17 October 2013

Δυο ώρες ταξίδι ακόμα...

Δυο ώρες ταξίδι ακόμα...
Προσπαθώντας να βολευτώ στο κάθισμα του αεροπλάνου στο μυαλό μου τρέχουν φέρμες, ξεπετάγματα, παγωνιές...έξι μήνες μακριά από την Ελλάδα, τα αγαπημένα πρόσωπα, τους φίλους, το κυνήγι. Προσπαθώ να κάνω πλάνα για να τα χωρέσω όλα σε είκοσι μέρες. Πως?... Πως είναι δυνατόν να χωρέσεις καθημερινότητα χρόνων, αγαπημένες ασχολίες, χρόνο με τα αγαπημένα σου πρόσωπα μέσα σε είκοσι μέρες? 
Δεν παραπονιέμαι, δεν θέλω να παραπονιέμαι. Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τα "πάντα" εκτός από αυτό που θα τους έδινε τη δυνατότητα να τα χαρούν. Αυτό που ανάγκασε και εμένα να φύγω για να μπορέσω να αντεπεξέλθω στις υποχρεώσεις που καλώς η κακώς δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα...





Δυο ώρες ακόμα για να πατήσω ξανά το πόδι μου στην Ελλάδα.Οι Χριστουγεννιάτικες διακοπές μου κάθονται "γάντι" αφού θα μπορέσω να κάνω και κάποιες κυνηγετικές εξόδους. Σφήνα μπαίνουν στο μυαλό μου όλα τα αναγκαία για αυτές τις εξόδους. Που έχω καταχωνιάσει τον εξοπλισμό, πού άφησα το ημερολόγιο κυνηγετικών εξόδων την τελευταία φορά, πόσα φισέκια έχει στο παλιό ξύλινο μπαούλο, πιο όπλο θα πάρω, σε πιο μέρος θα πάω πρώτα. Αν και τα μηνύματα που έπαιρνα από φίλους δεν ήταν και τόσο ενθαρρυντικά όσων αφορά τα περάσματα και το καιρό, δεν πτοούμαι, είμαι αποφασισμένος να βγω. Μου έχουν λείψει τα κιτρινισμένα δάση της βελανιδιάς, το κρύο, το ψιλοβρόχι, ο ασθενικός χειμωνιάτικος ήλιος του μεσημεριού..

Πέμπτη σήμερα, μέχρι το Σαββατοκύριακο θα είμαι έτοιμος. Σε τι κατάσταση να βρίσκεται το σετεράκι μου? Θα τα βγάλει πέρα? Που παράτησα  το ημερολόγιο? Που έχω το κουδούνι του σκύλου?... Λοιπόν θα αφήσω τη Παρασκευή να περάσει, να καταφέρω να το οργανώσω, και Σάββατο πρωί - πρωί θα πάρω τα βουνά. Αναγνωριστική και αναλόγως κανονίζω τις εξόδους μου...




Η ανακοίνωση του πιλότου μαζί με το "προσδεθείτε" με επαναφέρει. Λίγο αργότερα το τράνταγμα του αεροπλάνου δηλώνει ότι πατήσαμε Ελλάδα... Τι ψιλοβρόχια και παγωνιές? Εδώ είναι καλοκαίρι! Τσάμπα όνειρα έκανα...με κοντομάνικο αρχές Δεκέμβρη!

