30 October 2014

Κυνηγετικές Ιστορίες: Θέλεις να μάθεις γιατί παράτησα το κυνήγι?

Αλωνίζοντας τα Βουλγαρικά σύνορα, στο Μπέλες ένα φθινόπωρο, έτυχε να περάσω κατά λάθος τα σύνορα. Ακολουθώντας το σκύλο στην ανεύρεση της βασίλισσας, μαγεμένος από το δάσος και το πραγματικά άδειο από ανθρώπινη παρουσία, πέρασα στα ξένα εδάφη. Καθώς κυνηγούσα σε μια ντυμένη πλαγιά είχα αντιληφθεί ότι από την απέναντι κάποιοι με παρακολουθούσαν με κιάλια. Προς στιγμήν θυμάμαι τα είχα χρειαστεί αφού είχα καταλάβει ότι είχα περάσει τα σύνορα και πιθανόν να είχα πρόβλημα. Ο σκύλος δούλευε σκληρά δίνοντας μου δύσκολες φέρμες, παρασέρνοντας με να προχωρώ ακόμα πιο βαθιά στα πλούσια σε μπεκάτσα εδάφη. Το τζιπ με παρακολουθούσε συνεχώς μέχρι που εξαφανίστηκε και εγώ είχα πιστέψει ότι έφυγαν. Σε έναν όμως χωματόδρομο περιπολίας που υπαρχουν σε εκείνα τα βουνά τους βρήκα μπροστά μου... Δυο τετράγωνοι τύποι με στρατιωτικές στολές, ζωσμένοι με όπλα...



Ο ένας από αυτούς είχε έρθει, και μου ζήτησε διαβατήριο με σπαστά Ελληνικά, το οποίο φυσικά και δεν είχα μαζί μου. Είχα προσέξει ότι ο τύπος ήταν τεράστιος χωρίς λαιμό, και όταν σε κοιτούσε ένιωθες το βλέμμα του να σε διαπερνά. Ενώ προσπαθούσε να γράψει το όνομα μου από την ταυτότητα που του είχα δώσει, έριχνε κλεφτές ματιές στο σκύλο, το σέττερ που είχα μαζί μου. Αφού είχε ανταλλάξει κάποιες κουβέντες στα βουλγάρικα με τον συνάδερφο του , μου είχε πει ότι θα πρέπει να με συνοδέψουν στο αυτοκίνητο μου που ήταν περίπου στα δυο χιλιόμετρα από εκεί που με βρήκαν. Προσφέρθηκαν να με πάνε με το υπηρεσιακό ΤΑΤΑ. Μην έχοντας άλλη επιλογή έκατσα πίσω μαζί με το σκύλο, και έκανα το σταυρό μου για το αν θα κατέληγα στο αυτοκίνητο η στη στενή....

Στη διαδρομή ο Γκεόργκι, ό συνοριοφύλακας που μιλούσε σπαστά ελληνικά άρχισε να μου μιλάει για το κυνήγι. Με ρωτούσε για το σκύλο, μου έλεγε πόσο του άρεσαν τα σεττερ, η μπεκάτσα, τα όπλα. Μέσα σ'όλα μου είχε πετάξει ότι πλέον δεν κυνηγά.
 Όπως προείπα ήμουν περίπου δυο χιλιόμετρα από το αυτοκίνητο αλλά με διαδρομή μέσα από το δάσος. Από το δρόμο θα έπρεπε να κάνουμε περίπου το διπλάσιο. Σταματήσαμε μπροστά στο φυλάκιο που υπήρχε και ήταν αθέατο από την κορφή που κυνηγούσα. Με ενημέρωσε ότι θα πρέπει να πάω μέσα να υπογράψω την αναφορά που θα έκανε για να είναι  καλυμμένος. Τον ακολούθησα και μπήκα στο φυλάκιο φοβούμενος ότι ίσως να μην ξαναβγώ,  αλλά και με περιέργεια για το τι γνώριζε ο Γκεόργκι για το κυνήγι. Ενδόμυχα πίστευα ότι ίσως μου αποκαλυπτε κάποιο καλύτερο μέρος από αυτό που γνώριζα... Αν κατάφερνα να ξεφύγω ποτέ από εκεί.

