28 November 2016

Μερικές φορές...

...δεν θέλεις βαρύγδουπα λόγια, ενθουσιασμούς και φανφάρες για να πάρεις δύναμη να συνεχίσεις. Να συνεχίσεις να βλέπεις τον ουρανό καθαρό και γαλάζιο, τα δέντρα γεμάτα φύλλα, τη ζωή πράσινη, κόκκινη, μπλε, κι όχι γκρίζα. Το ποτήρι μισογεμάτο κι όχι μισοάδειο.
Μερικές φορές το μόνο που ξεκλειδώνει το μπαούλο της αισιοδοξίας είναι ένα χαμόγελο. Όχι αυτό το στημένο που χαράζεται στο μούτρο όταν διαβάζεις χιλιοειπωμένο αστείο, ή όταν ακούς φιλοφρόνηση. Το άλλο... αυτό που βγαίνει από καρδιάς. Σε χρόνο ανύποπτο. Που αυτός που το έχει νομίζει ότι δεν τον είδες.
Αυτό το χαμόγελο της πίστης σε σένα, σε αυτά που μπορείς να προσφέρεις. Χαμόγελο σιγουριάς και εμπιστοσύνης ότι η ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο, για έναν καλύτερο άνθρωπο δεν έχει χαθεί...

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...