20 May 2014

Η μεγαλύτερη ικανοποίηση του κυνηγού

Ήταν ένα από εκείνα τα αυγουστιάτικα πρωινά του παρελθόντος. Με την υγρασία πάνω στη κομμένη σταριά να σε μουσκεύει το πρωί και να σε καίει ο ήλιος το μεσημέρι. Ο θερισμένος κάμπος γέμιζε αυτοκίνητα απ όλη την Ελλάδα, που έφερναν στην μακεδονική γη κυνηγούς, προς ανεύρεση των ορτυκιών που ήδη ετοιμαζόταν για το ταξίδι τους στο νότο. 
Θυμάμαι σα παιδί που έβλεπα στον ίσκιο των αλσήλιων από λεύκα, ασύμφορες καλλιέργειες πια, στημένες σκηνές, τρέιλερ, σκυλιά. Ένα πανηγύρι. Μέχρι και λεωφορεία συναντούσες  καταμεσής του κάμπου στα καλά περάσματα, ερχόμενα από Ιταλία. Κυνηγετικός τουρισμός του τότε. Τόσα πολλά ορτύκια είχε ο κάμπος μας πριν από μια τριακονταετία. Πόλος έλξης κυνηγών απ' όλη την Ελλάδα και όχι μόνο...





Με το ξημέρωμα οι κομμένες σταριές γέμιζαν με ομάδες κυνηγών σε παράταξη να χτενίζουν τα χωράφια. Τουφεκιές από παντού σήμαναν την Λαμπρή του κυνηγιού.
Έτυχε πολλές φορές να βρεθώ πιτσιρικάς, παιδί Γυμνασίου, ακολουθώντας τον πατέρα κατά πόδας σε τέτοιες περιοχές. Για μένα η έναρξη τότε ήταν το "κερασάκι της τούρτας" μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Το τελευταίο γεγονός του καλοκαιριού, πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Ο σκύλος που είχαμε τότε ήταν ένα αγγλικό σέττερ,  που έδινε το δικό του αγώνα με εμάς ξωπίσω του, να καμαρώνουμε τη κάθε φέρμα, που πολλές φορές το ντοπιάρικο ορτύκι κατάφερνε και τη κοπανούσε τρέχοντας, όχι πετώντας, κάνοντας τη σκύλα να αφρίζει και να ψάχνει συνεχώς τρόπους μπλοκαρίσματός του. Αν και παιδί, γνώριζα ότι αν βοηθήσω το σκυλί να το μπλοκάρουμε θα σηκωνόταν, αλλά ο πατέρας δεν μ' άφηνε λέγοντάς μου κοφτά:
"Το ορτύκι είναι σχολείο για το σκυλί. Άστο μόνο του να βγάλει την άκρη..."

Αυτός ήταν. Δεν τον ένοιαζε η τουφεκιά, δεν τον ένοιαζε αν θα χάσει το θήραμα. Μόνο αν σε κάθε θήραμα που θα συναντούσαμε τι μάθημα θα έπαιρνε ο σκύλος... 
Στο σούρουπο όταν οι ομάδες μαζεύονταν ξανά στα αυτοκίνητα, έβλεπα τις πλούσιες αρμαθιές από ορτύκια και καμπίσιες πέρδικες, και λιγάκι ζήλευα. Τα εφτά- οκτώ δικά μας ορτύκια μου φαίνονταν ψίχουλα. Πως να ήταν παραπάνω, αφού αφερμάριστο ορτύκι δεν τουφεκιζόταν...

