07 October 2013

Το πρώτο ραντεβού

Αρχές Οκτώβρη...
Έχω πάρει τα βουνά φαλάγγι προς αναζήτηση της γκρέκας...Περιοχή Καστοριάς, θέση Νταούλι. Υψόμετρο τόσο ώστε ο πρωινός αέρας να καίει τα πνευμόνια σα ξεραμένος καπνός στριφτού τσιγάρου.Το χάραμα με έχει πιάσει ανηφόρα προσπαθώντας να ακούσω το κότσο.Μάταια γιατί η αναπνοή μου σκεπάζει τα πάντα, η καρδιά μου τύμπανο...το κάναμε πάλι το τεστ κοπώσεως... Συντροφιά η Λουλού που είναι στα φόρτε της μη νοιάζοντας ότι εγώ αδυνατώ να ακολουθήσω τις δρασκελιές του έφηβου σέτερ... Αγκομαχώντας έχω πιάσει κορυφή και συνεχίζω παράλληλα με την αραιή δασοκάλυψη από οξιά στη βορεινή πλευρά του βουνού. 




Στο ξεπροβόλημα του ήλιου ένα κοπάδι φάσες με καβαλάνε και συνεχίζουν ανενόχλητες το ταξίδι τους για το κάμπο.Μακριά ακούω κάποιους ντουμπλέδες που πιθανόν να ήταν στο κοπάδι που ψάχνω. Δεν πτοούμαι και συνεχίζω για το βραχωμένο δυο χιλιόμετρα παραπάνω. Ένα λασέ της σκύλας προς τη βορεινή μεριά προς το πυκνό, με τσιτώνει αλλά τη φωνάζω για να προλάβουμε να φτάσουμε στο βραχωμένο...
Φτάνοντας κορυφή βλέπω από κάτω μας ένα ασκέρι από πέντε νοματαίους και καμιά δεκαριά σκυλιά να χτενίζουν όλη τη νότια πλευρά...από αυτούς ήταν οι ντουμπλέδες. "Πουλί δεν θα αφήσουν" σκέφτομαι. Μασάω τις βρισιές στο στόμα μου σκεπτόμενος "που πάω εγώ τώρα να βρω γκρέκα μ' ένα έφηβο σετεράκι? Οι άλλοι κουβάλησαν όλο τον ΚΟΕ στο βουνό".




Γυρίζω τη πλάτη απογοητευμένος και πιάνω τη βορινή πλαγιά στις αραιές συστάδες οξιάς. Στο μυαλό μου ο καφές και το τσιγάρο. Μιάμιση ώρα ανάβασης με καθάρισε θέλω τη δόση μου...
Αυτή τη φορά ο αέρας βολικός στη μύτη του σκύλου μετατρέπει το καλπασμό του σε χαμηλή πτήση...στο ίδιο μέρος με πριν. Ταχύνω το βήμα μου και την έχω από πίσω. Αίλουρος κατευθύνεται στις πρώτες κιτρινισμένες οξιές.Έξι μέτρα από τα αραιά δέντρα, ξαπλώνει και περιμένει...Ο ήλιος δεξιά μου ρίχνει τις κίτρινες αχτίνες του στα ξερά φύλλα. Καθαρό μπροστά της. Ούτε κατά διάνοια γκρέκα να μείνει τόσο ακάλυπτη...



Ο ήχος που ακούστηκε ήταν απαλός αλλά γεμάτος κρυμμένη δύναμη. Πρέζα αδρεναλίνης. Επώμισα το όπλο προσπαθώντας να καθαρίσω στο μυαλό μου τι είναι αυτό που σηκώθηκε...το δέκατο του δευτερολέπτου ανάμεσα στα κλαδιά με τα κίτρινα φύλλα ήταν αρκετό για να το καταλάβω αλλά όχι να πιέσω τη σκανδάλη. Συνέχισα την υποτιθέμενη πορεία του πουλιού με το όπλο επωμισμένο..."Λίγο νωρίς δεν είναι για ραντεβού με μπεκάτσα?" 
Στο κατέβασμα του ο σκύλος βάλθηκε να ανιχνεύει τα σκαψίματα που υπήρχαν τριγύρω από το ολονύχτιο πάρτι της βασίλισσας. Ίσως να ήταν το πρώτο της βράδυ εκεί....

