15 June 2014

Και φτάνει η ώρα...

...που τα λόγια που λες, πέφτουν στο κενό. Ούτε χαρά φέρνουν, ούτε λύπη, ούτε θαυμασμό η έκπληξη. Είναι η ώρα που σε αυτόν που τα λες, δεν πρόκειται να συμφωνήσει η να διαφωνήσει. Έχασες πια την ευκαιρία να του δείξεις με τα λόγια αυτά που η καρδιά νιώθει. Να μοιραστείς τη χαρά και τη λύπη, το θυμό και τη πίκρα, τις εμπειρίες, τις εικόνες σου. Να του εξιστορήσεις τα κυνήγια σου, τα ταξίδια σου. Όλα έχουν κολλήσει στις τελευταίες κουβέντες που αντάλλαξες μαζί του. Ήταν καλές, κακές, τον τάραξαν, τον καθησύχασαν? 
Στύβεις το μυαλό σου να θυμηθείς.

 Πόσα είχες να του πεις ακόμα και δεν πρόλαβες, πόσα είχε να σου πει και δεν ρώτησες. Θυμώνεις με τον εαυτό σου γι αυτά που δεν είπες, γι αυτά που δεν έδειξες. Νομίζοντας ότι είχες χρόνο, ότι η ανθρώπινη ύπαρξη που σε ανάστησε, που σ' έδωσε πνοή θα είναι παρών για πάντα, να σε ακούει, να σε παρακολουθεί, να σε καθοδηγεί. Να σου ρίχνει την αμφιβολία σ'αυτά που πίστευες σωστά, σ'αυτά που τα χρόνια σου ήταν ανίκανα να κρίνουν. Μαζεύεις αναμνήσεις χρόνων προσπαθώντας να τις κρατήσεις ζωντανές για πάντα. Μόνο όμορφες. Τίποτα άλλο δεν θυμάσαι από κάποιον που σου έδειξε πως να παλεύεις τα λάθη σου, πως να ρουφάς την ομορφιά και να πολεμάς την ασχήμια και τη πονηριά. Πως να ζεις...

Θυμώνεις με το χρόνο που αλλοίωνε την εικόνα του. Που έκανε το γίγαντα των παιδικών σου χρόνων ταπεινό γέροντα να παλεύει στη ρουτίνα του. Αυτόν που σε πέρναγε στο δρόμο κρατώντας το χέρι σου, με τη παλάμη σου να χάνεται μες τη δυνατή, ροζιασμένη δικιά του. Αυτόν που σου έμαθε ότι αν δεν πέσεις δεν μαθαίνεις να σηκώνεσαι, αυτόν που σου απέδειξε ότι δεν υπάρχει δε μπορώ αλλά δεν θέλω. Αυτόν που σου έμαθε να βλέπεις όχι να κοιτάς. Άπειρες γνώσεις που μέχρι χθες νόμιζες ότι είναι κοινές κι ασήμαντες αλλά σήμερα καταλαβαίνεις ότι ήταν σπουδαίες και σε βοήθησαν να βρεις το δικό σου δρόμο. Που σου δείξε το βουνό και τη θάλασσα, που σ' έμαθε να είσαι μέρος της φύσης, όχι μόνο παρατηρητής της. Που σ' άφησε να δοκιμάσεις, να αποτύχεις, και σε παρότρυνε να ξαναδοκιμάσεις. Που χάρηκε με τις χαρές σου, και πόνεσε με τις λύπες σου. Που κέρδισε άξια το σεβασμό σου, αλλά σου χάρισε απλόχερα τον δικό του...

Τι χρωστάς σε αυτόν τον άνθρωπο? τα πάντα.... Και τώρα... Τώρα που έφυγε για πάντα, είσαι αυτό που άφησε πίσω. Κομμάτι από εκείνον για να θυμίζει σε όσους τον γνώρισαν κάτι από έναν ακόμη κοινό θνητό, αλλά αθάνατα μεγάλο...





Καλό ταξίδι με μπουνάτσα θάλασσα, και σ'απέραντα  φθινοπωρινά δάση ΠΑΤΕΡΑ.









Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...