Ένα σούρουπο, διασταυρωθήκαμε με μια ομάδα Ιταλών οι οποίοι ήδη μάζευαν τα κυνηγετικά τους στα αυτοκίνητα για να φύγουν. Η σεττερίνα είχε ανοιχτεί προς το μέρος τους και δεν άργησε να εντοπίσει και να φερμάρει, 20 μέτρα από αυτούς. Στη θέα της φέρμας, οι Ιταλοί κατέβηκαν από τα αυτοκίνητα και στάθηκαν να χαζεύουν τη σκύλα που ξαπλωτή, χαμένη στη κομμένη σταριά,  έδειχνε να έχει μπλοκάρει το ορτύκι. Πλησιάσαμε και οι δυο, αλλά σαν οπλοφόρος που ήταν ο πατέρας μου του έδωσα το προβάδισμα. Στα δέκα μέτρα κόντρα στο σκύλο σταμάτησε και περίμενε το ξεσήκωμα. Η σκύλα, με γρήγορο γλίστρημα, άλλαξε θέση ξανά κόντρα στον πατέρα μου φέρνοντας το θήραμα πιο κοντά του. Κάποια δευτερόλεπτα μετά, μετακινήθηκε ξανά κυκλικά σε εκείνον αλλά πάντα κόντρα. Συνεχίστηκε αυτό για αρκετά λεπτά κλείνοντας τον κύκλο όλο και περισσότερο και κάνοντας τους θεατές Ιταλούς να χαζεύουν αμίλητοι με το στόμα κρεμασμένο, την εργασία του σκύλου. Για εμένα ήταν σύνηθες αυτό, δεν μου έκανε εντύπωση. Την είχα δει να δουλεύει έτσι, σε ορτύκι, πέρδικα και μπεκάτσα. Μέχρι τότε πίστευα ότι όλα τα σέττερ κάπως έτσι δουλεύουν. 
Στο ένα μέτρο από τα πόδια του το ορτύκι σηκώνεται. Με απόλυτη ψυχραιμία, και σχετικά αργά, επωμίζει το saint etien poze που είχε, δίνοντας το χρόνο στο θήραμα να πάρει απόσταση, και τραβά τη σκανδάλη. Η σκύλα στο νεύμα του μόνο άφησε τη ξαπλωτή φέρμα που ήταν, και πήγε να μαζέψει το χτυπημένο ορτύκι....

Χειροκροτήματα, επευφημίες ξέσπασαν από τους Ιταλούς που τρέξανε να σφίξουν το χέρι του πατέρα μου, αφήνοντας μας αμήχανους. Τι το αξιοθαύμαστο συνέβη? Έτσι δεν κυνηγούν όλοι οι σκύλοι?

Ένας από τους Ιταλούς γνώριζε Ελληνικά. Ήταν ο οδηγός των άλλων στα κυνηγοτόπια της Μακεδονίας. Έπιασε την κουβέντα στο πατέρα μου δίνοντας του συγχαρητήρια και ρωτώντας τον για το σκύλο, αίματα και τα λοιπά τα οποία εν έτη 1975 στους περισσότερους κυνηγούς, ήταν άγνωστα. Όχι ότι εμείς γνωρίζαμε τη σημασία του γενεαλογικού δέντρου σε ένα σκύλο... Οι υπόλοιποι χάιδευαν, και έβγαζαν φωτογραφίες αγκαλιά με τη σκύλα... Μου ερχόταν να γελάσω.... Ίσως και μισή ώρα να κράτησε το πανηγύρι. Γύρισαν στα αυτοκίνητα τους, κι αυτός που μιλούσε τα σπαστά Ελληνικά, επέστρεψε σε εμάς κρατώντας μια πουλιάστρα γεμάτη ορτύκια. Διπλά ήταν περασμένα σε κάθε θηλιά. Τα πρόσφερε στο πατέρα λέγοντας του: 
“Ο άξιος σκύλος παίρνει τα περισσότερα”....

Στο δρόμο της επιστροφής μέσα στο αυτοκίνητο, πρόσεχα ένα επιμελώς κρυμμένο χαμόγελο που είχε κολλήσει στα χείλη του. Κάποια στιγμή έσπασε τη σιωπή και χωρίς να με κοιτάξει είπε:

 “Η μεγαλύτερη ικανοποίηση του κυνηγού, είναι να 'χει έναν άριστο σκύλο, όχι γεμάτο ντορβά”...




Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...