25 September 2014

Κυνηγετικές Ιστορίες: Τα πρώτα τρυγόνια


Το χάραμα με βρήκε ταμπουρωμένο κάτω από δυο γκορτσιές όπως λέμε στα μέρη μου τις αγριοαχλαδιές, να προσπαθώ να βολευτώ κόβοντας τα μυτερά κλαδιά που τρυπούσαν το λεπτό κυνηγετικό σακάκι. Μετά από ένα ολόκληρο χρόνο στα χέρια μου το παλιό Verney Caron σουπερποζε του πατέρα, δείχνει ξένο. Μπροστά μου, μια λουρίδα κάμπου, ανάμεσα από λόφους με χαμηλή βλάστηση. Το θήραμα που περιμένω; Τρυγόνια.. 
Ποιος θα το πίστευε αν έλεγα ότι πάω για καρτέρι... Μια ζωή φερματζής, το να κάθομαι παλουκωμένος κάτω από δυο δεντράκια, μόνο σα φωτογράφος άγριας ζωής το έχω κάνει. Στις στιγμές που περνούν μέχρι να χαράξει καλά, ξεχνιέμαι και αναζητώ το σκύλο δίπλα μου. Την ανάσα του...Καημός μεγάλος...

Η πρωινή υγρασία έχει φτιάξει ομίχλη που κολλάει 5 μέτρα από το οργωμένο που έχω μπροστά μου. Στα 20 μέτρα μια καμμένη βελανιδιά δείχνει αταίριαστη στο περιβάλλον. Ένα κεραμιδί χρώματος δέντρο, μέσα στο πράσινο και το καφέ. Βγάζω τη μηχανή και παίρνω κάποια κλικ. Το αναγνωριστικό που έκανα το προηγούμενο απόγευμα ήταν ενθαρρυντικό. Κάποια τρυγόνια πέφτουν στο δέντρο, και μετά στο χωράφι για βοσκή. Αφήνω τη μηχανή και γεμίζω το όπλο...

Αθόρυβα κι αστραπιαία τα πρώτα τρυγόνια με πιάνουν στον ύπνο. Δεν προλαβαίνω να σηκώσω το όπλο και ήδη έχουν χαθεί στα φυλλώματα της βελανιδιάς μπροστά μου. Τα αφήνω στην ησυχία τους ελπίζοντας ότι είναι "πιλότοι" που θα προσελκύσουν κι άλλα. Πράγματι. Από αριστερά δυο μαζί έρχονται βιαστικά για το ίδιο δέντρο. Η τουφεκιά ακούστηκε ασυνήθιστα δυνατά στα αυτιά μου. Απόκοσμη. Το όπλο του πατέρα στα χέρια μου πια, κελαιδά στη μνήμη του. Ίσως είναι ο πραγματικός λόγος που αποφάσισα να βγω χωρίς σκύλο. Να δω πίσω απ τη μοίρα που εκείνος έβλεπε χρόνια ολάκερα. Βγάζω το κάλυκα και μυρίζω το μπαρούτι. Μνήμες απ' όταν μ' έβαζε να γεμίζω και να ρελιάζω...

Δεν περνούν δέκα λεπτά και δεύτερο μπουλούκι εμφανίζεται από δεξιά. Δυο τουφεκιές η μια εύστοχη τσακίζει το τρυγόνι στα 25 με 30 μέτρα. Καλά πάμε, ως αγύμναστος, κι άκαπνος, πάνω από χρόνο.
Πάει να μου βγει απ το στόμα η εντολή "Λουλού απόρτ" ξεχνώντας προς στιγμή ότι η Λουλού κυνηγά στο παράδεισο με το πατέρα. Καταραμένη η αγάπη... Δεν σ' αφήνει να ξεχάσεις ...

Σηκώνομαι από το πόστο και πάω να μαζέψω τα δυο τρυγόνια. Το ένα περσινό πουλί και το άλλο φετινό. Αυτά δεν είναι περασματιάρικα. Είναι ντόπια, γεννημένα εδώ.


Η ομίχλη σύμμαχος, ακόμα με κρύβει. Από το βάθος δυο κουκίδες πλησιάζουν γρήγορα κάνοντας σλάλομ ανάμεσα από τα χαμηλά δέντρα. Καβαλάνε το δέντρο που έχω μπροστά και μου δίνουν την ευκαιρία για μια επιτυχημένη ρουαγιάλ. Άλλο ένα τρυγονάκι στη πουλιάστρα...




Ο ήλιος ήρθε να αλλάξει το σκηνικό. Σήκωσε ελαφρώς την ομίχλη κι όλα τώρα δείχνουν καθαρότερα. Σα να άλλαξε ο κόσμος, γέμισε χρώματα. Όπως κι εγώ . Πλέον οι χαμηλές γκορτσιές που έχω για κάλυψη είναι λίγες για το μάτι του τρυγονιού. Η απόκοσμη ομίχλη και το λιγοστό φως δεν αλλοιώνει πια τη φιγούρα μου. Το κατάλαβα από τα επόμενα περάσματα που ενώ ερχόταν πάνω μου, πριν μπουν στο βεληνεκές, έστριβαν άτακτα να μ΄αποφύγουν. Δεν πειράζει... για κυνηγό που έχει να βγει πάνω από ένα χρόνο, είναι καλά κι αυτά που μου χάρησαν. 


Βγάζω τη φωτογραφική και παίρνω κάποια μακρυνά με τη βοήθεια του τηλεφακού. Όπως και να 'χει αυτό που ήθελα το έκανα. Ελπίζω ν' άκουσε τις τουφεκιές από εκεί που βρίσκεται... Ελπίζω να είδε το "τσάκισμα" του τρυγονιού, να μύρισε το μπαρούτι, να ένιωσε την έναρξη...



25-9-2014


Στη μνήμη του "γέρου" που μ' έμαθε να αγαπώ το κυνήγι.    +Κοινός Θνητός 

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...