Παρασκευή απόγευμα η αγωνία και η προσμονή νίκησαν την υπομονή μου για το Σαββατοκύριακο. Με ένα καιρό περισσότερο καλοκαιρινό παρά χειμωνιάτικο, αποφασίζω να κάνω τη πρώτη αναγνωριστική σε μέρος "κοτέτσι" σύμφωνα με το ημερολόγιο που κρατάω τόσα χρόνια, και έχει δώσει πουλιά ακόμα και με την συγκεκριμένη καλοκαιρία. Βαθύ ρέμα με μικρές κλήσεις στις πλαγιές και αραιή βλάστηση από θάμνους και χαμηλές βελανιδιές. Το ρυάκι στο βάθος του τροφοδοτεί με υγρασία τον τόπο χειμώνα καλοκαίρι. Βιαστικά, για να βρεθώ στο περιβάλλον που τόσο μου έχει λείψει, μόνο μισή ώρα από το σπίτι μου φτάνω γεμάτος από όρεξη έστω για ένα "μεζέ" από αυτά που προσμένω να ζήσω τις μέρες των διακοπών μου. Στο άνοιγμα της πόρτας του αυτοκινήτου στα αυτιά μου σημαίνει συναγερμός από τα μπίπερ που ακούω στη γύρω περιοχή.
Τι έγινε ρε παιδιά? Που είναι το ήσυχο μέρος που ήξερα? Έχουν πέσει τόσα πουλιά καλοκαιριάτικα και μαζεύτηκε όλος ο κυνηγετικός κόσμος εδώ? Προς στιγμήν σκέφτομαι να μπω ξανά μέσα και να φύγω, ο σύντροφος όμως στο πίσω κάθισμα έχει άλλη άποψη. Κλεισμένος τόσους μήνες στην αυλή σε χρέη φύλακα και σκύλου συντροφιάς για τους γέρους λαχταράει περισσότερο από εμένα να βρεθεί στα κυνηγοτόπια. Χωρίς μια πιθανότητα να μπορέσω να τον σταματήσω, πηδάει πάνω από τα μπροστινά καθίσματα, περνάει κυριολεκτικά από πάνω μου, και βγαίνει από την μισάνοιχτη πόρτα του οδηγού.
 Ας είναι. Θα κάνω μια βόλτα στα ψηλά, γιατί πιο κάτω γίνετε συνωστισμός από κυνηγούς και σκύλους και βλέπουμε...
Ούτε μισή ώρα δεν περπάτησα και κάθισα σε ένα βράχο απογοητευμένος, σιχτιρίζοντας τη τύχη μου. Βλέποντας κυνηγούς και σκύλους να χτενίζουν το ποτάμι πάνω κάτω, ο ένας πάνω στον άλλον χωρίς αποτέλεσμα. Χωρίς να ακούσω μια τουφεκιά.
Τι διάολο  μόνο εγώ έχω το μυαλό να καταλάβω ότι το μέρος είναι άδειο? Μόνο εγώ μπορώ να σκεφτώ ότι με τόσο κόσμο και να υπήρχε μπεκάτσα με τόση φασαρία θα είχε πιάσει κορυφή? Εκτός αν πιστεύει ο καθένας τους ξεχωριστά ότι το δικό του σκυλί μπορεί να βρει το πουλί που το προηγούμενο προσπέρασε... Ίσως θα πρέπει να ξεγράφω το συγκεκριμένο μέρος αφού έχει γίνει τόσο πολυσύχναστο...
Το αποκορύφωμα ήρθε με ένα αυτοκίνητο που ήρθε και κατέβασε τέσσερα γκέκικα πιθανόν για αναγνωριστικό γιατί λαγός σήμερα δεν...



Τα μάζεψα κι έφυγα απογοητευμένος και πικραμένος από την πρώτη μου επαφή μετά από έξι μήνες. Σαββατοκύριακο, ένα γύρισμα του καιρού από νοτιάδες με υψηλή για την εποχή θερμοκρασίες σε βοριάδες με ψιλοβρόχι στα πεδινά και χιονάκι στα ορεινά μαζί με την απογοήτευση της πρώτης εξόδου με οδηγεί να μείνω σπίτι να περάσω λίγο περισσότερο χρόνο με την οικογένεια που κι αυτή μου έχει λείψει.
Ξημερώνει Δευτέρα και εγώ με τη μύτη κολλημένη στο κρύο τζάμι ξημερώματα ας είναι καλά η διαφορά της ώρας που δεν μ' αφήνει να χαρώ τον πρωινό ύπνο, προσπαθώ να διαβάσω στο μισοσκόταδο το θερμόμετρο που έχω κρεμασμένο απ΄έξω: -2

