20 January 2017

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις αυτό που θέλεις...)


Κάποτε είχα ακούσει να μιλάνε για κύκλους... για κύκλους ζωής. Παιδική ηλικία, σπουδές, γάμος. Όταν κατανόησα τι εννοούσαν προτίμησα αυτούς τους κύκλους να τους ονομάσω κεφάλαια. Κεφάλαια στο βιβλίο της ζωής. Μπορεί τελείως διαφορετικής πλοκής, αλλά όλα στο ίδιο βιβλίο με τον ίδιο πρωταγωνιστή.... έτσι βλέπω τη ζωή μου, βιβλίο. Έτσι την αρχειοθετώ, έτσι σκίζω και πετώ τις σελίδες που δεν μου αρέσουν, έτσι βρίσκω αυτές που θέλω να ξαναδιαβάζω, να μην ξεχνώ, έτσι κάνω σημειώσεις τα όνειρα, τα σχέδια για το μέλλον. Παρελθόν, παρόν και μέλλον σ' ένα βιβλίο με χοντρό δερμάτινο δέσιμο, ξεφτισμένο από το ανοιγόκλεισμα, με φαγωμένες γωνίες, με κιτρινισμένες τις πρώτες σελίδες, χλωμές με ξέθωρο γράψιμο, και κατάλευκες με σημειώσεις γραμμένες με μολύβι τις καινούργιες. Κάποιες από αυτές γράφονται στο τέλος με μελάνι και μένουν για πάντα, κάποιες σβήνονται, η ξεθωριάζουν από μόνες τους καθώς ο χρόνος περνάει και τα αδύναμα όνειρα και στόχοι ξεχνιούνται...



Έτσι ήρθε η ώρα να κλείσω ένα ακόμα κεφάλαιο στη ζωή μου. Αυτό του μετανάστη. Όχι, δεν πλούτισα τόσο ώστε να μην χρειάζεται να δουλεύω πλέον. Απλά βαρέθηκα. Βαρέθηκα να ζω και να δουλεύω για 30 μέρες διακοπών το χρόνο. Να κοροϊδεύω τον εαυτό μου ότι επειδή μπορώ να έχω κάποια υλικά αγαθά πρέπει να νιώθω  ευτυχισμένος. Βαρέθηκα να θεωρούμε καλός πατέρας, γιος, συγγενής επειδή μπορώ να βοηθάω οικονομικά. Κουράστηκα να είμαι ξένος μέσα σε ξένους. Στους οποίους ακόμα και η οργή σου δεν μετράει. Ακόμα και τα άσχημα λόγια που θα πεις δεν έχουν το βάρος που θα είχαν αν τα έλεγες σε κάποιον στο τόπο σου. Άγνωστος ανάμεσα σε ξεφτισμένες υπάρξεις, αλλοιωμένους χαρακτήρες, από την ανάγκη αγορασμένης προβολής, σεβασμού, αυτοπεποίθησης. Ναι το χρήμα τα αγοράζει αυτά. Προβολή, σεβασμό, αυτοπεποίθηση. Σε κάνει κάποιον. Κερδίζεις τη προσοχή. Γίνεσαι αγαπητός, όμορφος, βγαίνεις από τον όχλο. Αλλά με τίμημα. Τίμημα για τον καθένα διαφορετικό.

Πατάς σε σχέσεις, σκοτώνεις φιλίες, ξεχνάς από που ήρθες, τι ήσουν, μπερδεύεις τα ιδανικά σου. Κι όλα αυτά στο όνομα του καλού μισθού.  Του τραπεζικού λογαριασμού που όσο πάει μεγαλώνει αλλά ποτέ δεν είναι αρκετός για να σε καλύψει και να νιώσεις ασφαλής. Λες και μπορεί να σου δώσει ώρες ζωής όταν έρθει η ώρα. Λάδι στο καντήλι όπως έλεγε κι ο συχωρεμένος.

 Κάποια στιγμή ξεχνάς τις συναισθηματικές ανάγκες σου, και παλεύεις για τις υλικές. Πιστεύεις ότι αν αποκτήσεις ωραίο αυτοκίνητο, μοτοσυκλέτα, σπίτι θα ολοκληρωθείς, θα νιώσεις ευτυχισμένος. Αν δώσεις στα παιδιά σου καλύτερη ζωή μέσα από ακριβά δώρα, πολύτιμες σπουδές θα νιώσεις καλύτερα. Μπαίνεις στο τραίνο που δεν έχει σταθμό και για να κατέβεις πρέπει να κάνεις το δυσκολότερο... Να πηδήξεις μην ξέροντας που θα προσγειωθείς. Ε αυτό είναι. Αν δεν πηδήξω δεν πρόκειται να φτάσω πουθενά. Δεν πρόκειται να αλλάξω κεφάλαιο στο βιβλίο που γράφω και είναι άδειο εδώ και καιρό. Καμιά ιδέα, κανένα όνειρο, κανένας στόχος. Κενές σελίδες στο κεφάλαιο του μετανάστη. Και σίγουρα δεν θα έχει το τέλος που θα ήθελα. Το τέλος που μου φέρνει δάκρυ όταν το βλέπω σε κινηματογραφική ταινία, που το ζηλεύω αλλά δεν μπορώ να το αγοράσω, γιατί οι σχέσεις, οι άνθρωποι, δεν αγοράζονται. Αυτοί που αγοράζονται, γράφονται στο βιβλίο με μολύβι και ξεθωριάζουν γρήγορα, πριν το τέλος. Αυτοί όμως που από την αρχή της ζωής σου ήταν εκεί, αυτά που έζησες μαζί τους, μένουν για πάντα. Είναι γραμμένα με μελάνι κι αν τα έχεις προσπεράσει δεν σημαίνει ότι σβήστηκαν. Υπάρχουν. Εμφανίζονται κάθε φορά που ξεφυλλίζεις το βιβλίο...

