30 August 2014

Bikers. Proud to be one of them

 ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΙΣΤΗΣ. περήφανος να είσαι ένας από αυτούς...

Σε όλους μας έρχεται η στιγμή που το "τα καταφέρνω μόνος μου" δεν είναι αρκετό. Στο κείμενο παρακάτω εξιστορείται η περιπέτεια του Νίκου Λ. που είχε ξεκινήσει ταξίδι με μοτοσυκλέτα. Δεν θα αναφερθώ σε αυτό θα αφήσω το κείμενο να μιλήσει. Θα αναφερθώ μόνο στη μεταχείριση που είχε σαν μοτοσυκλετιστής από μοτοσυκλετιστές... Τους "βόρειους" τους γνώρισα και ξέρω ότι αν και δείχνουν για πολλούς "σνομπ" υπερβολικά "λεπτολόγοι" και κατά γράμμα "νομοταγείς" είναι και φιλόξενοι όπως επίσης φιλότιμοι εφόσον τους φερθείς ντόμπρα. Θέλω να πιστεύω ότι εκτός τις φαρφάρες που ακούω και διαβάζω κατά καιρούς για τους Έλληνες, κι εμείς θα κάναμε κάτι παρόμοιο σε ξένο μοτοσυκλετιστή. Προσωπικά έχει τύχει να  βοηθήσω κατά καιρούς μοτοσυκλετιστή απλά και μόνο επειδή νιώθω ότι είναι καθήκον μου να το κάνω, κι εφόσον θέλω να ανήκω σε αυτή την ομάδα. Στο κείμενο επίσης θα διαβάσετε και την πραγματική αξία των social media. Αυτό το μέσο επικοινωνίας εκτός από καλημεροκαλησπέρες, είναι χρήσιμο ώστε να ενώνει παγκόσμια ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα. H αξία του φαίνεται σε τέτοιες στιγμές. Που ενώ πιστεύεις ότι είσαι μόνος σου σ' αυτόν τον πλανήτη βρίσκονται άνθρωποι να προσφέρουν ανιδιοτελή την βοήθεια τους. Μπράβο στο Νίκο για το ταξίδι του. Μπράβο σε όλους τους μοτοσυκλετιστές ανά το κόσμο που νιώθουν και είναι ένα... Bikers. Proud to be one of them

Το κείμενο εδώ: http://www.motomag.gr/news/epikairotita/i-pio-magiki-motosykletistiki-istoria-toy-fetinoy-kalokairioy


 




" Ο Νίκος Λ. ξεκίνησε για ένα μακρινό ταξίδι, με στόχο να κάνει ένα παλιό του όνειρο πραγματικότητα. Να οδηγήσει σε μέρη που είχε αφήσει  καρφιτσωμένα στο μυαλό του για μεγάλο διάστημα, με μια μοτοσυκλέτα που κάποτε, μέχρι να την αποκτήσει, ήταν το απωθημένο του. Το VFR το αγόρασε από Γερμανία το 2008 και με αυτό ταξίδεψε στην Ευρώπη, κρατώντας το καλύτερο για φέτος. Ταξιδευτής από παλιά, βρήκε στην VFR τον ιδανικό σύντροφο, μετά από Ducati 999 και άλλες μοτοσυκλέτες που πέρασαν από τα χέρια του. Φέτος θα ολοκλήρωνε το μοτοσυκλετιστικό του όνειρο, η μοτοσυκλέτα που ήταν το απωθημένο του, στους δρόμους που πάντα ονειρευόταν να την οδηγήσει"....

" Η κούκλα μου ήταν όλη βυθισμένη στο νερό μαζί με τις βαλίτσες και τα πάντα, ξαπλωμένη στην αριστερή πλευρά της με το μούτρο να κοιτά προς τα έξω και το φέρινγκ σπασμένο από δεξιά. Η εικόνα ήταν τραγική πέρα από κάθε φαντασία.
Η μηχανή που έχεις καμάρι και αγαπάς τόσο πολύ να βρίσκεται πεταμένη σαν σκουπίδι μέσα σ’ ένα μεγάλο βρωμοπόταμο.
Οι αστυνομικοί στέκονταν δίπλα αμήχανοι και μετά βίας μπορούσαν να προφέρουν κάποια λέξη. "Δεν έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο..." "Και εμείς είμαστε μοτοσικλετιστές και λυπούμαστε όσο δεν φαντάζεσαι..."



"Ναι ξέρω το κλισέ, όλοι θα κάναμε τέτοια πράγματα για έναν ξένο που θα είχε πάθει κάτι τέτοιο εδω -σίγουρα θέλω να πιστεύω ότι εγώ θα ήμουν ένας από αυτούς που θα έτρεχε να βοηθήσει- όμως άλλο να το λέμε στη θεωρία και άλλο να το βιώνεις στη πράξη στο πρόσωπό σου... Η καλοσύνη, η αγάπη, η φιλοξενία, η ανιδιοτέλεια αυτών των ανθρώπων δεν έχει προηγούμενο στη ζωή μου πάνω σ' αυτό τον μικρό πλανήτη. Νοιώθω ανάξιος τέτοιας εξαιρετικής αντιμετώπισης όμως θα κάνω ότι περνά απ' το χέρι μου να τους το ξεπληρώσω έστω και στο ελάχιστο δυνατόν που μπορώ.".....
http://www.motomag.gr/news/epikairotita/i-pio-magiki-motosykletistiki-istoria-toy-fetinoy-kalokairioy 

Κοινός Θνητός

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...