05 March 2014

Οι προτιμήσεις της ... αρκούδας.



Προχωρώ μέσα στο σκοτάδι στο ανηφορικό μονοπάτι κατευθηνόμενος σε γνωστό πλάτωμα στη μέση δυο κορυφών ντυμένων με οξιά και βελανίδι. Το σακίδιο στη πλάτη βαρύ αλλά αυτή τη φορά όχι με νερό και εφόδια για ολοήμερο κυνήγι, αλλά εξοπλισμό φωτογράφισης. Ο τρίποδας με χτυπάει στα πόδια, δυσχερένοντας το περπάτημα στο ήδη δύσκολο ανηφορικό μονοπάτι. η θέση προκαθορισμένη από προηγούμενες επισκέψεις σαν κυνηγός, αλλά μέσα στη νύχτα όλα είναι αλλιώτικα. Σκοπός μου να φωτογραφίσω την "σπάνια" καφέ αρκούδα στη περιοχή συνόρων Καστοριάς - Φλωρίνης. Οκτώβρης μήνας και από τα χνάρια προηγούμενων επισκέψεων κατάλαβα ότι στη περιοχή υπάρχει κίνηση. 
Η προσπάθεια συσσώρευσης λίπους πριν τη χειμερία νάρκη, κάνει τα ζώα να κινούνται συνεχώς προς ανεύρεση τροφής. Όπως είπα είχα εντοπίσει από πριν το πλάτωμα μερικών εκατοντάδων τετραγωνικών μέτρων και είχα βρει απομεινάρια από φαγωμένα οικόσιτα ζώα τα οποία στις κατά καιρούς επισκέψεις μου άλλαζαν σημείο μαρτυρώντας ότι το σημείο ήταν επισκέψιμο συνεχώς και τα χνάρια μαρτυρούσαν αρκούδα...


Ένα από τα χνάρια που υπήρχαν στη περιοχή




Μισή ώρα με πήρε να φτάσω και χωρίς διάλειμμα, βάλθηκα να φτιάξω τη φυλάχτρα με το δίχτυ που κουβαλούσα μαζί μου καλύπτοντας δυο θάμνους με απόσταση ενός μέτρου ο ένας από τον άλλον και ύψος όχι περισσότερο από 1,5. Μάζεψα κάποια ξερά κλωνάρια, τα στερέωσα από την πίσω πλευρά και από πάνω έριξα το δίχτυ. Έπειτα έστησα το τρίποδο με το τηλεφακό και όταν όλα ήταν έτοιμα τοποθέτησα και το ανοιχτό βάζο με το μέλι σε απόσταση 20 μέτρων από τη φυλάχτρα προσέχοντας το αεράκι να σπρώχνει τη μυρωδιά αντίθετα από μένα και προς το μονοπάτι που πίστευα ότι θα περάσει το ζώο. Ντυμένος όπως ήμουν με τα βρώμικα παραλλαγής δάσους ρούχα και καπέλο με δίχτυ να καλύπτει τα μάτια, εφόσον κατάφερνα να μείνω ακίνητος πίστευα ότι είχα τη καλύτερη δυνατή κάλυψη....



Το κουστούμι που σε κάνει αόρατο...


Βολεύτηκα στο 1x1 χώρο κάτω από τη φυλάχτρα και βάλθηκα να ακούω τη σιωπή του δάσους. Πέρα από τις κορφές ο ήλιος έστειλε τον αυγερινό να προετοιμάσει τη γη για την εμφάνιση του. Η πρωινή δροσιά μου έφερε ένα τρέμουλο αλλά προσπάθησα να μένω ακούνητος μειώνοντας την παρουσία μου στο χώρο. Ενα κοτσίφι ήρθε και κάθησε πάνω ακριβώς από το κεφάλι μου για να μου πει ότι είχα καταφέρει να γίνω αόρατος. Η ώρα περνούσε και ο ήλιος ξεπρόβαλε πάνω από τη κορυφή που είχα στη πλάτη μου. Οι ελπίδες για μια επαφή με αυτό το πολυσηζητημένο ζώο των τελευταίων χρόνων άρχισαν να χάνονται. Το πορτοκαλί φως του ήλιου μετατράπηκε σε κίτρινο και οι αχτίνες του άρχισαν να σηκώνουν τη πρωινή υγρασία δημιουργώντας αραιή ομίχλη ένα μέτρο από το έδαφος.