Μέσα βρήκαμε άλλον έναν τύπο που ήταν αξιωματικός. Μετά τα γραφειοκρατικά και τις ψαρωτικές ερωτήσεις, και αφού έλεγξαν νούμερα όπλου, άδειες, χαρτιά σκύλου, ο Γκεόργκι με πήρε σε ένα άλλο γραφείο έχοντας από κοντά το σκύλο και με πρότεινε να κάτσω αφού πρώτα ο ίδιος κάθισε πίσω από το γραφείο. Τον είδα με ανακούφιση να ανοίγει ένα συρτάρι και να βγάζει ένα μπουκάλι βότκα, με άγνωστο σε μένα όνομα, Δυο χαμηλά ποτήρια γέμισαν με τη διάφανη βότκα την οποία κατέβασε σφηνάκι ενώ εγώ προσπαθούσα να τον ακολουθήσω. Άρχισε να με ρωτά για το πόσο καιρό κυνηγώ, για το παλιό δίκανο, για τον σκύλο. Σιγά σιγα, μου έφυγε το άνχος που είχα, κι άρχισαμε να λέμε για τα κυνηγοτόπια της Βουλγαρίας, της Ελλάδας.... Στο τρίτο ποτήρι με ρώτησε.
-"Θέλεις να μάθεις γιατί παράτησα το κυνήγι?"
Του έγνεψα καταφατικά κι άρχισε να μου εξιστορεί:

"Είμαι από ένα χωριό όχι μακρυά από εδώ. Το Skrat. Επειδή έχω κάνει οδηγός σε ομάδες κυνηγών από την Ελλάδα γνωρίζω τα Ελληνικά όπως και τα Ιταλικά. Από μικρός κυνηγούσα και είχα για τη μπεκάτσα ένα σέττερ σα το δικό σου. Την Тула (Τούλα) η οποία λόγω της πληθώρας από μπεκάτσες είχε γίνει δασκάλα. Η καθημερινή επαφή μαζί τους την είχε κάνει να γνωρίζει που θα τις βρει και πως θα μπλοκάρει τα αγριεμένα λόγω μετανάστευσης πουλιά. Ο κόσμος εδώ δεν πολυκοιτάζει τις μπεκάτσες. Όλοι έρχονται για να κυνηγήσουν λαγό, ζαρκάδι, γουρούνι οπότε οι μπεκάτσες είναι άφθονες.
Σε κάποιο Φθινοπωρινό κυνήγι μας, μου είχε φερμάρει ένα πουλί το οποίο αρνιότανε να σηκωθεί από τη θέση του αλλά προσπαθούσε να ξεφύγει ποδαρόνοντας και περνώντας μέσα από πυκνούς θάμνους απροσπέλαστους για το σκύλο. Με είχε αναγκάσει να αφήσω το όπλο και να βαλθώ να το πιάσω με τα χέρια, αφού είχα καταλήξει ότι δεν μπορούσε να πετάξει. Τελικά την είχα πιάσει αλλά είχα λυπηθεί να την αποτελειώσω και την μετέφερα στο σπίτι. Στην αρχή δεν πίστευα ότι θα τα καταφέρει, αν και δεν είχε τραύματα στα φτερά ή στο σώμα. Οπότε είχα μαζέψει όσα περισσότερα σκουλήκια μπορούσα τα οποία τα είχα αποθηκεύσει σε τενεκέδες με χώμα στην αχυρώνα, με σκοπό να τα διατηρήσω για τον χειμώνα που θα ερχόταν σύντομα..."

Ξαναγέμισε τα ποτήρια μαζί με ένα τρίτο για τον αξιωματικό που μπήκε στο γραφείο και συνέχισε:

"Την είχα κλείσει στη αχυρώνα και εξαφανίστηκε για κάποιες μέρες. Δεν ήξερα αν ζούσε. Μετά από μια βδομάδα ανοίγοντας την πόρτα τρύπωσε ο σκύλος μέσα που μεθυσμένος από τη μυρωδιά φέρμαρε πλάι σε μια μπάλα τριφύλλι. Τότε σκέφτηκα ότι ίσως κάνω κακό στο σκύλο που έρχεται με αυτόν τον τρόπο σε επαφή με τη μπεκάτσα....

