30 October 2015

Και να'μαι πίσω...


Πίσω στην Ελλάδα της μιζέριας, της φτώχειας, του δήθεν, της κομπίνας, της μαγκιάς, του σταρχιδισμού. Αλλά και της Ελλάδας του φιλότιμου, της φύσης, της γαλάζιας θάλασσας, του μπλε ουρανού, του φραπέ, του βρώμικου. Μετά από 9 συναπτά έτη, μετά από το ανάποδο στρίψιμο της βίδας, που κρατά σε ισορροπία τη λογική από το όνειρο, το πρακτικό από το ιδεατό, πίσω στην Ελλάδα, που απ' έξω φαίνεται στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, για τους περισσότερους λογικούς ίσως ο χειρότερος τόπος να ζήσεις, με ανεργία στα κόκκινα, capital controls, και άφθονη ανασφάλεια για το αύριο.Πίσω στους στενούς δρόμους, στις λακκούβες, στα δημοτικά ατέλειωτα έργα, στη γραφειοκρατεία. Πίσω στις ατέλειωτες πολιτικές ειδήσεις, στις βάρβαρες ανακοινώσεις μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις, στις φορολογίες κινητών και ακινήτων...



Αλλά και ... Πίσω στο καταγάλανο ουρανό, στο δροσερό πρωινό, στον λαμπερό ζεστό ήλιο που διαδέχεται την φθινοπωρινή μπόρα. Πίσω στις διαδρομές με το αυτοκίνητο,... μ' ανοιχτό παράθυρο (?). Πίσω στις Ελληνικές καλημέρες, στο ζεστό ψωμάκι, στη μπουγάτσα, στο γρήγορο φραπέ στο πεζοδρόμιο βλέποντας το κόσμο να ψωνίζει (κι όμως ακόμα ψωνίζει). Έξω, όχι σε χλιδάτο κλιματιζόμενο mall, αλλά στο καθαρό αέρα, που πιστέψτε με, όσες κομπίνες και να παίξουν με αυτοκίνητα που ρυπαίνουν, στην Ελλάδα πάλι καθαρότερος θα είναι. Πίσω στο πράσινο, που όσα δάση και να καούν η φύση μας πάλι θα ξαναγεννηθεί από τις στάχτες της. Γιατί έχουμε αυτό που αυτοκρατορίες, όπως των εμιράτων, παλεύουν να φτιάξουν μέσα σε θόλους. Εύκρατο κλίμα. Βροχές. Ήλιο που δίνει ζωή, κι όχι που παίρνει, και χώμα που τρέφει. Φυτά και ζώα, δέντρα και θάμνους, αλλά προπάντων ανθρώπους...

Ένας μήνας πέρασε κιόλας στην Ελλάδα, κι ούτε το κατάλαβα. Με γεμάτες μέρες, με ήσυχες νύχτες. Με ανασφάλεια αλλά και ελπίδα. Με ζωντανά όνειρα και στόχους. Με δύναμη και κουράγιο που ελπίζω να κρατήσει μέχρι να βρω το δρόμο μου πάλι... Καλά κουράγια μου λοιπόν.

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...