Απογοητευμένος έβγαλα από το σακίδιο το θερμό με τον αχνιστό καφέ και θυμήθηκα τα δυο κομμάτια σπιτικής σπανακόπιτας που είχα πρόχειρα τυλίξει και ρίξει μέσα. Γέμισα τη κούπα με καφέ, ξεδίπλωσα το αλουμινόχαρτο και βάλθηκα να μασουλάω τη σπανακόπιτα η οποία αν και κρύα ήταν έξοχη για τη συγκεκριμένη στιγμή. Ο ήχος που άκουσα πίσω μου δεν ήταν αρκετός για να με κάνει να γυρίσω να δω περί τίνος πρόκειται. Φαντάστηκα πως κάποιο κοτσύφι με επισκέφτηκε ξανά και συνέχισα να μασουλάω το κομμάτι της πίτας....

Όπως είπα οι δυό θάμνοι κάλυπταν τις πλευρές μου και για το πίσω αναλάμβανε το δίχτυ παραλλαγής με εσωτερικά υποστυλώματα από ξερά κλαδιά βελανιδιάς, και στη μπροστά πλευρά έπεφτε αριστερά - δεξιά του 500mm τηλεφακού της μηχανής. Από πίσω μου ήμουν απόλυτα καλυμμένος...

Έχοντας το πρωινό ήλιο στη πλάτη ένιωσα προς στιγμή ότι συννέφιασε. Γυρνώντας να δω πίσω μου αντίκρισα μια μεγάλη μαύρη υγρή μύτη να προσπαθεί να περάσει από το δίχτυ ροχαλίζοντας..... Δύο καστανά τεράστια μάτια με κάρφωσαν στη θέση μου χωρίς να μπορώ να πάρω ανάσα, και μετατρέποντας το μυαλό σε κενή κάρτα μνήμης. Τα μάτια της καρφωμένα στο αλουμινόχαρτο με την υπόλοιπη πίτα και η μύτη να σπρώχνει το δίχτυ προσπαθώντας να το φτάσει. Ήμουν σε απόσταση 50 εκατοστών από ένα ζώο +150 κιλών αδυνατώντας να σκεφτώ διαφυγή η έστω αντίδραση. Ούτε μιλιά μου έμεινε για να φωνάξω. Στη πλάτη μου το τρίποδο με τον βαρύ φακό μου έκλεινε το δρόμο της πιθανής διαφυγής. Όχι πως θα μπορούσα. Τα πόδια μου από τη δίωρη αναμονή είχαν κλειδώσει διπλωμένα. Σα κεραυνοί περνούσαν σκέψεις από το μυαλό μου ότι αυτό είναι το τέλος μου. Σα να έβλεπα μπροστά μου επικεφαλίδα ιστοσελίδας : "Νεκρός από επίθεση αρκούδας φωτογράφος άγριας ζωής"  κι από κάτω τα σχόλια... "Καλά να πάθει! Τι δουλειά έχει σε βιότοπο αρκούδας?..."



Το ζώο αφού κατάλαβε ότι ο μεζές απέχει μόνο μερικά εκατοστά από τη μύτη του αλλά δεν μπορεί να το φτάσει λόγω της κάλυψης με το δίχτυ, έφερε μπροστά τη φαρδιά πατούσα με μια πεντάδα κατάμαυρα μακριά ακονισμένα νύχια και παρασέρνοντας το δίχτυ κατάφερε να τραβήξει το αλουμινόχαρτο μαζί με τον πολυπόθητο μεζέ προς το μέρος του. 20 πόντους από το πόδι μου είδα να σχηματίζονται βαθιές χαρακιές στο ντυμένο με κοντό γρασίδι έδαφος...

Με το τράβηγμα όμως, παρέσυρε το δίχτυ και με τη σειρά του το τρίποδο. Η βαριά φωτογραφική έπεσε πρώτα στη πλάτη μου και μετά στο θάμνο δεξιά μου. Πιθανόν κάποιο κλαδί ενεργοποίησε το κλείστρο το οποίο ήταν ρυθμισμένο σε συνεχόμενες επαναληπτικές λήψεις.Ο ασυνήθιστος για το ζώο ήχος το έτρεψε σε άταχτη φυγή....

Ίσως πέρασε και μια ώρα μέχρι να βρω το κουράγιο να απεγκλωβιστώ από το κουβάρι που είχε δημιουργηθεί. Όταν στάθηκα όρθιος στα πόδια μου μην έχοντας κουράγιο ούτε τη μηχανή να σηκώσω από το έδαφος το μάτι μου έπεσε στο αλουμινόχαρτο δυο μέτρα παραπέρα.
 Ένα χαμόγελο ήρθε στα χείλη μου.

-" Α ρε μάνα...ακόμα και οι αρκούδες παραδέχονται τη τέχνη σου στη σπανακόπιτα... προτίμησε τη πίτα από το μέλι..."  σκεφτόμουν χαμογελώντας...

5-3-2014

+Κοινός Θνητός  (Αν πιστεύεται ότι γράφω παραμύθια, ρωτήστε την αρκούδα να σας πει για τη σπανακόπιτα...)



Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...