Πέρασε πάνω από μήνας . Η Τούλα επισκεπτόταν κάθε μέρα μαζί μου τον αχυρώνα αλλά είχε κόψει τη φέρμα στη μπεκάτσα που τώρα πλέον είχε πάψει να κρύβεται και έκοβε βόλτες γύρω μας μέχρι να διαλέξω μερικά σκουλήκια μέσα από τους τενεκέδες και να της δώσω. Είχε ήμερέψει ... Δεν έδειχνε σημάδια βελτίωσης αλλά ούτε κι ότι πήγαινε χειρότερα. Η Τούλα συνήθιζε τώρα να ξαπλώνει με το βλέμμα στη μπεκάτσα που έτρωγε αχόρταγα τα σκουλήκια πάνω στα άχυρα... Έξω ο χειμώνας είχε μπει για τα καλά και το χιόνι είχε σκεπάσει τα πάντα. Κοντά στο Γενάρη άδειασα πάνω στα άχυρα το τενεκέ με το χώμα για να μαζέψω κάποια από τα τελευταία σκουλήκια. Τότε χωρίς ίχνος επιφύλαξης το πουλί ήρθε ανάμεσα στα χέρια μου κι άρχισε να σκαλίζει σα τη κότα το χώμα μπροστά μου... Έκπληκτος αποτραβήχτηκα, και την άφησα να αναζητήσει μόνη της τη τροφή της. Η Τούλα τότε έκανε μια κίνηση προς το μέρος της και η μπεκάτσα ενοχλημένη πέταξε για πρώτη φορά δυο μέτρα παραπέρα... Κατάλαβα ότι το πουλί ήταν σε θέση να επιστρέψει εκεί που άνηκε. Θα περίμενα το Μάρτη για να την αφήσω να φύγει..."

"Ο Μάρτης ήρθε, τα χιόνια άρχισαν να λιώνουν και οι πρώτες φέρμες στα επιστρόφια ήταν γεγονός. Καθυστερούσα με φτηνές δικαιολογίες να αφήσω ανοιχτή τη πόρτα της αχυρώνας. Είχα συνηθίσει την τόσο κοντινή επαφή με το αγαπημένο θήραμα. Περνούσαμε ώρες μαζί με την Тула να την παρακολουθούμε να σκαλίζει και να προσπαθεί να βρίσκει τροφή ανάμεσα από τις μπάλες τριφύλλι κι άχυρου. Στην κάθε κίνηση του σκύλου προς αυτήν το πουλί αντί να φεύγει φούσκωνε απειλητικά προκαλώντας μου χαμόγελο....

Έπιασε Απρίλης και έχοντας πλέον λιώσει τελείως τα χιόνια, αποφάσισα ένα βράδυ να αφήσω τη πόρτα της αχυρώνας ανοιχτή. Το επόμενο πρωί η αχυρώνα ήταν πάλι άδεια μετά από 5 μήνες φιλοξενίας . Μόνο οι τενεκέδες με το χώμα υπήρχαν. Με πίκρα αλλά και σιγουριά ότι έκανα το σωστό έκλεισα τις πόρτες...."

-Πράγματι έκανες το σωστό...αυτά τα πουλιά είναι ταξιδευτές του δάσους κι εκεί ανήκουν...Του είπα και τσούγκρισα μαζί του το ποτήρι...

"Πέρασαν δυο χρόνια. Σε ένα κυνήγι στα μέσα Οκτώβρη, η Τούλα μου κάνει μια φέρμα σ' ανοικτό ξέφωτο. Τρέχω να τη προλάβω γιατί τα πουλιά οκτώβρη είναι νευρικά και δεν κάθονται για πολύ στη φέρμα... Φτάνω στο σκύλο που έχει ξαπλώσει σε φέρμα, αλλά... τη βλέπω να κουνάει την ουρά! Ασυνήθιστα περίεργο για τη φέρμα της. Ψάχνω μπροστά να δω το πουλί και βλέπω μια μπεκάτσα, να έχει φουσκώσει σα παγόνι μπροστά στη μύτη του!!! Κατέβασα το όπλο και φώναξα την Τούλα που πρόθημα τη παράτησε και γύρισε στα πόδια μου. Μείναμε κι δυο να τη χαζεύουμε που σκάλιζε τα σάπια φύλλα. Ήταν η μπεκάτσα που είχα φιλοξενήσει? Είναι δυνατόν?  Την έδεσα και γυρίσαμε σπίτι... Δεν ξανάπιασα όπλο από τότε. Έχω την εντύπωση ότι αν θα βγω για κυνήγι θα πέσω στην ίδια μπεκάτσα, αυτή που είχα φιλοξενήσει στον αχυρώνα μου...."

Έμεινα με τα μάτια καρφωμένα στο ποτήρι να προσπαθώ να πιστέψω αν όλα αυτά που άκουσα ήταν αλήθεια. Ο Γκεόργκι το αντιλήφθηκε, και ανοίγοντας ένα συρτάρι έβγαλε ένα πακέτο με φωτογραφίες, διάλεξε μια, και την πέταξε μπροστά μου... Γούρλωσα τα μάτια χαζεύοντας την παλιά φωτογραφία...



A.Prosalentis

Δημοσιεύθηκε στο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ ΚΥΝΗΓΙ


Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...