23 September 2014

Κυνηγετικές Ιστορίες: Η καλύτερη ανάμνηση από το κυνήγι.

Μου ήρθε σφήνα ένα άκαπνο πρωινό. Η βροχή έπεφτε ασταμάτητα καθιστώντας αδύνατο να βγω με το σκυλί έστω για απλή βόλτα...
Ποια είναι η καλύτερη ανάμνηση από το κυνήγι?





Ανάμεσα σε δυο καφέδες και 10 τσιγάρα, προσπάθησα να περάσω μπρος από τα μάτια μου όλες τις κυνηγετικές εμπειρίες που έχω ζήσει. Προσπάθησα να θυμηθώ κι αυτές, τις λιγότερα έντονες, προσπαθώντας να ξεχωρίσω ποια είναι η καλύτερη ανάμνηση που έχω από το κυνήγι...


Θυμήθηκα τη πρώτη μου τσίχλα, παρέα με το συχωρεμένο πια πατέρα μου, κρατώντας ένα γαλλικό saint etiene φλώμπερ, κάπου στο 1980, χειμώνα, μέσα σε ένα οπωρώνα, κάτω από μια μηλιά, να κάθομαι ασάλευτος και παγωμένος, περιμένοντας τις τσίχλες να μπουν στο βεληνεκές του μικρού φλώμπερ. Τόση ήταν η βαρεμάρα μου, που είχα αρχίσει να μετράω τα σάπια μήλα πάνω στο δέντρο. Η ματιά μου είχε πέσει σε κάποιο σημείο που είχαν μείνει φύλλα. Ανάμεσα τους ξεχώρισα για πρώτη φορά, από τόσο κοντά το μάτι μιας γερακότσιχλας. Ακόμα νιώθω το τρέμουλο  στη καρδιά, την αμφιβολία αν θα πρέπει να κινηθώ για να τη βάλω στο στόχαστρο. Ήταν το πρώτο αξιοσέβαστο θήραμα που κρεμάστηκε στη δερμάτινη πουλιάστρα που μου είχε χαρίσει ο μέντορας μου...
Αργότερα το μυαλό πήδηξε στην πρώτη μπεκάτσα που πήρα με το ίδιο όπλο πάλι.. Η μπεκάτσα είχε πέσει στη κυριολεξία πάνω στη κάνη. Ίσως τύχη, ίσως σύμπτωση, θυμάμαι όμως ότι για καιρό αισθανόμουν περήφανος να ακούω τον πατέρα να το εξιστορεί σε φίλους του...

Η πρώτη άδεια, η πρώτη έξοδος σαν κυναγωγός με όπλο πλέον, οι πρώτες greca, ο πρώτος λαγός...
Πάλεψα να τις ξεχωρίσω, και να ορίσω πια ήταν η καλύτερη μου.... Άρχισα να τις κάνω ομάδες. Αυτές χωρίς σκύλο τις απέσυρα γιατί αν και έχω πολλές επιτυχίες και αναμνήσεις από κυνήγια σε καρτέρι, δεν είναι αυτό που με συγκινεί. Μετά απέσυρα και αυτές με παρέα. Αν κι έχω περάσει πολύ όμορφες στιγμές με φίλους κυνηγούς, προτιμώ να κυνηγώ μόνος, η σχεδόν μόνος αφού το σκύλο τον θεωρώ απαραίτητο. Οπότε κατέληξα στο ότι εκεί που έπρεπε να ψάξω ήταν στα κυνήγια που έκανα με σκυλιά. Και ειδικά με αυτά τα σκυλιά που μεγάλωσα και εκπαίδευσα εγώ. Από πολύ μικρός είχα επαφή με κυνηγόσκυλα σε όλη τη διαδρομή της ζωής τους. Από τυφλό κουτάβι, στα πρώτα μαθήματα συμπεριφοράς, στη βασική εκπαίδευση για το κυνήγι, και σε πολλά μα πάρα πολλά εκπαιδευτικά. Αλλά όταν απέκτησα το πρώτο μου setter, τότε πιστεύω ότι άρχισα να σκέφτομαι σα κυναγωγός κυνηγός. Από τι στιγμή που προσπάθησα να μεταφέρω τις γνώσεις που είχα αποκτήσει πάνω σε ένα συγκεκριμένο σκύλο, τότε μόνο κατάλαβα το μεγαλείο του κυνηγιού.

