07 March 2014

Περί αντίδρασης κατά της Νομοθεσίας για το κυνήγι.

Το τελευταίο διάστημα δέχομαι παροτρύνσεις από φίλους να πάρω μέρος στην αντίδραση κατά των απαγορεύσεων και νέων νόμων που υφίστανται το κυνήγι...


Η αλήθεια είναι ότι το θέμα έχει ξεφύγει από τη σφαίρα της λογικής, με γνωστούς αγνώστους να παλεύουν σταδιακά και μελετημένα για την ολοκληρωτική απαγόρευση του κυνηγιού στην Ελλάδα.

Από παντού βαλλόμαστε δημιουργώντας ερωτηματικά και αμφιβολίες, ειδικά σε αυτούς που ξεκινούν τώρα αυτή τη πανάρχαια δραστηριότητα, αν είναι σωστό η όχι, αν είναι ηθικό η μη, να θηρεύεις τη τροφή σου μόνος, κατευθείαν από τη φύση ακολουθώντας γραπτούς και άγραφους νόμους χιλιάδων χρόνων.
Όταν πλησιάζουν οι εκλογές κάθε τετραετία, ξεπηδούν από το πουθενά φιλόζωοι βουλευτές, που όλη την τετραετία είναι χαμένοι πιθανόν μασουλώντας τις επιδοτήσεις, αλλά και σωτήρες του κυνηγιού οι οποίοι δείχνουν να θέλουν να βοηθήσουν το κατατρεγμένο κυνήγι. 

Ανέκαθεν υπερασπιζόμουν το κυνήγι, σε παρέες με άτομα που δεν το συμπαθούν, ακόμα και αφότου μετανάστευσα και δεν μπορούσα να το ασκώ στο βαθμό που θα ήθελα, συνέχισα να το υπερασπίζομαι, μέσω του  διαδικτύου αφού κατάλαβα ότι μπορεί να ακουστεί η γνώμη μου σε μεγαλύτερο κοινό από ότι τοπικά σε παρέες και μόνο.

Στα κοινά τώρα.
Στα 25 ενεργά χρόνια που (βάση ετήσιων αδειών) έχω σαν κυνηγός έχω δεχθεί 8 μετρημένα τηλεφωνήματα από τον κυνηγετικό σύλλογο τα οποία τα 5 ήταν για εκλογές προέδρου και λοιπών. Τα άλλα τρία για το ότι η άδεια μου είναι έτοιμη και να πάω να την παραλάβω...Καμία πρόσκληση για συγκέντρωση στο Σύλλογο, καφέ, τσιμπούσι, ερώτηση για το αν είδα κάποιον λαθροθήρα, κάτι περίεργο, αν βρήκα φόλες, αν έχω χάρτη, τι κυνηγώ, πως, γιατί κτλ... Καταλαβαίνω ότι ίσως αυτό δεν είναι εφικτό για όλα τα μέλη, αλλά για πολλούς και τα 120 ευρά δεν είναι εύκολη υπόθεση, όπως και η φροντίδα των σκυλιών. Λόγω της αγάπης όμως που τρέφουν για το κυνήγι, τα πληρώνουν. Και τα πληρώνουν για να έχουν ανθρώπους που τρέφουν την ίδια αγάπη για το κυνήγι πρώτα απ όλα, να προασπίζουν τα δικαιώματα τους απέναντι σε αυτούς που παλεύουν για το αντίθετο.

Όπως είδαμε τα τελευταία χρόνια, η άρχουσα τάξη, βουλευτές, κομματάρχες, ακόμη και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δέχονται επιθέσεις και κριτικές από κοινούς θνητούς. Όταν κάποιος, αφανής, ασκεί κριτική, προπηλακίζει, γιουχάρει  άτομα τα οποία θεωρούνταν τα προηγούμενα χρόνια άμεμπτοι , σίγουρα δεν είναι κάτι που περνάει απαρατήρητο και σίγουρα η "αρχων τάξη" δεν το αφήνει χωρίς να δράσει...

Το ίδιο συμβαίνει και με την δικιά μας "άρχων τάξη". Μήπως κατάλαβαν ότι οι καρέκλες άρχισαν να τρίζουν και ζητούν την βοήθεια του απλού και αφανή κυνηγού, αυτού χωρίς σκυλιά με ονοματεπώνυμα, χωρίς βραβεία αγώνων, χωρίς εξωτικά κυνήγια σε Βουλγαρία, Σερβία, χωρίς μπαρμπάδες, κτλ?
Του κυνηγού που λόγω οικονομικών δυσκολιών αρκούνταν στα δυο τρυγόνια, τρεις μπεκάτσες και πέντε τσίχλες για όλη τη σαιζόν?
Αυτού που το όνομα ήταν τελευταίο στις συναθροίσεις με τα αγριογούρουνα, τους φασιανούς και τους βουλευτές στο ίδιο τραπέζι?
Αυτού που μόνο τη περίοδο των εκλογών τον θυμόνταν για να ψαρέψουν έναν επιπλέον ψήφο?
Τόσο καιρό που είσαστε όταν κάποιοι επιτήδειοι "έσκαβαν" το λάκκο για να θάψουν το κυνήγι?
Που ήταν η ενημέρωση για τα ατσάλινα σκάγια, τις natura, τις απαγορεύσεις θηραμάτων και το λόγο που γίνονται?
Έγινε κάποια ενημέρωση στην οποία αν και ειδοποιήθηκα δεν παραβρέθηκα?
Η μήπως θα έπρεπε, όπως έγραψε στο διαδίκτυο φίλος, να παρακολουθώ όλες τις κυνηγετικές σελίδες του ίντερνετ για να καταλάβω τι γίνεται?
Η ενημέρωση του κυνηγού είναι ελλιπής, όπως και η παιδεία. Αλλά ποιος είναι υπεύθυνος γι αυτό? Ποιος κάνει κάτι γι αυτό? Οι πέντε δέκα ρομαντικοί και ίσως ηλίθιοι για τους υπόλοιπους, κυνηγοί, που παλεύουν ο καθένας με το δικό του τρόπο, να μεταφέρουν άρθρα, εμπειρίες, νέα σε αυτούς που έχουν πρόσβαση και χρόνο για το ίντερνετ?
Είναι αυτό αρκετό?

Ο καθένας δίνει τον αγώνα που μπορεί και θέλει. Δεν είναι παραπάνω κυνηγός αυτός που τρέχει στις δενδροφυτεύσεις, παίρνει μέρος σε διαμαρτυρίες, πορείες, συγκεντρώσεις , αγώνες, παρακολουθεί το ίντερνετ. Δεν μπορούν όλοι το ίδιο να ασχολούνται με τα κοινά... αλλά... έχουν ΟΛΟΙ δικαίωμα στην ενημέρωση για αυτά, όπως επίσης μαζί με τη ψήφο τους, να ακούγεται και η γνώμη τους όσο ηλίθια και να είναι.



    

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...