22 May 2015

Με τον καφέ...

Αγαπητά Θνητά,

Παρασκευή σήμερα, κι εδώ στο Αραβιστάν είναι αργία. Οπότε ασυναίσθητα, γιατί συνήθως ακούω ραδιόφωνο, άνοιξα την τηλεόραση. Έπεσα σε κουτσομπολίστικη εκπομπή του Ε. Στη πρώτη τζούρα του καφέ και πριν προλάβω να σαλιώσω το πρώτο τσιγάρο άκουσα την εξής ατάκα: Καλά δεν είναι άσχημο να φαινόμαστε ότι έχουμε βγάλει δίσκο ζητιανιάς σε όλο το κόσμο? Να μας λυπάται όλος ο κόσμος?


Δηλαδή να καταλάβω, οι δημοσιογράφοι δεν είναι μέσα στους ανθρώπους που τους έπιασε η κρίση? Δηλαδή είναι τόσο περήφανοι που ενοχλούνται από τα σχόλια που κάνουν ανά το κόσμο για το πόσο δύσκολα περνάει ο Έλληνας? Σε άλλη χώρα ζουν?

Αυτή είναι η πραγματικότητα! Μετά τους πολιτικούς που πιθανόν είχαν την ίδια άποψη για το λαό, και πιθανότατα αυτό έβγαζαν στην Ευρώπη, οι δημοσιογράφοι κάνουν το ίδιο. Και καλά είμαστε περήφανοι, δεν έχουμε ανάγκη κανέναν, τα καταφέρνουμε κλπ, κλπ.
Τα καθημερινά προβλήματα των συνταξιούχων, των ανέργων, των άστεγων, έχουν περάσει σε δεύτερο και τρίτο πλάνο γιατί πλέον δεν πουλάει! Ξαναγυρίσαμε στο να κοιτάμε από την κλειδαρότρυπα τη ζωή του κάθε σελέμπριτι, του κάθε τρύπιου, της κάθε ψωνισμένης και να φτιάχνουμε όνειρα για τη δική μας ζωή...

Η λέξη κρίση ακούγεται όλο και πιο λίγο. Πιθανότατα οι κύριοι και κυρίες αυτών των εκπομπών δεν την ζουν πια. Εχουν ξεπεράσει τα κοινά προβλήματα. Πιθανότατα δεν ανήκουν στους κοινούς θνητούς....

Πολύ καλημέρα μας...

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...