Αφήνω λοιπόν το πλούσιο κοσμοπολίτικο dubai γι αυτούς που έχουν το κουράγιο και τη δύναμη να το ζήσουν. Αφήνω το πολιτισμό για κάτι πιο απολίτιστο. Τα εκατομμύρια εγχρώμων αλλά συγχρόνως άχρωμων ψυχών για μια κοινωνία μικρότερη, που το ''καλημέρα'' σε άγνωστο θα μετράει, όπως επίσης κι αν εξοργιστώ μαζί του. Μια κοινωνία που δεν χρειάζεται να περάσω με ferrari για να τραβήξω τη προσοχή αλλά απλά περπατώντας. Μια κοινωνία που δεν πρέπει να φωνάξω βοήθεια στα αγγλικά αλλά στη γλώσσα μου. Δεν θέλω να είμαι πια αυτός από το Dubai αλλά αυτός με το μικρό του όνομα.
Τ' αφήνω γιατί βαρέθηκα να μπαίνω το πρωί στο αυτοκίνητο να πάω στη δουλειά, και να βλέπω Ινδές με  Land Cruiser να χαίρονται την υπέροχη ζωή τους. Βαρέθηκα   τα ψώνια με τα ακριβά ρούχα, και τα ακριβά αυτοκίνητα. Το δήθεν από άτομα που στη χώρα τους δεν έχει πάει ακόμα το ηλεκτρικό, να κυκλοφορούν με διπλά τηλέφωνα. Βαρέθηκα να ψάχνω στο χάρτη να βρω αυτό που θέλω όταν στη χώρα μου το βρίσκω στο περίπτερο. Θέλω το τώρα να είναι απόσταση 10 λεπτών και όχι μιας ώρας. Θέλω να βλέπω φίλους συχνά κι όχι σπάνια. Θέλω να ξυπνώ το πρωί και να συναντώ βροχή, αέρα, χιόνι, κρύο, συννεφιά. Θέλω να είμαι παρών στα καλά, στα κακά, στα όμορφα, στα δύσκολα της χώρας μου, κι όχι θεατής. Θέλω να φτιάχνω για μένα, ίσως χωρίς μεγάλο και ασφαλή κέρδος, αλλά για την ικανοποίηση ότι προσπάθησα. θέλω να εκτιμήσω ξανά τον εαυτό μου χωρίς να υπάρχει μόνο το χρηματικό αντίτιμο.

Κι όταν έρθει η ώρα να πεθάνω, να έχω κάνει τη προηγούμενη ή το περασμένο μήνα, ή χρόνο, αγαπημένες ασχολίες, να έχω δει τα αγαπημένα μου πρόσωπα, να έχω μυρίσει τη δικιά μας θάλασσα, το δικό μας πεύκο. Να έχω βραχεί, να έχω κρυώσει, και να έχω στεγνώσει κάτω από τον δικό μας ήλιο, που όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται έχει άλλη λάμψη, άλλη ζεστασιά.

Αφήνω λοιπόν τα υπέροχα, εκθαμβωτικά, παραδεισένια, σε αυτούς που μπορούν και θέλουν να τα ζήσουν. Ίσως ποτέ δεν ήταν για μένα, ίσως ποτέ δεν μπόρεσα να προσαρμοστώ σε αυτά. Δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι για τη ''παραδεισένια'' ζωή. Κι ας τη δοκιμάσαμε. Σίγουρα με βοήθησε προσωπικά. Να κατανοήσω που και πως μπορώ να βρω την ευτυχία. Πόσο κάνει, τη τιμή της...

Δίνω ένα αντίο από καρδιάς σε αυτούς που μου στάθηκαν, σε αυτούς που με βοήθησαν, αλλά και σ' αυτούς που με μαχαίρωσαν προσπαθώντας να επιβιώσουν σε ένα περιβάλλον εργασιακής ζούγκλας που τα skils δεν μετρούν περισσότερο από ότι οι κοινωνικές σχέσεις, η συγγένεια, το γλύψιμο. Να είστε καλά όλοι σας, γι αυτά που έμαθα από εσάς και ειδικά το ότι μόνο του το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία, αλλά σε κάνει άλλο άνθρωπο... χειρότερο.

+Κοινός Θνητός 

Δείτε και αυτό...

Τέλος κεφαλαίου.

(Το παρακάτω το είχα γράψει όταν πήρα την απόφαση να γυρίσω Ελλάδα. Δεν ξέρω γιατί δεν το δημοσίευσα. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για να πεις ...