σκια και το νερο δυσευρετα, η μονη γλωσσα να συνενοηθεις ειναι τα μογγολεζικα. Ζωα οπως καμηλες, αλογα, αγελαδες, γιακ, γερακια και αετους ειναι που βλεπεις συνεχεια μπροστα σου. Αυτες τις λιγες μερες που βιωσα στη Μογγολια θα μεινουν χαραγμενες στη μνημη μου…
DSC07236DSC07244DSC07246DSC07240DSC07218DSC07217



Moskow – Kozani



Moskow - Kozani


Μετα απο δεκα μερες χαλαρωσης στη Μοσχα, ηρθε η ωρα να αποχαιρετισω αυτη την πανεμορφη μεγαλουπολη, μαζι της και την Ρωσια ολοκληρη. Αυτη τη φορα ειχα συνοδοιπορους τον Αρεκ, τον Μαρικ και τον Παβελ, τους Πολωνους που ειχα γνωρισει στη Μογγολια. Προορισμος μας αυτη τη φορα ηταν η Πολωνια μεσο της Ουκρανιας.

Ξεκινησαμε το ταξιδι νωρις το πρωΪ για να αποφυγουμε το κυκλοφοριακο της πολης. Μας επιασε δυνατη βροχη μολις βγηκαμε εξω απο τα ορια της Μοσχας, ευτυχως για λιγη ωρα. Ολη η διαδρομη μεχρι τα συνορα της Ουκρανιας αλλη μια ευθεια χωρις τιποτα το αξιομνημονευτο. Περασαμε τα συνορα χωρις καμια ταλαιπωρια και κατευθυνθηκαμε προς το Κιεβο. 200km πριν τη πρωτευουσα αρχισε δυνατη βροχη η οποια μας ακολουθησε μεχρι να νυχτωσει. Περασαμε μεσα απο το Κιεβο που ειχε απιστευτο μποτιλιαρισμα. Περνουσαμε αναμεσα απο τα αυτοκινητα με πολυ μεγαλη δυσκολια, ηταν ακρως επικινδυνη κατασταση. Καναμε δυομιση ωρες να βγουμε απο την πολη για να βρουμε ενα μοτελ να διανυκτερευσουμε. Μετα απο συνολικα 850km και πολυ νερο επιτελους ηρθε η ωρα της ξεκουρασης και της ζεστασιας.

Την αλλη μερα φορεσαμε τα βρεγμενα μας ρουχα και υπο συνθηκες ψιλης βροχης συνεχισαμε την πορεια μας προς τη Πολωνια. 80km πριν τα συνορα ηρθε η ωρα να αποχαιρετισουμε τον Μαρικ και τον Παβελ, οι οποιοι θα πηγαιναν σπιτι τους απο τα βορεια συνορα. Εγω και ο Αρεκ συνεχισαμε προς Krakow. Με το που περασαμε τα συνορα αλλαξε και το τοπιο. Πυκνα δαση με τα δεντρα να ειναι συριζα του δρομου, μικρα γραφικα χωρια και τον ηλιο να δυει εναλλασοντας τα χρωματα του τοπιου. Μετα απο τοσα χιλιομετρα δε καταλαβαινεις κουραση αντικριζοντας ομορφα μερη σαν αυτα που περιγραφω. Δυστυχως πηγαιναμε “καρφι” και δεν εχω εικονα του σκηνικου. Στις δεκα και μιση το βραδυ και μετα απο 870km φτασαμε στο σπιτι του Αρεκ στη Κρακοβια.

Σαββατο πρωι ειχε ξεναγηση στη πολη, μια πολη που ειναι παρα πολυ ομορφη με παλια κτιρια, μεγαλες πλατειες, καστρα και καθολικους ναους με ιδιαιτερη αρχιτεκτονικη. Μουσικους να παιζουν στους δρομους με τα οργανα τους (κυριως κλασσικη μουσικη). Ολα μαζι να δημιουργουν μια παραμυθενια συναμα ρομαντικη ατμοσφαιρα που σε ταξιδευε σε αλλες εποχες, πισω στο χρονο.

DSC07669DSC07670DSC07684DSC07697DSC07702DSC07706


Μια μερα την αφιερωσα στα στρατοπαιδα συγκεντρωσης Auschwitz και Auschwitz ΙΙ … Δε μπορω να περιγραψω τα συναισθηματα μου με το που αντικρυσα το μερος, σοκαριστικα. Ειναι η ζωντανη ιστορια του β’ παγκοσμιου πολεμου. Ηταν ολα στημενα λες και την προηγουμενη μερα διαδραματιζονταν η τραγωδια των 1.500.000 δολοφωνιων.

DSC07544DSC07546DSC07548DSC07606DSC07633DSC07660
Ηρθε η μερα να αναχωρησω απο Πολωνια, προς Ρουμανια μεσο Σλοβακιας, Ουγγαριας. 530km τρεις χωρες σε εξι ωρες. Ειχα ακουσει για δυο πανεμορφες μοτοδιαδρομες την Transalpina και την Transfugarasan στη Ρουμανια. Ειναι λενε κατι αντιστοιχο με τους δρομους των Αλπεων. Δυο δρομοι απιστευτου φυσικου καλους, που ξεπερνας τα 2000μ υψομετρο. Ευκαιρια μετα απο χιλιαδες χιλιομετρων να ανεβω βουνα και να πλαγιασει η μηχανη.

DSC07763DSC07760DSC07757DSC07759DSC07764DSC07773DSC07778DSC07792

Δυο μερες ευχαριστηθηκα βουνο, φυση και στροφες. Επρεπε ομως να συνεχισω το τελευταιο κομματι του οδοιπορικου μου προς την Ελλαδα μεσο της Βουλγαριας. Περασα το ποταμο Δουναβη που ειναι το φυσικο συνορο Ρουμανιας – Βουλγαριας με μια “παντοφλα” και 80km απο εκει εκανα την τελευταια διανυκτερευση σε ξενο εδαφος. Μου εμειναν αλλα 540km περιπου ως την Κοζανη μεσο Προμαχωνα. Ηταν τα ποιο ευκολα χιλιομετρα του ταξιδιου.

Πλεον δε σκεφτομουν τιποτα αλλο παρα μονο να φτασω στο τελος…

Η ημερομηνια ηταν 10-09-13, ημερα Τριτη και ωρα η 16:00 το απογευμα, οταν εφτασα μετα απο 79 ημερες και 30.000km πισω στο σπιτι μου.
tour maps
Η συνολικη πορεια μου …

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...