19 November 2014

Άνθρωποι "μικροί"

Μου έχει τύχει πολλές φορές... Να δημιουργώ μια εικόνα για κάποιο άνθρωπο η οποία να είναι λανθασμένη. Να τον ζυγίζω λάθος, περνώντας υπόψη εξωτερικά στοιχεία, χρώμα, εθνικότητα, αφού δεν μπορώ εξαρχής να γνωρίζω τις γνώσεις και εμπειρίες που κρύβει. Και συνήθως, αυτές είναι πολύ μεγαλύτερες από τις προβλεπόμενες. Δεν είναι λίγες οι φορές που η άποψη που έχουμε για κάποιον αποδεικνύεται παντελώς λανθασμένη όταν τον γνωρίσουμε καλύτερα. Γιατί... γιατί αυτός που έχει τις γνώσεις και τις εμπειρίες έχει αποκτήσει και σεμνότητα που δεν του επιτρέπει να κάνει "σημαία" τα βιώματα του....



Κάπως έτσι έτυχε να γνωρίσω ανθρώπους, "μικρούς" στο μάτι αλλά με εμπειρίες αδιανόητες για μένα. Ανθρώπους που κατάφεραν να επιζήσουν από καταστάσεις που αν όχι όλοι μας, οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε απίθανες...



Ένας Σουδανός κάποιο βράδυ καθόταν αμίλητος, κοιτώντας το τεράστιο ποτήρι μπύρας ανάμεσα στα σκούρα κοκαλιάρικα χέρια του, ακούγοντας τη κουβέντα που είχα πιάσει με ένα Ρώσο. Τους είχα γνωρίσει σε ένα καταγώγιο της μέσης Ανατολής. Δούλευαν και οι δυο σε μια πλατφόρμα άντλησης αερίου στη μέση της θάλασσας του Κόλπου. Αταίριαστο δίδυμο. Ο Ρώσος κατάλευκος, ψηλός τετράγωνος κι ο Σουδανός μαύρος, στεγνός, κοκαλιάρης με απλανές σκούρο βλέμμα. Με τον Ρώσο όπως είπα είχαμε πιάσει κουβέντα, που κάπως είχε γυρίσει για το κυνήγι.  Κουβεντιάζαμε ώρα για το πως γίνεται στην Ελλάδα και πως στην Ρωσία. Μου έλεγε με θράσος που με εξόργιζε, πως "καθάριζε" τους λύκους με καρτέρι στο νερό. Αφού πρώτα του είχαν ξεκληρίσει ολόκληρο κοπάδι με πρόβατα. Είχαμε φτάσει στο σημείο να διαφωνούμε για το αν είναι ηθικό η όχι να χτυπάς θηράματα στη νύχτα ή όταν πάνε για νερό.Τον "τσίτωνα" λέγοντας του ότι δεν είναι "αντρίκειο" να χρησιμοποιείς τη φυσική ανάγκη του ζώου για νερό για να το σκοτώσεις. Εκείνος με τη βαριά Ρώσικη προφορά προσπαθούσε να μου αποδείξει ότι επειδή έτσι το έκαναν οι παππούδες του ήταν σωστό...  Κάποια στιγμή ο Σουδανός φανερά αγανακτισμένος για την "ηθική" του όλου θέματος ξεκίνησε να λέει:

-Στο χωριό μου, για πολλά χρόνια είχε εγκατασταθεί μια συμμορία ανταρτών, επιβάλλοντας χαράτσι στο μοναδικό πηγάδι νερού που υπήρχε. Όποιος πήγαινε να πάρει από εκεί νερό έπρεπε να πληρώσει ότι είχε. Πολλές φορές οι γυναίκες έδιναν το κορμί τους για ένα γαλόνι νερό. Πολλοί είχαν χάσει τη ζωή τους από τους πιωμένους αντάρτες που πυροβολούσαν ασύστολα όποιον δεν είχε να δώσει κάτι. Είχα δυο παιδιά.. το ένα τριών και το άλλο πέντε χρόνων. Δούλευα σε μια πόλη γύρω στα 30 χιλιόμετρα μακρυά κι έφευγα ξημερώματα με το ποδήλατο και γυρνούσα σπίτι νύχτα . Ένα πρωί η γυναίκα μου ξεκίνησε  να πάει να φέρει νερό όπως έκανε κάθε πρωί. Συνήθως πήγαινε πολύ νωρίς όταν οι αντάρτες μεθυσμένοι έπεφταν για ύπνο και άφηναν το πηγάδι αφύλαχτο. Έτσι και εκείνο το πρωί πήρε τα παιδιά και τα δυο μπιτόνια να τα γεμίσει. Αλλά κάποιος από τους αντάρτες,  δεν είχε πάει για ύπνο, ήταν ξαπλωμένος στο πηγάδι. Γείτονες που ήταν παρόντες μου εξιστόρησαν τι είχε γίνει. Της είχε ζητήσει λεφτά, εκείνη του έδωσε από τα λιγοστά που της άφηνα, αλλά του γυάλισε και την ήθελε. Εκείνη αντιστάθηκε και όπως ήταν γραπωμένα και τα δυο παιδιά μας στα πόδια της τους σκότωσε όλους....

