24 August 2014

Αυγουστιάτικα κυνήγια

Μπροστά μου με μεγάλα σταθερά βήματα ο ''γίγαντας'', φορώντας τις πράσινες λαστιχένιες του μπότες, έχοντας κρεμασμένο στον ώμο το σούπερ ποζε με τα όμορφα σκαλίσματα, να αστράφτουν στον πρωινό ήλιο. Η πουλιάστρα να κουνιέται κρεμασμένη από την δερμάτινη φυσιγγιοθήκη. 
Η πρωινή υγρασία να μουσκεύει τα παλιά δερμάτινα μποτάκια μου, να αλλάζει χρώμα το παντελόνι από τα αγριόχορτα. Ο ντικ, ένα καφετί πόιντερ, να μας περνάει χιαστί κάθε λίγο, καλπάζοντας στις κομμένες σταριές, χωρίς στάση. Ο χαρακτηριστικός ήχος των βημάτων στα στάχυα, η ανάσα μου που όσο πήγαινε γινόταν και πιο βαριά, πιο γρήγορη, προσπαθώντας να μείνω κοντά στο γίγαντα των παιδικών μου χρόνων, είναι η πρώτες αναμνήσεις που έρχονται στο μυαλό όταν σκέφτομαι αυγουστιάτικα κυνήγια... 





Παιδί ακόμα, 6 χρόνων ακολουθούσα τον πατέρα, τον γίγαντα, στα "εύκολα" κυνήγια στον κάμπο. Θυμάμαι τη πρωινή ψύχρα, τη μεσημεριανή κάψα. Τη λύσσα να πάω μαζί του, να τον ακολουθήσω κι ας κουραζόμουν στη πρώτη ώρα. Λαχτάρα να ζήσω ξανά και ξανά το ξεπέταγμα, να δω τον σκύλο να αφρίζει στη φέρμα, να ακούσω τη τουφεκιά κι ας έκλεινα τα αυτιά και τα μάτια. Να τον παρατηρώ πως κουμαντάρει το σκύλο, πως ξαντεριάζει τη πέρδικα, ποιον ήχο προσέχει, που πατά και δεν λασπώνεται ενώ εγώ γίνομαι χάλια. Ν' ακούω τις κουβέντες των μεγάλων στο κυνηγότοπο, τα σχόλια, που βρήκαν πουλιά, τις άγνωστες λέξεις πουλιών για να τον ρωτήσω μετά να μου πει, να μου τα εξηγήσει....

Μου χε δείξει πως να πλησιάζω το σκύλο για να κόβω το ποδάρομα του ορτυκιού, που να στέκομαι πριν τη τουφεκιά, που να ψάχνω για ορτύκια, που να στέκομαι για τρυγόνια. Κάθε στάση κι ένα μάθημα, κάθε έξοδος και κάτι καινούργιο εμφανίζονταν μπροστά μου. Στα παιδικά μου μάτια, η πέρδικα αετός. Το ορτύκι ακούραστος δρομέας. Όλα μεγάλα και τρανά τα' βλεπα. Και πάντα το σκυλί πρωταγωνιστής. Κάποιες φορές το ζήλευα. Μπορούσε να πιει νερό από νερολακούβες ενώ εγώ όχι. Είχε τη προσοχή του γίγαντα ενώ εγώ έπρεπε απλά να τον ακολουθώ από πίσω. Όταν μου εξηγούσε ότι ο σκύλος είναι αυτός που κάνει το κυνήγι απορούσα. Μα εσύ έχεις το όπλο... Πέρασαν χρόνια για να το καταλάβω αυτό που έλεγε. “ένα γρόσι στο τουφέκι, δέκα στο σκυλί.”

Μαθήματα ανεκτίμητα για μένα που μόνο ο χρόνος μπόρεσε να δείξει την αξία τους. Όσα κι αν έχω διαβάσει, όσα κι αν έχω ζήσει, εκείνες οι συμβουλές είναι πάντα στη πρώτη θέση. Είναι βιώματα ανεκτίμητα.

+Κοινός Θνητός

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...