Πλάι μου ένας βράχος με προσκαλεί να κάτσω ... Αδειάζω το όπλο, βγάζω από τη πλάτη το σακίδιο που μου φαινόταν τόση ώρα ασήκωτο, δένω τη Λουλού δίπλα μου δίνοντάς της το μερτικό της από το νερό που κουβαλώ, έχοντας το μυαλό μου στο φάντασμα που μου φανερώθηκε πρώτες μέρες του Οκτώβρη και πίνω δυο γουλιές από τον αχνιστό καφέ...
Ούτε ξέρω πόση ώρα πέρασε. Είχα χαθεί στο να παρατηρώ ανάμεσα  από τις οξιές τους κοκκινολαίμηδες  τις φασαριόζικες κίσσες, τα σκαψίματα της βασίλισσας μπροστά μου στα πέντε μέτρα. Η Λουλού έχει καθίσει δίπλα μου χαζεύοντας με τα αυτιά τεντωμένα τα μικροπούλια που δεν μας δίνουν σημασία παλεύοντας για την επιβίωση...

Μια αθόρυβη σκιά κάνει περίτεχνο σλάλομ ανάμεσα από τους γυμνούς κορμούς οξιάς και κατευθύνεται προς το μέρος μας. Σε δευτερόλεπτα πριν ακόμα ξεδιαλύνω περί τίνος πρόκειται, η βασίλισσα πιθανόν το ίδιο πουλί, προσγειώνεται αθόρυβα μπροστά μας στα τέσσερα μέτρα! Καμαρωτό χωρίς ίχνος φόβου, με θράσος  με καρφώνει με τα μεγάλα ζεστά της μάτια. Δευτερόλεπτα ίσως λεπτά. Έχει κοπεί η ανάσα μου, έχει σταματήσει η καρδιά μου. Ακίνητη δείχνει να μετράει τα όντα που έχει μπροστά της, αν είναι απειλή η όχι, αν πρέπει να εξαφανιστεί ξανά μακριά μου η να μείνει. Τινάζει το πτέρωμα της, μου γυρίζει τη πλάτη και ....... αρχίζει να σκάβει τα ξερά φύλα με τα πόδια της! Σαν να μην υπάρχουμε! 



Θέλω να γελάσω...με κοροϊδεύει μπροστά στα μάτια μου! Λες και κατάλαβε ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι για να την αποκτήσω. Λες και κατάλαβε ότι χωρίς το όπλο σε ετοιμότητα δεν αξίζω την προσοχή της! 

Με μια κλεφτή ματιά βλέπω το σκύλο να έχει βγάλει αφρούς με τα μάτια καρφωμένα στο θήραμα που δεν πρόκειται να αποκτήσουμε. Το λουρί που είναι δεμένη έχει τεντώσει σα χορδή τόξου. Και οι δυο μας έχουμε μείνει στήλη άλατος με την καλλονή που ήρθε απρόσμενα στο ραντεβού. Ακριβώς! Πρώτο ραντεβού στα τυφλά με κάποια που δεν μπορούσες να φανταστείς ότι θα έρθει, και πόσο ωραία είναι....
Θέλησα να κρατήσω αυτές τις στιγμές όσο μπορώ περισσότερο, προσπαθώντας να μην κουνήσω ούτε τα βλέφαρα μου και την τρομάξω, να παρατείνω αυτή την επαφή, αλλά η έφηβη σύντροφος μου ήταν ασυγκράτητη. Ο παρορμητισμός της νιότης της είναι δυνατότερος της ακινησίας. Με μια κίνηση της, η βασίλισσα εξαφανίστηκε ακριβώς όπως ήρθε. Μοιραία και εντυπωσιακά. Αφήνοντάς μας στη κατάσταση που ήμασταν πριν έρθει...

Μείναμε ξανά οι δυο μας μαθητούδια στο πρώτο ραντεβού να μετράμε εντυπώσεις...



Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...