Έχω διακτινιστεί στο αυτοκίνητο που ήδη έχει φορτωμένα τα απαραίτητα και οδηγώ σε μισοπαγωμένους δρόμους μέσα στη πόλη. Αλλά για πού? Η αναγνωριστική δεν πήγε και τόσο καλά οπότε είμαι κατά κάποιο τρόπο ξεκρέμαστος για το πιο μέρος θα ψάξω. Στο μυαλό μου ήρθαν τα λόγια του γέρου: "Ξαναγύρνα στα άδεια μέρη με άλλο καιρό μια άλλη μέρα. Μια νύχτα είναι αρκετή να γεννήσει πουλιά σε μέρη που το έχουν ψάξει εκατό νοματαίοι και το βρήκαν άδειο..." 
Με αμφιβολία αποφασίζω να τραβήξω για το ίδιο μέρος. Δεν προσδοκώ κάτι απλά να τσεκάρω, ελπίζω μόνος μου, το μέρος που ποτέ δεν με είχε απογοητεύσει πριν οριστικά το διαγράψω από τα αγαπημένα μου. Στον ορίζοντα άρχισαν να διαγράφονται οι κορφές των βουνών οι οποίες τώρα είναι χιονοσκεπασμένες. Ο δρόμος μέχρι εκεί δεν έχει ίχνος χιονιού. Φτάνοντας όλα ελαφρώς παγωμένα κι ένα λεπτό στρώμα πάχνης έχει καλύψει το κοντό χορτάρι. Καμία σχέση δεν έχει αυτό που βλέπω τώρα με εκείνο που είδα δυο μέρες πριν. Η ησυχία είναι απόλυτη. Ούτε κοτσύφι δεν ακούγεται. Η απότομη μεταβολή του καιρού σίγουρα έπιασε στον ύπνο όλα τα μεταναστευτικά που είχαν βρει καταφύγιο στη περιοχή. Το ελαφρύ χιόνι στις γύρω κορφές μου στέλνει ελπιδοφόρα μηνύματα.


Κατεβαίνω από το αυτοκίνητο και επιτέλους οι συνθήκες που ήθελα να ζήσω είναι μπροστά μου. Επιτακτική χρήση σκούφου και γαντιών, κρεμάω στον ανυπόμονο σκύλο το κουδούνι, και ανοίγοντας το πορτ μπαγκάζ βλέπω με έκπληξη ότι έχω μέσα μόνο το μονόκαννο...
"Φάση θα έχει να βρω πουλιά και να είμαι με μονόκαννο. Δε βαριέσαι... τη δουλειά του την κάνει..." σκέφτομαι. Στο δέσιμο του μνήμες από παλιά κυνήγια όταν ακόμα ο γέρος είχε το κουράγιο και βγαίναμε μαζί,  έρχονται στο μυαλό. Η πρώτη μπεκάτσα με αυτό, οι πρώτες τσίχλες, ο πρώτος λαγός που έπεσε από το φτηνό μονόκαννο με 28γρμ εφτάρια, το δούλεμα για τα ορτύκια που φεύγαν ατουφέκιστα αφού μόνο ένα μπορούσα να πάρω σε κάθε σήκωμα...
Το κουδουνάκι σπάει την παγωμένη ησυχία καθώς τραβάω για τα γνωστά μου σημεία. Αποφασίζω να ξεκινήσω από τα ψηλότερα και να καταλήξω στο ποτάμι. Δεν χρειάστηκε να περπατήσω πολύ. Από τα πρώτα μέτρα η φιδίσια κίνηση του σέτερ μου, μου έδειξε ότι το μέρος έχει ενδιαφέρον ξανά. Γύρω από μια τσιμεντένια ποτίστρα για τα πρόβατα το νερό δεν έχει παγώσει τελείως. Το κατάλληλο σημείο για μέρες σαν τη σημερινή. Η πρώτη φέρμα της χρονιάς είναι αρκετή για να με κάνει να ξεχάσω την προηγούμενη απογοήτευση μου, που δουλεύω, γιατί είμαι μακρυά απ΄ότι αγαπώ, το όνομα μου... Είναι αρκετή στο να γυρίσει το διακόπτη στη θέση "Θηρευτής". Με ένα βαρύ πέταγμα η βασίλισσα δηλώνοντας ότι ίσως όλο το βράδυ ταξίδευε σηκώνεται τραβώντας μια πορεία απρόσμενα ευθεία. 