Άρχισα λοιπόν να αναπολώ αναμνήσεις που είχα από ένα συγκεκριμένο σκύλο που είχα... Σαν φλασιά μου ήρθε στο μυαλό ένα κυνήγι που είχαμε κάνει μαζί, σε μεγάλο υψόμετρο, τέλος Οκτώβρη, μέσα σε έλατο, για τις πρώτες μπεκάτσες. Είχαμε ήδη δυο σηκώματα, φαντάσματα κι αγριεμένα πουλιά, τα οποία δύσκολα μπορούσες να τα ξανασυναντήσεις κι  ας έτρωγες όλο το βουνό. Η Λουλου, 2,5 χρόνων setter Laverack, ακμαιότατη, γρήγορη, με αίσθηση του θηράματος, και με προσαρμογή στο κάθε ξεχωριστό θήραμα που κυνηγούσαμε. Στις φάσες να κοιτά τον ουρανό, στα τρυγόνια το ίδιο, με εντυπωσιακό απόρτ, στα ορτύκια γρήγορες και κλειστές διαδρομές, στη πέρδικα να προσέχει κάθε βήμα, και στη μπεκάτσα, οδηγός για το που έχουν πιάσει τα πουλιά...
Είμαστε λοιπόν μέσα στα έλατα και καταφέρνουμε να μπλοκάρουμε κάτω από ένα, δυο πουλιά τα οποία σαν πρώιμα ήταν νευρικά. Την έχω ακριβώς απέναντι μου, να μας χωρίζει ο κορμός του δέντρου. Στη καθαρή γεμάτη βελόνες ρίζα του το μάτι κατάφερε και ξεκαθάρισε μια μπεκάτσα. Έχω το σκύλο να αφρίζει και εγώ να παρατείνω τη στιγμή χαζεύοντας τη μπεκάτσα στη ρίζα που ανήμπορη να εκτιναχθεί κάθετα περιμένει πιθανών την ευκαιρία για να βγει έξω από τη σκιά του δέντρου και να διαφύγει. Πιάνω στο βλέμμα του σκύλου ότι κοιτάζει αριστερά μου. Και πράγματι υπήρχε ένα ακόμη πουλί το οποίο ήταν αθέατο από εμένα. Έκανε κάποια βήματα να βγει κάτω από το πυκνό φύλλωμα του ελάτου.Κάνοντας μια κίνηση με το κεφάλι μου δείχνοντας με νεύμα τη κατεύθυνση του πουλιού, η Λουλού παράτησε τη ξαπλωτή φέρμα που είχε και άλλαξε θέση, ξαπλώνοντας απέναντι από το δεύτερο πουλί. Εκείνη τη στιγμή πίστεψα ότι έγινε τυχαία. Παρέτεινα λίγο ακόμη το χρόνο, και τη στιγμή που το πρώτο έκανε κίνηση την "έστειλα" με νεύμα πάλι στην αντίθετη...και το έκανε πάλι!
Τελικά το δεύτερο σηκώθηκε και το πήρα. Πιστεύοντας ότι το πρώτο θα έχει φύγει, ξαφνιάστηκα όταν είδα το σκύλο να συνεχίζει να αφρίζει στη θέση του. Με εντολή αυτή τη φορά, όρμηξε, σήκωσε τη μπεκάτσα, της έριξα και μου την έφερε βιαστικά για να πάει να απορτάρει και το προηγούμενο!
Τότε κατάλαβα ότι με το συγκεκριμένο σκυλί, δεν χρειάζεται να δίνω εντολές. Είχαμε πιάσει επίπεδο συνεργασίας που δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ, να αγγίξω έστω, με κάποιο άλλο...

Τελικά αυτή είναι η καλύτερη ανάμνηση που έχω από το κυνήγι. Πέρα από νούμερα θηραμάτων, τουφεκιές των +35 μέτρων, τα πολύωρα κυνήγια, τα όμορφα όπλα. Ανάμνηση από κάποιον που κανονικά θα έπρεπε να παίρνει όλα τα εύσημα, κι όχι μόνο ένα κομμάτι ψωμί, κι ένα χάδι.


+Κοινός Θνητός  23-9-2014


Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...