04 September 2013

Είμαι τυχερός...

Στα πόδια μου το παγωμένο γρασίδι σπάει σαν γυάλινο.Τα χνώτα μου τσιμινιέρα στον παγωμένο αέρα. Απόκοσμη ησυχία. Το κελάηδισμα του κότσυφα η μοναδική ένδειξη ζωής γύρω μου. Μ αρέσει να είμαι έξω παγωμένο πρωινό όπως αυτό. Μοναδικός άνθρωπος. Μόνη συντροφιά μου ο σκύλος που δένει με το περιβάλλον και δείχνει να απολαμβάνει το τρέξιμο στο παγωμένο τοπίο. Πλατσουρίζει στα λιγοστά νερά που έχει το ανήλιο ρέμα,  και δεν κατάφερε η χθεσινοβραδινη παγωνιά να μετατρέψει σε πάγο. Ο ουρανός από πάνω μου ανοιχτό θαλασσί με αστέρια ακόμα να αχνοφαίνονται. Τα γυμνά δέντρα, ακούνητα στη νηνεμία, στολισμένα με ένα λεπτό στρώμα πάχνης, δείχνουν να περιμένουν την εμφάνιση του ασθενικού ήλιου που θα σκάσει από στιγμή σε στιγμή πάνω από την κορφή.




Κατηφορίζω χωρίς προορισμό για κάποιο συγκεκριμένο σημείο κάπως γρήγορα και με λαχτάρα αλλά δεν ξέρω γιατί. Προσπαθώ να μην χαλάω την ησυχία , με ανθρώπινους ήχους. Μια κίσσα τρομαγμένη από το σκύλο, πετώντας μακριά, σκούζοντας με τη άγαρμπη φωνή της ειδοποιεί τους αφανείς κατοίκους της περιοχής... Μια κίνηση έπιασε το μάτι μου προσπαθώντας σκυφτός να περάσω σε μονοπάτι που είχαν ανοίξει τα πρόβατα..Μόλις περνώ, γυρνώ και κοιτώ προς τη γυμνή καρυδιά. Ένας σκούρο καφέ σκίουρος προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από το κλαδί κοιτώντας με με απορία. καλημερίζει τη μέρα μαζεύοντας ότι καρύδι έχει ξεχάσει να μαζέψει αρχές φθινοπώρου.




Κάθε λεπτό που περνάει όλο και περισσότεροι ήχοι γεμίζουν τον αέρα. Ο κοκκινολαίμης που παίζει στα χαμόκλαδα και στα βάτα, η γερακότσιχλα που επιδηκτικά έπιασε την απέναντι κορυφή καθισμένη στο ξερό από κεραυνό δένδρο, και φωνάζει το κοπάδι .Όποιος την γνωρίζει τη φωνή το ξέρει. Για τους άλλους ένα ακόμη πουλάκι κελαηδά. Το βαρύ γεμάτο δύναμη φτερούγισμα της φάσας που ξεχειμωνιάζει στη περιοχή, το "λάμδα" στον ουρανό από υδρόβια σε αποδήμηση τραβάει για λίγο τη προσοχή μου χαζεύοντας το αρμονικό τους πέταγμα.

Ο ήλιος ήδη χτυπάει την απέναντι πλαγιά. Τσίχλες μαλώνουν στα μισοπαγομένα βατόμουρα. Πλέον η φύση έχει ξυπνήσει και κάνει αυτό που έμαθε να κάνει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Επιβιώνει...δεν εξελίσσεται, επιβιώνει και αναπαράγεται ίδια κάθε χρόνο εδώ και 15 χρόνια που επισκέπτομαι το ίδιο μέρος την ίδια εποχή. Το μέρος αυτό το είδα με καλλιεργημένα κομμάτια,  καμένο από πυρκαγιά, με πληθώρα από κτηνοτροφικές μονάδες γύρω του, άλλα και παρατημένο στη τύχη του χωρίς ανθρώπινη παρουσία τριγύρω. Όλες μα όλες υπήρχε ζωή, γι αυτόν που είχε μάτια να δει. Γι αυτόν που η ματαιοδοξία της γνώσης τον άφηνε να δει και όχι απλώς να κοιτάξει. Επιβίωση. Η φύση κατορθώνει να επιβιώνει χωρίς να εξελίσσεται εδώ και 2013 χρόνια. Τουλάχιστον τόσο γνωρίζω, ότι κανένα είδος δεν υπέστη μετάλλαξη εδώ και 2013 χρόνια. Μόνο ο άνθρωπος. Αυτός μόνο εξελίχθηκε αλλά όχι σωματικά αλλά πνευματικά. Η γνώση.
Η γνώση που απέκτησε επειδή κατάφερε να επικοινωνεί με άλλους ανθρώπους, κατάφερε να ανακαλύψει τη γραφή ώστε να μεταβιβάζει την γνώση μιας γενιάς σε μια άλλη. Τόσο μεγάλη είναι η πνευματική του εξέλιξη που πιστεύει ότι έγινε θεός. Ότι μπορεί να βάλει σε τάξη αυτά που μπορεί από μόνη της η φύση να διορθώνει. Ότι είναι στο χέρι του να μεταφέρει και να προσθέτει είδη της χλωρίδας και πανίδας σύμφωνα με τα μάτια και την κρίση ανθρώπων που η ματαιοδοξία της γνώσης τους έχει καταστήσει τυφλούς. Βλέπουμε αναδασώσεις που δεν ευδοκιμούν, αρκούδες και λύκους που λόγω έλλειψης φυσικής τροφής ζούν περιμετρικά κατοικημένων περιοχών. Δεν βλέπουμε πουλιά και ζώα που ήταν για δεκαετίες στον Ελλαδικό χώρο. Γιατί?



