04 March 2014

"Κυνήγι; Οχι ευχαριστώ!" Σχόλιο από +Κοινός θνητός


Κυνήγι; Οχι ευχαριστώ!

Ξεκίνησα να σχολιάσω το άρθρο λιγάκι τσιτωμένος... Για μια ακόμη φορά πέφτουν βροχή οι κατηγορίες κατά των κυνηγών και για μια ακόμη φορά καλούμαστε να αντιδράσουμε στις κατηγορίες των καλογραμμένων άρθρων από ανθρώπους που ανάθεμα με αν ποτέ έχω συναντήσει στη πραγματικότητα, εκτός αν υπάρχουν μόνο στο ίντερνετ και όχι στην αληθινή ζωή. Ουδέποτε συνάντησα κάποιον από αυτούς στο βουνό και να μου πει "Φίλε με ενοχλείς με τους πυροβολισμούς και φοβάμαι που βρίσκεται κάποιος οπλοφόρος κοντά μου"..






Προσπαθώντας να βάλω τις λέξεις σε μια σειρά, βλέπεις δεν είμαι ούτε δημοσιογράφος, ούτε επικοινονιολόγος, ούτε συγγραφέας, (ένας κοινός θνητός είμαι, μέσης μόρφωσης, κυνηγός, ψαράς, μοτοσυκλετιστής, ποδηλάτης, ακουαρίστας, κυνόφιλος, ραδιομοντελιστής, λάτρης της φωτογραφίας, που προσπαθεί να περάσει μέσω των λέξεων αυτά που έζησα και ζω) αναρωτήθηκα: Ποιος ο λόγος αυτής της αντιπαράθεσης? Μήπως είναι η πρώτη? ή μήπως η τελευταία? Το κυνήγι είναι μόνη αντιπαράθεση μεταξύ των ανθρώπων? Μήπως δεν υπάρχουν άλλες?  

Από που να το πιάσω και που να σχολιάσω? Ο τίτλος και μόνο τα λέει όλα!
Προσκάλεσε κάποιος τον κύριο για κυνήγι και του απάντησε? Απαίτησε κάποιος να ασχοληθεί με το κυνήγι? Και τι είναι το κυνήγι? Τσιγάρο η ποτό που στο προσφέρουν και λες όχι? Δεν θα κάτσω να γράψω ξανά τι είναι το κυνήγι γιατί όσες σελίδες και να γραφτούν δεν πρόκειται να κατανοήσει κανείς αυτά με τα οποία μεγαλώνεις και βιώνεις σα κυνηγός. Για τους υπόλοιπους είναι απλά ένα: ο φόνος. Ολα αυτά που ζει και βιώνει ο κυνηγός σε μια λέξη. Για πιο λόγο να μη θεωρήσω και εγώ με τη σειρά μου φονιά, τη κυρία που σκοτώνει χωρίς δισταγμό το τσιμπούρι από το λαιμό του αστείρωτου αδέσποτου? Για πιο λόγο να μην πολεμήσω τον οικολόγο με τις δεκάδες ηλεκτρονικές συσκευές οι οποίες για να κατασκευαστούν φυσικοί πόροι καταναλώθηκαν?

Καταλαβαίνω τη διαφορετικότητα του κάθε ατόμου. Κατανοώ ότι ο μη καπνιστής θέλει το χώρο του, ο φυσιολάτρης τον δικό του, ο μοτοσυκλετιστής τον δρόμο του, ο ποδηλάτης το ίδιο. Δεν καταλαβαίνω τον πόλεμο για τη κάθε μία από αυτές τις ομάδες ανθρώπων, και όχι μόνο, που ασχολούνται και τους αρέσει κάτι διαφορετικό από ότι σε κάποιους άλλους... Ποιος ο λόγος? Σίγουρα θα ήθελα μια Ελλάδα γεμάτη στροφιλίκια καλής ασφάλτου, χωρίς αυτοκίνητα σα μοτοσυκλετιστής, κατηφορικά παρθένα μονοπάτια μέσα στο δάσος σα ποδηλάτης, απάτητα βουνά σα κυνηγός, ίσως και ένα κόσμο που όλοι να είναι όμοιοι με τα ίδια ενδιαφέροντα.. Όμως αυτό δεν είναι εφικτό εκτός αν είχα τη δύναμη να απαιτήσω όλα να λειτουργούν σύμφωνα με τα δικά μου θέλω. Αντί αυτού προσαρμόζομαι στους νόμους της κοινωνίας που ζω σεβόμενος τα θέλω και τα πιστεύω των άλλων ανθρώπων γύρω μου. Μπορεί κάποια από αυτά να τα βλέπω παράλογα, όμως οφείλω να τα σεβαστώ στο μέγεθος που σέβονται και εκείνοι τα δικά μου.

Ίσως το κυνήγι σαν δραστηριότητα κάποια στιγμή σταματήσει. Ίσως οι επόμενες γενιές νιώσουν ότι δεν θέλουν να έχουν σχέση με δραστηριότητες της επαρχίας. Ίσως τελικά αποφασίσουμε ότι είναι ομορφότερη η ζωή μέσα στη γυάλα. Ίσως... Δε σημαίνει ότι έχουμε το δικαίωμα να παίρνουμε αποφάσεις για μια μερίδα ατόμων που θέλουν και μένουν προσκολλημένοι στη παράδοση...Έχει να κάνει με την ελευθερία του ατόμου, να μπορεί να επιλέγει τη ζωή του, τη τροφή του, τη κουλτούρα του, τη διασκέδαση του, τα χόμπι του.

Γιατί απαραίτητα θα πρέπει όλοι να ακολουθήσουν τις ιδέες και τα πιστεύω μιας μερίδας ανθρώπων που στη κυριολεξία πολεμούν με μίσος άλλους ανθρώπους για τις αξίες τους και τα πιστεύω τους? Για το τρόπο που μεγάλωσαν, τη κουλτούρα τους? Κάποτε πολεμούσαμε για τις εκτάσεις που έχει η κάθε χώρα, για τη θρησκεία, για τη γλώσσα μας, τώρα για το κάπνισμα, τη κρεατοφαγία, το κουνούπι "Σταρχι-διαμας" ... Αφήστε τον άνθρωπο να κρίνει ο ίδιος τι είναι καλό και τι άσχημο, τι ηθικό και τι ανήθικο. Δώστε του τα εφόδια μέσω της μόρφωσης και της εκπαίδευσης να μπορεί να αποφασίσει τι είναι καλύτερο για αυτόν και τον πλανήτη Γη.


"Μην προσπαθείς να μάθεις νέα κόλπα στο γέρικο σκύλο"



Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...