22 January 2015

Εμείς και τα ζώα μας

Προχθές έπεσα πάνω σε μια διαδικτυακή κουβέντα...

Είχε να κάνει με μια κυρία που παραπονιόταν για την "άδικη" μήνυση που έφαγε. Ο λόγος? τα πουλιά της, κάποιοι παπαγάλοι κάνουν πολύ φασαρία με αποτέλεσμα οι γείτονες, στα πλαϊνά διαμερίσματα να ενοχλούνται. Καλά εδώ βήχεις και σε ακούν, για να μην πω άλλη πράξη, οι παπαγάλοι δεν θα ακούγονταν? Που αν τύχει και αρχίσουν τα σφυρίγματα και τις κραυγές νομίζεις ότι είναι μέσα στο κεφάλι σου και η τρίχα σηκώνεται κάγκελο! Οι μεσοτοιχίες μόνο ηχομόνωση δεν έχουν, ας είναι καλά η πολεοδομία του τότε...





Στο θέμα μας τώρα. Η κυρία λοιπόν το βρίσκει άδικο κάποιος να παραπονιέται για αυτά τα αξιολάτρευτα πλάσματα σε σημείο να τα παρομοιάζει με παιδάκια που παίζουν και φωνάζουν αλλά και με άλλες χαριτωμένες προσομοιώσεις. Στη κουβέντα μπήκαν και άλλοι με παρόμοιες εμπειρίες από σκυλιά, γατιά, κλπ.

Δεν ξέρω αν προσωπικά έχω μείνει πολύ κάτω από τον ξάστερο ουρανό με αποτέλεσμα να έχω δεχτεί παραπάνω φώτιση από τον καλό Θεούλη αλλά αν και κάτοχος παπαγάλου, σκυλιών, και πολλών άλλων κατοικίδιων το πρώτο μέλημα μου κάθε φορά που αποφάσιζα να πάρω κατοικίδιο ήταν κατά πόσο μπορεί αυτό να ζήσει σε μια κοινωνία ανθρώπων. Ποιες είναι η ανάγκες του, τι πρέπει να τρώει, πως αντιδρά, τι φωνή έχει. Δεν το έπαιρνα και μετά να έπρεπε να δικαιολογούμε για τη βρώμα που βγάζει, για τη φωνή που έχει, για τις ζημιές που κάνει. Είμαστε άνθρωποι, νοήμονες πιστεύω όλοι μας, έχουμε κατορθώσει πράγματα που κανένα άλλο πλάσμα στη γη δεν μπόρεσε και δεν μπορούμε να προνοήσουμε για το τι είναι καλό και συνετό για την κοινωνία που μόνοι μας επιλέξαμε να ζήσουμε? Κανένας δεν μας υποχρέωσε να κλειστούμε στα κλουβάκια που φτιάξαμε εμείς οι ίδιοι, ζώντας σαν κότες πτηνοτροφείου, μέσα σε λίγα τετραγωνικά. Και αν οι συνθήκες, η ή δουλειά μας το επιβάλουν πρέπει πρώτα να σκεφτούμε το γείτονα και μετά τις δικές μας ανάγκες για παρέα και συντροφιά.

Όπως προείπα είμαστε νοήμον πλάσματα. Έξυπνοι ώστε να βρίσκουμε λύσεις στα προβλήματα μας. Και αν δεν προ νοήσαμε ότι ο παπαγάλος που έχουμε τσιρίζει ώρες ώρες ίσως από χαρά και μας κάνει ευτυχισμένους , κάποιος γύρο μας ίσως τον ονειρεύεται στο φούρνο με πατάτες, γιατί ίσως έχει και εκείνος κάποιο αξιαγάπητο πλασματάκι, που ίσως εκείνη την ώρα διαβάζει, θέλει να κοιμηθεί, η απλά να ησυχάσει. Δεν πρέπει να πιστεύουμε ότι πρέπει όλοι να ακολουθούν το δικό μας πρόγραμμα. Εμείς θα πρέπει να ακολουθούμε ή να σεβόμαστε το πρόγραμμα των γύρω μας. Αν μας αρέσει, αν δεν, τότε να πάμε να ζήσουμε στα βουνά, μόνοι μας και να μπορούμε να έχουμε ότι κατοικίδιο Θέλουμε. Από παπαγάλο μέχρι βόδι και...βάλε.


Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...