Μεγάλο ερώτημα για έναν άνθρωπο "μέσης μόρφωσης" 'όπως εγώ. Ξέρω μόνο ότι έχω δει με τα μάτια μου, ότι έχω πιάσει με τα χέρια μου , ότι έχω νιώσει με τη καρδιά μου. Αντιπυρικοί δρόμοι σε δύσβατες περιοχές για την προστασία του δάσους, έκαναν τη πρόσβαση σε αυτές τις περιοχές ευκολότερη σε ανθρώπους που πολλές φορές οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι για τις φωτιές. Μαζί με αυτούς άλλοι που λιγουρευονται οικοπεδάκια στο βουνό, και άλλοι πιο "μορφωμένοι" που επεκτάθηκαν ακόμη ψηλότερα τοποθετώντας ανεμογεννήτριες σε κορυφές που ζούσε μόνο ο αητός, η πετροπέρδικα, το αγριοκάτσικο. Μαζί με όλους αυτούς ανέβηκαν στο τέλος και οι παρατηρητές άγριας ζωής να δούν μέσα σε μια μέρα τα αγρίμια που άνθρωποι του βουνού βλέπουν μια φορά το χρόνο και να βγάλουν το πόρισμα "το τσακάλι, η αρκούδα, ο γύπας είναι υπό εξαφάνιση. Πρέπει να τα σώσουμε!!!".
Στα ημιορεινά οι παχουλές και "εύκολες" επιδοτήσεις ανάγκασαν τους αγρότες να ξηλώνουν και τα δέκα τετραγωνικά φυσικού φράχτη προς όφελος της καλλιέργειας και της τσέπης τους. Αλσύλλια από λεύκη έπαψαν πιά να είναι προσοδοφόρα με αποτέλεσμα ο συκοφάγος, το τρυγόνι, η φάσα, ο κεφαλάς, ελλείψει κάλυψης και φωλεοποίησης να προτιμούν άλλους διαδρόμους μετανάστευσης και διαμονής. Λίμνες που αποξηράνθηκαν στο όνομα του "κοινού οφέλους" διώχνοντας υδρόβια που κατοικούσαν και αναπαράγονταν για δεκαετίες. Τα αμπέλια, τα οπωροφόρα δένδρα απέκτησαν άλλο σχήμα το οποίο καμία σχέση δεν έχει με το τρισδιάστατο δένδρο που γνωρίζουν τα πτηνά και χρησιμοποιούν για κάλυψη. Με την άπλετη γνώση που μας χορηγήθηκε μάθαμε κάθε πότε έχει περίοδο η αρκούδα αλλά δεν μάθαμε τι έκταση χρειάζεται για να ζήσει, τι έχουν τα βουνά μας για να φάει, μάθαμε για την ψυχολογία του λύκου αλλά ξεχάσαμε να μετρήσουμε πόσοι είναι οι λαγοί, τα ζαρκάδια, οι ποντικοί στους αγρούς και τα δάση μας για να τους ταΐσουμε....



Σαν κυνηγός,  ήμουν και θα είμαι περιπατητής σε αυτή τη φύση που πολλοί επιμένουν να λένε ότι χρειάζεται βοήθεια. Θα βλέπω αυτά που πολλοί προσπαθούν να δουν αλλά δεν τα καταφέρνουν. Θα λέω πως είμαι τυχερός που έχω δει μια δεκαετία πριν και βλέπω ακόμα αρκούδα, λύκο, τσακάλι, ζαρκάδι, γύπα, αγριόγατα, σκίουρο. Θα συνεχίσω να λέω πως είμαι κυνηγός ακόμη και αν το κυνήγι απαγορευτεί στην Ελλάδα, γιατί αυτό με έμαθε να βλέπω και να νιώθω τη φύση και όχι απλώς να την κοιτάζω...

+Κοινός Θνητός Κυνηγός


Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...