20 October 2014

"Η τελευταία φέρμα"

Η ιστορία που θα αφηγηθώ δεν είναι δικό μου βίωμα. Είναι κυνηγού που την εξιστορούσε στη παρέα του, σε κατάστημα κυνηγετικών ειδών, κι εγώ απλώς έτυχε να είμαι εκεί.



"Είχα πάει χτες απόγευμα μια βόλτα στο ρέμα με τα πεύκα. Είπα να πάρω μαζί και τη Λίζα που είναι 13 τώρα. Καιρό είχε να βγει, και το ζητούσε. Αν και τα χρόνια της δεν είναι για πολλά πολλά, μαζί με τη κόρη θα ξεσκαγε. Μπήκαμε μέσα στο πεύκο που αυτή την εποχή (τέλη Οκτώβρη) πέφτει κάποια περαστική μπεκάτσα.Η μικρή (το νεότερο σέττερ) ανοίχτηκε ζηλεύοντας τη μάνα, που δεν μπορούσε να ακολουθήσει κι έκανε κοντινά λασέ γύρω μου. Σε μια χαμηλή βατιά, σε ένα ξέφωτο η Λίζα καρφώθηκε στο έδαφος. Δεδομένης της εμπειρίας της ήταν μπροστά σε μπεκάτσα. Τα χρόνια της εξαφανίστηκαν. Τίποτα δεν μαρτυρούσε ότι το σκυλί είναι 13 χρονών. Η ίδια ένταση με αυτήν 10 χρόνων πίσω όταν αλωνίζαμε μαζί το Πάικο και το Σινιάτσκο...."

Ο τύπος, έκανε μια παύση, πέρασε το χέρι στα μάτια του βιαστικά και με φανερά αλλαγμένη τη φωνή συνέχισε:

"Αν και έχω κάνει άπειρα κυνήγια μαζί της, την καμάρωνα σα να ήταν καινούργιο απόκτημα, σα να ήταν η πρώτη της φέρμα. Την έβλεπα να αφρίζει ξαπλωμένη, ένα με τις πευκοβελόνες, τρέμοντας στο θήραμα που ήταν μπροστά της. Την άφηνα να το απολαύσει μετά από τόσο καιρό που είχε να βγει. Γύρισε όμως η μικρή, που δεν είναι και τόσο σταθερή στη φέρμα κι ανυπόμονη αλλά έμεινε να συναινεί 3-4 μέτρα πίσω. Φαντάστηκα ότι σε λίγο θα έσπαγε τη φέρμα της και θα ορμούσε να σηκώσει το πουλί που είχε καθηλώσει η μάνα. Αντί αυτού έμεινε και εκείνη καρφωμένη με τα δευτερόλεπτα να περνούν χωρίς κανένας από τους τέσσερις μας, εγώ , τα δυο σκυλιά, και η μπεκάτσα να θέλει να αλλάξει τη κατάσταση. Αποφάσισα να κάνω εγώ τη κίνηση, κάνοντας ένα βήμα προς το πουλί. Η μπεκάτσα σηκώθηκε και μια εύστοχη τουφεκιά τη σώριασε στο καθαρό, 25 μέτρα μακριά μου. Η Λίζα έτρεξε να τη φέρει, αλλά ως αργή λόγο των χρόνων της πίστεψα ότι η μικρή θα της την πάρει από το στόμα... Κι όμως, ασυνήθιστα αργά η μικρή απλώς ακολούθησε τη μάνα στη διαδρομή μέχρι που έφτασε η Λίζα με τη μπεκάτσα στο στόμα μπρος τα πόδια μου. Γονατίζοντας για να την πάρω, ο σκύλος ξάπλωσε κι αυτός. Χαϊδεύοντας την στο κεφάλι προσπαθούσα να πάρω την μπεκάτσα από το στόμα της αλλά αδύνατον. Τα σαγόνια είχαν κλείσει σα μέγγενη. Συνέχισα να τη χαϊδεύω στο κεφάλι προσπαθώντας να τη χαλαρώσω από την ένταση... Πέρασε και εγώ δεν ξέρω πόση ώρα να καταλάβω ότι το σκυλί ήταν νεκρό στα πόδια μου!"
Με μια αστραπιαία κίνηση ο τύπος σηκώθηκε από τη καρέκλα και τράβηξε σχεδόν τρέχοντας προς τη πόρτα αφήνοντας μας άφωνους... 

Ο καταστηματάρχης και φίλος του τον πρόλαβε έξω από το μαγαζί. Στο διάστημα που μεσολάβησε οι θαμώνες που ήμασταν μέσα κοιταζόμασταν αμίλητοι χωρίς να μπορεί κάποιος να βγάλει κουβέντα. Σε 10 λεπτά επέστρεψαν στο μαγαζί, με τα μάτια βουρκωμένα. Κρεμάμενοι από το στόμα του περιμέναμε να ακούσουμε τη συνέχεια ή έστω μια κουβέντα που θα έσπαγε αυτή τη παγερή ατμόσφαιρα. Ανάβοντας ένα τσιγάρο ο τύπος είπε:
"Συγνώμη ρε παιδιά, αλλά 13 χρόνια μ ένα σκύλο είναι πολλά... Τίποτα παραπάνω δεν μπόρεσα να δώσω σ' αυτό το σκυλί πάρα μόνο τη τελευταία του μπεκάτσα κι ένα τάφο στη τελευταία του φέρμα. Την έθαψα επί τόπου με τη μπεκάτσα στο στόμα..."



A.Prosalentis 20-10-2014


Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...