Πιστό όπως πάντα το φτηνό μονόκαννο έφερε στα χέρια μου τον απόλυτο ταξιδευτή. Μετά από εκατό μέτρα και έχοντας πλέον αδειάσει το μυαλό από σκέψεις άλλες εκτός από αυτή του θηράματος μια φέρμα στα αριστερά μου, έχοντας μπροστά μου καθαρό έδαφος για δώδεκα περίπου μέτρα με βάζει στη πρίζα. Ακίνητος  όπως ακριβώς και ο σκύλος παλεύω να ξεδιαλύνω επάνω στα ξερά φύλλα το θήραμα. Όπως ακριβώς σε μαγική εικόνα που ενώ κοιτάς επίμονα δεν μπορείς να δεις, εμφανίζεται η φιγούρα της βασίλισσας στα μάτια μου. Πίσω της μια σειρά από ψηλούς θάμνους καθιστά δύσκολη τη διαφυγή της. ο μόνος διάδρομος διαφυγής είναι προς το μέρος μου. Κάνω όσο μπορώ αθόρυβα δυο τρία βήματα πίσω και επωμίζοντας το όπλο τη βάζω στο στόχαστρο... Τη βλέπω πίσω από τη μοίρα του όπλου άφοβα ακίνητη, να με κοιτά με τα τεράστια βελουδένια μάτια της. Το δάχτυλο μου ακουμπά τη σκανδάλη. Μια απαλή κίνηση του δάχτυλου είναι αρκετή για να με προσδιορίσει  Κυνηγός η δολοφόνος... Λύνω το κόκορα και κατεβάζοντας το όπλο η βασίλισσα κάνει τη κίνηση της. Περνώντας αστραπιαία από μπροστά μου σε μια χαμηλή πτήση δίνοντας μου την εντύπωση ότι ένιωσα το ρεύμα αέρα από τα φτερά της στο πρόσωπο,  κατευθύνθηκε στους πρώτους θάμνους που υπήρχαν πίσω μου βάζοντας τους μεταξύ μας και καθιστώντας αδύνατη την οπτική παρακολούθηση της. Δεν μετανιώνω που δεν τράβηξα τη σκανδάλη.... Ίσως μου δώσει ξανά την ευκαιρία αργότερα...




Συνέχισα με ακριβώς το ίδιο ρυθμό. Κάθε πενήντα με εκατό μέτρα είχα φέρμα. Κάθε γωνιά που γνώριζα από το παρελθόν είχε πουλί. Το μέρος ήταν γεμάτο. Τα αγύμναστα πόδια μου άρχισαν να στέλνουν μηνύματα. Η πουλιάστρα γεμάτη ήδη έδειχνε το βάρος της. Λίγο το βάρος λίγο η χαρά νομίζω ότι γέρνω προς τη μεριά της. Χαμογελώντας πονηρά κάθομαι σε ένα κομμένο κορμό γεμάτος εικόνες και συναισθήματα που σίγουρα θα τα θυμάμαι για πολύ, πριν πάρω το δρόμο του γυρισμού. Ο χειμωνιάτικος ήλιος είναι ψηλά προσπαθώντας να ζεστάνει τις παγωμένες πλαγιές. Οι τσίχλες έχουν γεμίσει τις βατιές, και μαλώνουν για τους τελευταίους μισοπαγωμένους καρπούς. Βάζοντας το χέρι στη τσάντα να βρω τον καπνό  αγγίζω τους άδειους κάλυκες. Η μυρωδιά του μπαρουτιού που αναδύεται με μεθάει. Στο μυαλό μου έρχεται πάλι η προηγούμενη αποτυχημένη έξοδο. Αυτή τη φορά με χαμόγελο. Θα ήθελα να ακούσω τα σχόλια αυτών που κυνηγούσαν πριν δυο μέρες εδώ. 
-"Που να ξέρατε τι έγινε σήμερα..." 

©A.Prosalentis

+Κοινός Θνητός 



Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...