Προς στιγμή η μουσική σταμάτησε, τουλάχιστον στα αυτιά μου. Ξανάπαιξα στο μυαλό μου αυτό που άκουσα. Γυρνώντας στο Ρώσο είδα ότι και εκείνος είχε πάρει την ίδια έκφραση με εμένα. Παγωμένοι περιμέναμε τη συνέχεια.... με μια περίεργη απάθεια ο Σουδανός συνέχισε:

-Αφού τους έθαψα, κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να μείνω άλλο στο χωριό. Το μίσος όμως με έτρωγε.Μέρα νύχτα. Μπορεί να ζούσαμε στη μιζέρια και στη φτώχεια αλλά είχαμε σαν οικογένεια όμορφες στιγμές. Ήθελα εκδίκηση. Με τα λιγοστά λεφτά που είχα μαζέψει κατάφερα κι αγόρασα ένα παράνομο πιστόλι. Ένα βράδυ έστησα καρτέρι πλάι στο πηγάδι. Περίμενα τον εκτελεστή της οικογένειας μου. Μετά τα μεσάνυχτα είδα τρεις φιγούρες να πλησιάζουν παραπατώντας από το μεθύσι. Ερχόταν να πιουν από το πηγάδι. Με τρεμάμενα τα χέρια γύρω από το πιστόλι άρχισα να πυροβολώ χωρίς σταματημό χωρίς καν να ξέρω αν ανάμεσα σε αυτούς τους τρεις ήταν ο εκτελεστής. Είδα τα κορμιά να σωριάζονται στο χώμα βογκώντας... Σταμάτησα να πατώ τη σκανδάλη μόνο όταν τέλειωσαν οι σφαίρες. Πέταξα το πιστόλι στο χώμα και το έβαλα στα πόδια. Όλο το βράδυ έτρεχα στα σκοτάδια, ακούγοντας φωνές και πυροβολισμούς πίσω μου. Έβλεπα τα φώτα των αυτοκινήτων να προσπαθούν να με εντοπίσουν στο σκοτάδι. Έπεφτα, σηκωνόμουν αλλά συνέχιζα. Μάτωσα από τις ακακίες που περνούσα αλλά δεν σταμάτησα παρά μόνο όταν κατάφερα να περάσω τα σύνορα. Στιγμή δεν κοίταξα πίσω.. Ποτέ  δεν γύρισα πίσω... Κάποιες στιγμές μου έρχονται στο μυαλό τα παιδιά μου, κάποιες τα σώματα να σωριάζονται στο χώμα, κάποιες φορές αν αυτό που έκανα ήταν ηθικό...

Σήκωσε το μεγάλο ποτήρι με τη μπύρα που εξαφάνισε το πρόσωπο του. Περίμενα να το κατεβάσει για να δω αν στα μάτια του θα εμφανιζόταν κάποιο σημάδι λύπης, πόνου. Αν η αφήγηση του έφερνε κάποιο δάκρυ για το άδικο χαμό της οικογένειας του. Κάτι που να μαρτυρούσε τον πόνο που είχε περάσει.
Τίποτα, τα ίδια παγερά μαύρα μάτια χωμένα στο κρανίο με αυτά πριν την εξιστόρηση.

Δεν ξέρω γιατί ένιωσα τόσο μικρός, τόσο ηλίθιος που πριν μισή ώρα προσπαθούσα να πείσω τον Ρώσο ότι αυτό που κάνει με τους λύκους δεν είναι ηθικό. Ότι και οι θηρευτές σαν τους λύκους έχουν δικαίωμα στη ζωή. Την ίδια στιγμή που σε κάποιο σημείο του πλανήτη άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους... από άνθρωπο. Την ίδια στιγμή που κάποιοι παλεύουν για τα δικαιώματα των ζώων, αλλά όχι για τα δικαιώματα των ανθρώπων....


Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...